The seventeen sections (vastu) on monastic procedure 5.17

5.17

ཤིག་དང་། དེས་ན་ལས་དེ་བསྲབས་པ་དང་། ཡོངས་སུ་ཟད་པ་དང་། གཏུགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ་ཞེས་གསུང་ཤིག །དེ་སོང་བ་དང་ཇི་ཙམ་ན་གཞལ་མེད་ཁང་གཞན་ཞིག་མཐོང་སྟེ། དེ་ན་བུད་མེད་གཟུགས་བཟང་བ། མཛེས་པ། བལྟ་ན་སྡུག་པ་དཔུང་རྒྱན་དང་། རྣ་ཆ་གདུབ་ཀོར་དང་། བྱུག་པ་དང་། ཕྲེང་བ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ཞིག་འདུག་པ་དེའི་ཁྲིའི་རྐང་པ་བཞི་ལ་ཡི་དགས་བཞི་བཏགས་ཤིང་འདུག་གོ། །དེ་དེས་རྒྱང་རིང་པོ་ནས་མཐོང་ནས་སྨྲས་པ། གྲོ་བཞིན་སྐྱེས་འོངས་པ་ལེགས་སོ། །འོངས་པ་ལེགས་སོ། མི་སྐོམ་མམ། མི་བཀྲེས་སམ། དེས་བསམས་པ། གདོན་མི་ཟ་བར་ལྷ་མོའམ། ཀླུ་མོའམ། གནོད་སྦྱིན་མོ་ཞིག་ཡིན་ནོ་སྙམ་ནས། དེས་སྨྲས་པ། བདག་སྐོམ་མོ། །བདག་བཀྲེས་སོ། །དེས་དེ་ཁྲུས་བྱས་ནས་ཟན་བྱིན་ཏེ་དེ་ལ་སྨྲས་པ། གྲོ་བཞིན་སྐྱེས་གལ་ཏེ་ཁྱོད་ལ་འདི་དག་ཆུང་ཟད་སློང་ན་མ་སྦྱིན་ཅིག་ཅེས་སྨྲས་ནས། སེམས་ཅན་དེ་རྣམས་ཀྱི་ལས་བདག་གིར་བྱ་བ་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བར་འདོད་ནས་གཞལ་མེད་ཁང་གི་ནང་དུ་ཞུགས་ཏེ་འདུག་གོ། །དེ་དག་གིས་བསླང་བར་བརྩམས་ཏེ། གྲོ་བཞིན་སྐྱེས་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་བདག་ཅག་བཀྲེས་པས་ཉེན་པ་ལ་བྱིན་ཅིག །དེས་གཅིག་ལ་ཁམ་གཅིག་བྱིན་པ་དང་ཕུབ་མར་གྱུར་ཏོ། །ཡང་གཅིག་ལ་ཁམ་གཅིག་བྱིན་པ་དང་ལྕགས་ཀྱི་ཐུ་ལུམ་ཟ་བར་གྱུར་ཏོ། །ཡང་གཅིག་ལ་ཁམ་གཅིག་བྱིན་པ་དང་དེ་རང་གི་ཤ་ལ་ཟ་བར་གྱུར་ཏོ། །ཡང་གཅིག་ལ་ཁམ་གཅིག་བྱིན་པ་དང་རྣག་ཁྲག་ཏུ་གྱུར་ཏོ། །དེ་དྲི་ཚོར་ནས་བྱུང་སྟེ། གྲོ་བཞིན་སྐྱེས་ཁྱོད་ལ་ཁོ་མོས་མ་ཟློག་གམ། ཅིའི་ཕྱིར་འདི་དག་ལ་སྦྱིན་ཅི་ཁོ་མོའི་སྙིང་རྗེ་ལས་ཁྱོད་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་ལྷག་གམ། དེས་སྨྲས་པ། སྲིང་མོ་འདི་དག་ཁྱོད་ཀྱི་ཅིར་འོང་། དེས་སྨྲས་པ། འདི་ནི་ཁོ་མོའི་ཁྱིམ་ཐབ་ཡིན། འདི་ནི་བུ་ཡིན། འདི་ནི་མནའ་མ་ཡིན། འདི་ནི་ཁོ་མོའི་བྲན་མོ་ཡིན་ནོ། །ཁྱེད་ཅག་སུ་དག་ཅིག །

‘Do this, and thereby that karma will be attenuated, completely exhausted, and ended!’ tell her this!" After he departed, before long he saw another celestial mansion. In it sat a woman of good figure, handsome, and delightful to behold, adorned with armlets, earrings, rings, unguents, and diverse garlands, and to the four legs of her couch were tied four pretas. Seeing him from afar, she said, "Śroṇa, welcome! Welcome! Are you not thirsty? Are you not hungry?" He thought, "Without doubt she is a goddess, a nāgī, or a yakṣī." Then he said, "I am thirsty; I am hungry." She bathed him, gave him food, and said to him, "Śroṇa, if these [creatures] beg anything of you, do not give it!" Wanting to witness directly how these beings take ownership of their karma, he entered the mansion and sat there. They began to beg, "Merciful Śroṇa, give to us who are tormented by hunger!" When he gave a mouthful to one, it turned into chaff. When he gave a mouthful to another, it turned into an iron ball which he ate. When he gave a mouthful to another, she began to eat her own flesh. When he gave a mouthful to another, it turned into pus and blood. Smelling the odor, [the mistress] came out and said, "Śroṇa, did I not forbid you? Why did you give to them? Is your compassion greater than mine?" He asked, "Sister, what are these to you?" She replied, "This is my husband. This is my son. This is my daughter-in-law. This is my female slave." "Who were you all,