The seventeen sections (vastu) on monastic procedure 5.15

5.15

བསམས་པ། གདོན་མི་ཟ་བར་ལྷའམ། ཀླུ་འམ། གནོད་སྦྱིན་ཞིག་ཡིན་ནོ་སྙམ་ནས་བདག་སྐོམ་མོ། །བདག་བཀྲེས་སོ། །དེ་དག་གིས་དེ་ཁྲུས་བྱས་ནས་ཟན་བྱིན་ཏེ། དེ་གཞལ་མེད་ཁང་དུ་ཇི་ཙམ་ཉི་མ་ནུབ་ཀྱི་བར་དུ་འདུག་པ་དང་། དེ་ལ་དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། གྲོ་བཞིན་སྐྱེས་འདིར་ཉེས་དམིགས་དག་འབྱུང་བར་འགྱུར་གྱིས་བྱུང་ཤིག །དེས་ཉེས་དམིགས་དག་མཐོང་བས་བྱུང་སྟེ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་འདུག་གོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ཉི་མ་ནུབ་ཀའི་དུས་ཀྱི་ཚེ་དེ་ན་གཞལ་མེད་ཁང་ཡང་མི་སྣང་། ལྷ་མོ་དེ་ཡང་མི་སྣང་གི། སྲིན་གྱི་མེད་ཆེན་པོ་ཞིག་བྱུང་སྟེ། དེས་སྐྱེས་པ་དེའི་ལུས་ལ་ལུས་ཀྱིས་ལན་བདུན་དུ་དཀྲིས་ནས་སྟེང་དུ་བྱུང་སྟེ། དེས་ནམ་ཉི་མ་ཤར་བའི་བར་དུ་ཀླད་རྒྱས་ཟ་བར་བྱེད་དོ།། །།འདུལ་བ་གཞི། བམ་པོ་ཉི་ཤུ་གཅིག་པ། དེ་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་གཞལ་མེད་ཁང་ཡང་སླར་བྱུང་། ལྷ་མོ་དེ་ཡང་སླར་བྱུང་ནས་སྐྱེས་པ་གཟུགས་བཟང་བ། མཛེས་པ། བལྟ་ན་སྡུག་པ། དཔུང་རྒྱན་དང་། རྣ་ཆ་གདུབ་ཀོར་དང་། བྱུག་པ་དང་། ཕྲེང་བ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་དེ་དང་དེར་ལྷན་ཅིག་རྩེ་བར་བྱེད། དགའ་བར་བྱེད། དགའ་མགུར་སྤྱོད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་དེ་དག་གི་དྲུང་དུ་སོང་སྟེ་སོང་ནས་སྨྲས་པ། ཤེས་ལྡན་དག་ཁྱེད་ཅག་སུ་ཞིག །ལས་གང་གིས་འདིར་སྐྱེས། གྲོ་བཞིན་སྐྱེས་འཛམ་བུའི་གླིང་པའི་མི་རྣམས་ནི་ཡིད་ཆེས་པར་དཀའ་བས་ཡིད་མི་ཆེས་སོ། །བདག་གིས་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་ན་ཇི་ལྟར་ཡིད་མི་ཆེས་པར་འགྱུར། དེས་སྨྲས་པ། གནས་པའི་གྲོང་ན་བདག་བྲམ་ཟེར་གྱུར་ཏེ། བྱི་བོ་བྱེད་པ་ལས་འཕགས་པ་ཀཱ་ཏྱཱ་ཡ་ན་ཆེན་པོས་བདག་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བའི་ཕྱིར་བྱོན་ནས་གསུངས་པ། བཞིན་བཟངས་ལས་འདིའི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ནི་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་ཡིན་གྱིས་དམ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་སྡིག་པ་སྤོང་ཤིག་ཅེས་གསུངས་ན། དེ་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་བདག་གིས་མ་སྤངས་པ་དང་། དེས་བདག་ལ་སྤོང་དུ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་ཡང་དང་ཡང་དུ་བཞིན་བཟངས་ལས་

thought, 'Doubtless they are devas, nāgas, or yakṣas,' and said, 'I am thirsty. I am hungry.' They bathed him and gave him food, and he stayed in the celestial palace until the sun set. Then they said to him, 'Śroṇa, perils will occur here, so leave!' Having seen the perils [before], he left and stayed aside. Thereafter, at the time of sunset, the celestial palace vanished, and the goddess also vanished. A huge srin gyi med came forth, wrapped around that man's body seven times with its body, rose above him, and ate his brain until the sun rose. [Vinayavastu, Bampo 21] Thereafter, the celestial palace appeared again, and the goddess also appeared again, and they sported, rejoiced, and enjoyed pleasure together with that man of good form, beautiful, lovely to behold, adorned with armlets, earrings, rings, unguents, and diverse garlands. Having approached them, he asked, 'Venerables, who are you? Through what karma were you born here?' 'Śroṇa, people of Jambudvīpa are difficult to convince; they will not believe it.' 'Since I have seen it directly, how could I not believe it?' He said, 'I was a brahmin in the town of Niṣṭhānaka, and committed adultery. The noble Mahākātyāyana came to me out of compassion and said: "Fair sir, the fruitional ripening of this karma is disagreeable, so abandon this evil unrighteous practice." When he spoke thus, I did not abandon it. In order to make me abandon it, he repeatedly said, "Fair sir, the fruitional ripening of this karma is disagreeable, so abandon this evil unrighteous practice," but still I did not abandon it. He then said to me, "Fair sir, do you go to commit adultery by day or by night?" I answered him, "Noble one, by night." He said, "Fair sir, why do you not correctly undertake and keep the precepts by day? Thereby that karma will be attenuated, utterly exhausted, and ended." Then I correctly undertook and kept the precepts from him by day. Through the karmic fruition of having correctly undertaken and kept the precepts by day, I experience such bliss by day. But through the karmic fruition of going to commit adultery at night, I experience such suffering at night.' Speaking further in verse: / 'At night attached to committing adultery, / By day possessing the virtue of morality: / This good result and the sin of that karma / Are experienced thus.' / 'Śroṇa, are you going to the town of Niṣṭhānaka? There my son, a brahmin, commits adultery; say to him, "I have seen your father, and he says: 'The fruition of this karma is disagreeable, so abandon this evil unrighteous practice.'"' He said, 'Noble sir, you said that people of Jambudvīpa are difficult to convince, so he will not believe it.' 'Śroṇa, if he does not believe it, tell him, "Your father says: 'Under the fireplace, I placed a jar filled with gold dust; dig it up, satisfy yourself with long-lasting bliss, and from time to time offer almsfood to the noble Mahākātyāyana, dedicate the merit by speaking my name,'"