The seventeen sections (vastu) on monastic procedure 6: སྨན་གྱི་གཞི (Bhaiṣajyavastu)

6.1

སྨན་གྱི་གཞིའི་བསྡུས་པའི་སྡོམ་ལ། སྨན་དག་དང་ནི་བདེ་ཆེན་དང་། །རྒྱལ་པོའི་ཁབ་དང་འོད་མའི་ཚལ། །ཤིང་མཁན་ཡིད་ཙ་ནང་ག་ལ། །ཀམ་བི་ལ་དང་སྔོན་རྒྱལ་པོའོ། །གཞོན་ནུ་འཕེལ་དང་ནད་པ་དང་། །གཏམ་དུ་གྱུར་དང་སྡེར་བསྡུས་སོ། །སྡོམ་ལ། སྨན་ནི་རྗེས་སུ་གནང་བ་དང་། །ཚིལ་དང་གཡན་པ་མིག་སྨན་དང་། །སྨྱོན་པ་དང་ནི་བི་ལིན་ད། །ནམ་གྲུ་དང་ནི་སྐྱུར་ཁུའོ། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ། །དེའི་ཚེ་དགེ་སློང་

caught an autumn disease. Because they had caught an autumn disease, they turned pale, became emaciated, lost their strength, and were weakened.

The buddhas, the blessed ones, ask though they already know. The Buddha, the Blessed One, asked the venerable Ānanda, “Ānanda, why have these monks turned pale, become emaciated, lost their strength, and been weakened?”

The venerable Ānanda replied, “Honored One, these monks caught an autumn disease. Because they caught an autumn disease, they have turned pale, become emaciated, lost their strength, and been weakened.”

“Ānanda,” said the Blessed One, “on account of that, I authorize¹⁰ monks to consume medicines.”

When the Blessed One said “monks may consume medicines,” the monks consumed medicines at the appropriate time (morning)¹¹ but did not consume them after the appropriate time, because they were monks who were in the habit of eating at the appropriate time. Therefore, the monks turned pale, became emaciated, lost their strength, and were weakened.

The buddhas, the blessed ones, ask though they already know. The Buddha, the Blessed One, asked the venerable Ānanda, “Ānanda, I said ‘monks may consume medicines.’ Why, then, have these monks turned pale, become emaciated, lost their strength, and been weakened?”

The venerable Ānanda replied, “The Blessed One said ‘monks may consume medicines,’ but they consumed medicines at the appropriate time and did not consume them after the appropriate time, because they are monks who are in the habit of eating at the appropriate time. Therefore, they turned pale, became emaciated, lost their strength, and were weakened.”

6.2

རྣམས་སྟོན་ཀའི་ནད་ཀྱིས་ཐེབས་ཏེ། དེ་རྣམས་སྟོན་ཀའི་ནད་ཀྱིས་བཏབ་པས་སྐྱ་བོ་བསེང་བསེང་པོར་གྱུར་ཅིང་རིད་པ་དང་། ཉམ་ཆུང་བ་དང་། ན་བས་ཉམ་དམས་པར་གྱུར་ཏོ། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ནི་མཁྱེན་བཞིན་དུ་རྨེད་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་རྨས་པ། ཀུན་དགའ་བོ་ཅིའི་ཕྱིར་ད་ལྟར་དགེ་སློང་འདི་རྣམས་སྐྱ་བོ་བསེང་བསེང་པོར་གྱུར་ཅིང་རིད་པ་དང་། ཉམ་ཆུང་བ་དང་། ན་བས་ཉམ་དམས་པར་གྱུར་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོས་གསོལ་པ། བཙུན་པ་དགེ་སློང་འདི་རྣམས་སྟོན་ཀའི་བྲོ་ནད་ཀྱིས་བཏབ་སྟེ། འདི་རྣམས་སྟོན་ཀའི་བྲོ་ནད་ཀྱིས་བཏབ་པས་སྐྱ་བོ་བསེང་བསེང་པོར་གྱུར་ཅིང་རིད་པ་དང་། ཉམ་ཆུང་བ་དང་། བྲོ་འཚལ་བས་ཉམ་དམས་པར་གྱུར་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཀུན་དགའ་བོ་དེ་ལྟ་བས་ན་རྗེས་སུ་གནང་སྟེ། དགེ་སློང་གིས་སྨན་སོ་སོར་བསྟེན་པར་བྱའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་གིས་སྨན་སོ་སོར་བསྟེན་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། དེ་རྣམས་དུས་སུ་ཟ་བ་ཡིན་པས་དུས་སུ་སྟེན་པར་བྱེད་ཀྱིས། དུས་ལས་ཡོལ་བར་སྟེན་པར་མི་བྱེད་པས་དེ་རྣམས་སྐྱེ་བོ་བསེང་བསེང་པོར་གྱུར་ཅིང་རིད་པ་དང་། ཉམ་ཆུང་བ་དང་། ན་བས་ཉམ་དམས་པར་གྱུར་ཏོ། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་མཁྱེན་བཞིན་དུ་རྨེད་པ་ཡིན་པས། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་རྨས་པ། ཀུན་དགའ་བོ་ངས་དགེ་སློང་གིས་སྨན་སོ་སོར་བསྟེན་པར་བྱའོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ན། འོན་ཀྱང་ད་ལྟར་དགེ་སློང་འདི་རྣམས་སྐྱ་བོ་བསེང་བསེང་པོར་གྱུར་ཅིང་རིད་པ་དང་། ཉམ་ཆུང་བ་དང་། ན་བས་ཉམ་དམས་པར་གྱུར་ཏམ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོས་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་གིས་སྨན་སོ་སོར་བསྟེན་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་འདི་དག་དུས་སུ་འཚལ་བ་ལགས་པས་དུས་སུ་སྟེན་པར་བགྱིད་ཀྱི་དུས་ལས་ཡོལ་བར་མི་སྟེན་ཏེ། དེའི་སླད་དུ་སྐྱ་བོ་བསེང་བསེང་པོར་གྱུར་ཅིང་རིད་པ་དང་། ཉམ་ཆུང་བ་དང་། བྲོ་འཚལ་བས་ཉམ་དམས་

6.3

པར་གྱུར་ལགས་སོ། །ཀུན་དགའ་བོ་དེ་ལྟ་བས་ན་རྗེས་སུ་གནང་སྟེ། དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་སྨན་རྣམ་པ་བཞི་པོ་དུས་སུ་རུང་བ་དང་། ཐུན་ཚོད་དུ་རུང་བ་དང་། ཞག་བདུན་པ་དང་། འཚོ་བའི་བར་དུ་བཅང་བ་སོ་སོར་བསྟེན་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་དུས་སུ་རུང་བ་ནི་འདེ་གུ་དང་། འབྲས་ཆན་དང་། ཟན་དྲོན་དང་། ཤ་དང་། སྣུམ་ཁུར་རོ། །ཐུན་ཚོད་དུ་རུང་བ་ནི་བཏུང་བ་རྣམ་པ་བརྒྱད་པོ་ཤིང་ཐོག་ཙོ་ཙའི་བཏུང་བ་དང་། ཆུ་ཤིང་གི་འབྲས་བུའི་བཏུང་བ་དང་། རྒྱ་ཤུག་གི་བཏུང་བ་དང་། ཨ་ཤྭཏྠའི་བཏུང་བ་དང་། ཨུ་དུམ་བཱ་རའི་བཏུང་བ་དང་། པ་རུ་ཤ་ཀའི་བཏུང་བ་དང་། རྒུན་འབྲུའི་བཏུང་བ་དང་། འབྲ་གོའི་བཏུང་བའོ།། །།བར་སྡོམ་ལ། ཙོ་ཙ་ཆུ་ཤིང་རྒྱ་ཤུག་དང་། །ཨ་ཤྭད་ཨུ་དུམ་བཱ་ར་དང་། །བ་རུ་ཤ་ཀ་རྒུན་འབྲུ་དང་། །བརྒྱད་པ་ཡང་ནི་འབྲ་གོ་ཡིན། །ཞག་བདུན་པ་ནི་མར་དཀར་དང་། །ཏིལ་མར་དང་། བུ་རམ་གྱི་དབུ་བ་དང་། སྦྲང་རྩི་དང་། ཤ་ཁ་རའོ། །འཚོ་བའི་བར་དུ་བཅང་བ་ནི་རྩ་བའི་སྨན་དང་། སྡོང་བུའི་སྨན་དང་། ལོ་མའི་སྨན་དང་། མེ་ཏོག་གི་སྨན་དང་། འབྲས་བུའི་སྨན་དང་། ཏྲང་ཆུ་ལྔ་དང་། ཐལ་བ་ལྔ་དང་། ལན་ཚྭ་ལྔ་དང་། བསྐ་བ་ལྔའོ། །དེ་ལ་རྩ་བའི་སྨན་ནི་གླ་སྒང་དང་། ཤུ་དག་དང་། ཡུང་དང་། སྒེའུ་གཤེར་དང་། བོང་ང་དཀར་པོ་དང་། གཞན་ཡང་རྩ་བའི་སྨན་གྱི་ནང་དུ་གཏོགས་པ་ཟས་ཀྱི་དོན་དུ་མི་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པའོ། །སྡོང་བུའི་སྨན་ནི་ཙན་དན་དང་། དབྱི་མོ་དང་། ཤུག་པ་དང་། ཐང་ཤིང་དང་། སླེ་ཏྲེས་དང་། སྐྱེར་པ་དང་། གཞན་ཡང་སྡོང་བུའི་སྨན་གྱི་ནང་དུ་གཏོགས་པ་ཟས་ཀྱི་དོན་དུ་མི་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པའོ། །ལོ་མའི་སྨན་ནི་པ་ཏོ་ལའི་ལོ་མ་དང་། བ་ཤ་ཀའི་ལོ་མ་དང་། ནིམ་པའི་ལོ་མ་དང་། ཀོ་ཤ་ཏ་གའི་ལོ་མ་དང་། སཔྟ་པརྞའི་ལོ་མ་དང་། གཞན་ཡང་ལོ་མའི་སྨན་གྱི་ནང་དུ་གཏོགས་པའི་ཟས་ཀྱི་དོན་དུ་མི་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པའོ། །མེ་ཏོག་གི་སྨན་ནི་མེ་ཏོག་ལྔ་པོ་བ་ཤ་ཀའི་མེ་ཏོག་དང་། ནིམ་པའི་མེ་ཏོག་དང་། དྷ་ཀའི་མེ་ཏོག་དང་། ཤ་ཏའི་མེ་ཏོག་དང་། པད་མ་ཀེ་ས་རའི་མེ་ཏོག་

“Ānanda, on account of that, I authorize monks to consume four kinds of medicines: medicines to be consumed at the appropriate time, medicines to be consumed at night, medicines to be consumed within seven days, and medicines to be consumed throughout life.¹²

“Among them, the medicines to be consumed at the appropriate time are manthā,¹³ boiled rice,¹⁴ kulmāṣa, meat, and apūpa.

“The medicines to be consumed at night are the eight kinds of drinks: coconut drink, banana drink, kola drink, aśvattha drink, udumbara drink, parūṣaka¹⁵ drink, grape drink, and kharjūra¹⁶ drink.”

A Section Index:

Coconut, banana, kola,
Aśvattha, udumbara,
Parūṣaka, grape,
And kharjūra, which is the eighth.

“Medicines to be consumed within seven days are butter oil, oil, phāṇita, honey, and śarkarā.

“Medicines to be consumed throughout life are medicines derived from roots, medicines derived from stalks, medicines derived from leaves, medicines derived from flowers, medicines derived from fruits, the five kinds of resin, the five kinds of ashes, the five kinds of salt, and the five kinds of astringents.

“Among these medicines, the medicines derived from roots are musta, vaca, turmeric, ginger, ativiṣā, and what belong to the medicines derived from roots but are not used as ingredients in a meal. The medicines derived from stalks are sandal, cavikā, padmaka, devadāru, guḍūcī, dāruharidrā, and what belong to the medicines derived from stalks but are not used as ingredients in a meal. The medicines derived from leaves are from paṭola leaves, vāśaka leaves, nimba leaves, kośātakī leaves, saptaparṇa leaves, and what belong to the medicines derived from leaves but are not used as ingredients in a meal. The medicines derived from flowers are from five kinds of flowers: vāśaka flowers, nimba flowers, dhātakī flowers, sha ta flowers, padmakesara flowers,¹⁷

6.4

དང་། གཞན་ཡང་མེ་ཏོག་གི་སྨན་གྱི་ནང་དུ་གཏོགས་པ་ཟས་ཀྱི་དོན་དུ་མི་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པའོ། །འབྲས་བུའི་སྨན་ནི་ཨ་རུ་ར་དང་། སྐྱུ་རུ་ར་དང་། བ་རུ་ར་དང་། ན་ལེ་ཤམ་དང་། པི་པི་ལིང་དང་། གཞན་ཡང་འབྲས་བུའི་སྨན་གྱི་ནང་དུ་གཏོགས་པ་ཟས་ཀྱི་དོན་དུ་མི་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པའོ། །ཏྲང་ཆུ་ལྔ་ནི་ཤིང་ཀུན་དང་། སྲ་རྩི་དང་། རྒྱ་སྐེགས་དང་། སྤྲ་ཚིལ་དང་། དྲོད་སྨན་ནོ། །དེ་ལ་ཤིང་ཀུན་ནི་ཤིང་ཀུན་གྱི་ཏྲང་ཆུའོ། །སྲ་རྩི་ནི་ཤིང་ས་ལའི་ཏྲང་ཆུའོ། །རྒྱ་སྐེགས་ནི་རྒྱ་སྐེགས་སོ། །སྤྲ་ཚིལ་ནི་སྤྲ་ཚིལ་ལོ། །དྲོད་སྨན་ནི་དེ་དག་ལས་གཞན་པའི་ཤིང་རྣམས་ཀྱི་ཏྲང་ཆུའོ། །ཐལ་བ་ལྔ་གང་ཞེ་ན། ནས་ཀྱི་ཐལ་བ་དང་། ནས་ཀྱི་ཕུབ་མའི་ཐལ་བ་དང་། ཤིང་སརྫི་ཀའི་ཐལ་བ་དང་། ཏིལ་གྱི་ཐལ་བ་དང་། ཤིང་འབའ་ཤིག་ཀའི་ཐལ་བའོ། །ལན་ཚྭ་ལྔ་གང་ཞེ་ན། རྒྱམ་ཚྭ་དང་། ལན་ཚྭ་སྨུག་པོ་དང་། ཁ་རུ་ཚྭ་དང་། ལན་ཚྭ་དང་། རྒྱ་མཚོའི་ལན་ཚྭའོ། །བསྐ་པ་ལྔ་གང་ཞེ་ན། ཨ་མྲའི་བསྐ་བ་དང་། ནིམ་པའི་བསྐ་བ་དང་། འཛམ་བུའི་བསྐ་བ་དང་། ཤ་རི་ཤའི་བསྐ་བ་དང་། ཀོ་ཤམ་པའི་བསྐ་བའོ། །དེ་ལ་དུས་སུ་རུང་བ་གང་ཡིན་པ་དང་། ཐུན་ཚོད་དུ་རུང་བ་གང་ཡིན་པ་དང་། ཞག་བདུན་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། འཚོ་བའི་བར་དུ་བཅང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དུས་སུ་རུང་བ་དང་འདྲེས་པར་གྱུར་ན་དུས་སུ་སྤྱད་པར་བྱའི་དུས་མ་ཡིན་པར་ལོངས་སྤྱད་པར་མི་བྱའོ། །དུས་སུ་རུང་བ་གང་ཡིན་པ་དང་། ཐུན་ཚོད་དུ་རུང་བ་གང་ཡིན་པ་དང་། ཞག་བདུན་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། འཚོ་བའི་བར་དུ་བཅང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་གལ་ཏེ་ཐུན་ཚོད་དུ་རུང་བ་དང་འདྲེས་པར་གྱུར་ན་ཐུན་ཚོད་ལ་ཡོངས་སུ་སྤྱད་པར་བྱའི་ཐུན་ཚོད་ལས་འདས་པར་སྤྱད་པར་མི་བྱའོ། །ཞག་བདུན་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། འཚོ་བའི་བར་དུ་བཅང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཞག་བདུན་པ་དང་འདྲེས་པར་གྱུར་ན་ཞག་བདུན་སྤྱད་པར་བྱའི་ཞག་བདུན་ལས་འདས་པར་སྤྱད་པར་མི་བྱའོ། །འཚོ་བའི་བར་དུ་བཅང་བ་ནི་འཚོ་བའི་བར་དུ་བཅང་བར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ཡོངས་སུ་སྤྱད་

and what belong to the medicines derived from flowers but are not used as ingredients in a meal. The medicines derived from fruits¹⁸ are harītakī, āmalaka, vibhītaka, black pepper, long pepper, and what belong to the medicines derived from fruits but are not used as ingredients in a meal.

“The five kinds of resin are hiṅgu, sarjarasa, lac, beeswax, and ‘heat medicine.’

“Among them, hiṅgu is resin from the hiṅgu tree. Sarjarasa is resin from the sāla tree. Lac is lākṣā.¹⁹ Beeswax is siktha.²⁰ ‘Heat medicine’ is resin from other trees.

“What are the five kinds of ashes? They are barley ash, barley-straw ash, ash from the sarjikā tree, sesame ash, and ash from the vāśakā tree.

“What are the five kinds of salt? They are salt from the Indus, brown salt, salt from Suvarcala, salt from Romaka, and salt from the ocean.

“What are the five kinds of astringents? They are āmra astringent, nimba astringent, jambū astringent, śirīṣa astringent, and kośambaka astringent.

“Medicines to be consumed at the appropriate time, medicines to be consumed at night, medicines to be consumed within seven days, and medicines to be consumed throughout life should be consumed at the appropriate time if they are mixed with medicines to be consumed at the appropriate time. In that situation, these medicines should not be consumed at an inappropriate time (afternoon or night).

“Medicines to be consumed at night, medicines to be consumed within seven days, and medicines to be consumed throughout life should be consumed during the night if they are mixed with medicines to be consumed at night.²¹ In that situation, these medicines should not be consumed after that night.

“Medicines to be consumed within seven days and medicines to be consumed throughout life should be consumed within seven days if they are mixed with medicines to be consumed within seven days. In that situation, these medicines should not be consumed after seven days.

“Medicines to be consumed throughout life should be consumed after someone has taken formal possession of them as medicines to be consumed throughout life.

6.5

པར་བྱའོ། །བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་འདི་ལྟར་བྱ་སྟེ། ཟན་མ་ཟོས་པའི་མདུན་དུ་ལག་པ་གཉིས་བཀྲུས་ནས་བྱིན་ལེན་བྱས་ཏེ། དགེ་སློང་ཞིག་གི་མདུན་དུ་འདུག་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་དགོངས་སུ་གསོལ། བདག་ཅག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བའི་སྨན་ནི་བདག་དང་ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་འཚོ་བའི་བར་དུ་བཅང་བར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་བོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལན་གཉིས་ལན་གསུམ་དུ་བརྗོད་དོ། །འཚོ་བའི་བར་དུ་བཅང་བ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཐུན་ཚོད་དུ་རུང་བ་དང་། ཞག་བདུན་པ་ཡང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། །གླེང་གཞི་ནི་མཉན་ཡོད་ནའོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་གཞན་ཞིག་རླུང་ནད་ཀྱིས་ཐེབས་ནས་དེས་སྨན་པའི་དྲུང་དུ་སོང་སྟེ། བཞིན་བཟངས་ཁོ་བོ་འདི་འདྲ་བའི་ནད་ཀྱིས་བཏབ་ན་སྨན་སྟོན་ཅིག །དེས་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་ཚིལ་སྟེན་ཅིག་དང་ཁྱོད་སོས་པར་འགྱུར་རོ། །དགེ་སློང་གིས་སྨྲས་པ། བཞིན་བཟངས་ཅི་ཁོ་བོ་འདྲེ་ཡིན་ནམ། སྨན་པས་སྨྲས་པ། དགེ་སློང་ཁྱོད་ཀྱི་སྨན་འདི་ཡིན་ཏེ་གཞན་གྱིས་ནི་སོས་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་པའི་སྐབས་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། གལ་ཏེ་སྨན་པ་ན་རེ་དགེ་སློང་ཁྱོད་ཀྱི་སྨན་འདི་ཡིན་ཏེ་གཞན་གྱིས་ནི་སོས་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་སྨྲ་ན་ཚིལ་བསྟེན་པར་བྱའོ། །དགེ་སློང་དག་གིས་མ་ཤེས་ནས་སྨན་པ་ལ་དྲིས་པ་དང་། དེས་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་ཁྱེད་ཅག་གི་སྟོན་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡིན་གྱིས། དེ་ཁོ་ནའི་དྲུང་དུ་བཞུད་ལ་ཞུས་ཤིག །སྐབས་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཚིལ་ལྔ་སོ་སོར་བསྟེན་པར་བྱ་སྟེ། ལྔ་གང་ཞེ་ན། ཉ་ཚིལ་དང་། སྦལ་པ་དཀར་པོའི་ཚིལ་དང་། ཆུ་སྲིན་བྱིས་པ་གསོད་ཀྱི་ཚིལ་དང་། དོམ་ཚིལ་དང་། ཕག་གི་ཚིལ་ལོ། །ཚིལ་འདི་ལྔ་དུས་མ་ཡིན་པར་བཙོས་པ་དང་། དུས་མ་ཡིན་པར་བཙགས་པ་དང་། དུས་མ་ཡིན་པར་བྱིན་ལེན་བྱས་པ་དང་། དུས་མ་ཡིན་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ན་ལོངས་སྤྱད་པར་མི་བྱའོ། །དུས་སུ་

Formal possession of the medicines should be taken in this manner: The monk who wishes to consume that medicine should wash his hands before he eats a meal, accept the medicine, sit down before another monk, and say, ‘Venerable One, please pay attention. I, named So-and-so (the monk says his name), take formal possession of this medicine as medicine to be consumed throughout life for myself and my fellow monks.’ He should say this a second and a third time. Formal possession of medicines to be consumed at night and medicines to be consumed within seven days should also be taken in the same manner as medicines to be consumed throughout life.”

II. Fat

The following took place in Śrāvastī.

A monk had a wind illness and went to a physician. The monk said, “Sir, since I have a disease like this, prescribe medicine for me.”

“Noble one,” said the physician, “consume some fat and you will recover your health.”

The monk said, “Sir, what am I? A cannibal?”

“Monk, this is your medicine,” replied the physician. “You cannot recover your health with other medicines.”

When the monks reported this matter to the Blessed One, the Blessed One said, “If the physician says, ‘Monk, this is your medicine. You cannot recover your health with other medicines,’ you should consume some fat.”

As the monks did not know what kind of fat they should consume, they asked the physician for advice. The physician said, “Noble ones, since your teacher is omniscient, go to him and ask.”

When the monks reported this matter to the Blessed One, the Blessed One said, “Five kinds of fats should be consumed. What are the five? They are fish fat, porpoise²² fat, crocodile fat, bear fat, and pig fat. But these five kinds of fats should not be consumed if they have been boiled at an inappropriate time, strained at an inappropriate time, or given at an inappropriate time, or if the monk who needs some fat has taken formal possession of the fat at an inappropriate time.

6.6

བཙོས་ལ་དུས་མ་ཡིན་པར་བཙགས། དུས་མ་ཡིན་པར་བྱིན་ལེན་བྱས། དུས་མ་ཡིན་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ན་ལོངས་སྤྱད་པར་མི་བྱའོ། །དུས་སུ་བཙོས་དུས་སུ་བཙགས་དུས་མ་ཡིན་པར་བྱིན་ལེན་བྱས། དུས་མ་ཡིན་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ན་སྤྱད་པར་མི་བྱའོ། །དུས་སུ་བཙོས། དུས་སུ་བཙགས། དུས་སུ་བྱིན་ལེན་བྱས་ལ་དུས་མ་ཡིན་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ན་སྤྱད་པར་མི་བྱའོ། །དུས་སུ་བཙོས་དུས་སུ་བཙགས། དུས་སུ་བྱིན་ལེན་བྱས། དུས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ན་ཏིལ་མར་ལ་སྤྱོད་པ་བཞིན་དུ་ཞག་བདུན་དུ་སྤྱད་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་དེས་ཚིལ་ལོངས་སྤྱད་ནས་སོས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་སོས་པར་གྱུར་པ་དང་། དེས་ཚིལ་གྱི་ལྷག་མ་དག་བོར་རོ། །ཇི་ཙམ་ན་དགེ་སློང་གཞན་ཞིག་དེ་འདྲ་བའི་ནད་ཀྱིས་ཐེབས་ནས་དེ་ཡང་སྨན་པའི་དྲུང་དུ་སོང་ནས་སྨྲས་པ། བཞིན་བཟངས་ཁོ་བོ་ལ་འདི་འདྲ་བའི་ནད་ཀྱིས་བཏབ་ཀྱིས་སྨན་སྟོན་ཅིག །དེས་དེ་ལ་ཡང་ཚིལ་བསྟན་པ་དང་། དེ་དགེ་སློང་དེའི་དྲུང་དུ་སོང་ནས་སྨྲས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཚིལ་སྤྱད་པ་ཁོ་བོ་ལ་ཡང་སྨན་པས་བསྟན་ན་ཚིལ་ལྷག་པ་ལྟ་ཅུང་ཟད་ཡོད་དམ། དེས་སྨྲས་པ། བདོག་བདོག་པ་ལས་བདག་གིས་དེ་བོར་རོ། །མ་ལེགས་པ་ཞིག་བྱས་སོ། །ཞེས་པའི་སྐབས་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་གིས་ཚིལ་ལོངས་སྤྱད་པའི་ལྷག་མ་བོར་བར་མི་བྱ་སྟེ། འོན་ཀྱང་བཅང་བར་བྱའོ། །ངས་དགེ་སློང་ཚིལ་འཆང་བའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའི་ཆོས་བཅའ་བར་བྱ་སྟེ། ཚིལ་འཆང་བའི་དགེ་སློང་གིས་ཚིལ་སྤྱད་པའི་ལྷག་མ་དགེ་སློང་གཞན་ལ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་མ་བྱིན་ན་སྨན་ཁང་དུ་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། སུ་འདོད་པ་དེས་བླང་བར་བྱའོ། །ཚིལ་འཆང་བའི་དགེ་སློང་གིས་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའི་ཆོས་ཇི་ལྟར་བཅས་པར་ཡང་དག་པར་བླངས་ནས་འཇུག་པར་མི་བྱེད་ན་འགལ་ཚབས་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་ཡོད་ན་བཞུགས་སོ། །དེའི་ཚེ་དགེ་སློང་གཞན་ཞིག་གཡན་པའི་ནད་ཀྱིས་ཐེབས་ནས། དེས་

“If the fats have been boiled at the appropriate time, but strained at an inappropriate time, and given at an inappropriate time, and if the monk who needs some fat has taken formal possession of the fat at an inappropriate time, they should not be consumed.

“If the fats have been boiled at the appropriate time and strained at the appropriate time, but given at an inappropriate time, and if the monk who needs some fat has taken formal possession of the fat at an inappropriate time, the fats should not be consumed.

“If the fats have been boiled at the appropriate time, strained at the appropriate time, and given at the appropriate time, but the monk who needs some fat has taken formal possession of the fat at an inappropriate time, the fats should not be consumed.²³

“If the fats have been boiled at the appropriate time, strained at the appropriate time, and given at the appropriate time, and if the monk who needs some fat has taken formal possession of the fat at the appropriate time, the fats should be consumed within seven days in the same manner that you would consume oil.”

The monk then consumed the fat and his health returned. When his health returned, he threw away the remains of the fat. Later, another monk contracted the same disease, and he also went to the physician and said, “Sir, since I have a disease like this, prescribe medicine for me.”

The physician also prescribed fat for him. The second monk went to the first monk and said, “Venerable one, you consumed fat and the physician also prescribed fat for me. Are there any remains of the fat?”

“Indeed there were remains, but I threw them away,” replied the first monk.

The second monk told him, “It wasn’t good to do that.”

When the monks reported this matter to the Blessed One, the Blessed One said, “Monks should not throw away the remains of fat but should keep them. I will now establish rules of customary behavior for a monk who keeps fat. A monk who keeps fat should give the remains of the fat to another monk. If the first monk does not give the remains to another monk, the first monk should put the remains in the infirmary. Anyone who needs fat should take it. If a monk who keeps the remains of fat does not act in accordance with the established rules of customary behavior, he becomes guilty of an offense.”

III. Scabies

The Blessed One was once dwelling in Śrāvastī.

At that time, a monk had scabies.

6.7

སྨན་པའི་དྲུང་དུ་སོང་སྟེ། བཞིན་བཟངས་ཁོ་བོ་གཡན་པའི་ནད་ཀྱིས་བཏབ་ཀྱིས་སྨན་སྟོན་ཅིག་དེས་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་བསྐ་བ་སྟེན་ཅིག་དང་ཁྱོད་སོས་པར་འགྱུར་རོ། །བཞིན་བཟངས་ཅི་ཁོ་བོ་འདོད་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ཡིན་ནམ། དེས་སྨྲས་པ། དགེ་སློང་ཁྱོད་ཀྱི་སྨན་འདི་ཡིན་ཏེ་གཞན་གྱིས་ནི་སོས་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་པའི་སྐབས་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་པ་དང་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གོང་མ་བཞིན་དུ་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱི་སྟོན་པ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡིན་པས། དེ་ཁོ་ནས་མཁྱེན་པར་འགྱུར་ཞེས་པའི་སྐབས་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། བསྐ་བ་ནི་ལྔ་སྟེ་ཨ་མྲའི་བསྐ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་གོང་མ་བཞིན་དུའོ། །དགེ་སློང་དེས་བསྐ་བ་དག་འདེ་གུར་བྱས་ཏེ་ལུས་ལ་བྱུགས་པ་ལས་རྨ་མཆེད་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཕྱེ་མ་བྱའོ་དགེ་སློང་དག་གིས་རློན་པ་ལ་བཏགས་པས་རི་ལུར་གྱུར་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། བསྐམ་པར་བྱའོ། །དེ་དག་གིས་ཉི་མ་ལ་བསྐམས་པ་དང་། མཐུ་ཉམས་པར་གྱུར་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཉི་མ་ལ་བསྐམ་པར་མི་བྱའོ། །དེ་དག་གིས་གྲིབ་མ་ལ་བསྐམས་པ་དང་འོན་ཀྱང་རུལ་བར་གྱུར་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཉི་མའི་གྲིབ་མས་བསྐམ་པར་བྱའོ། །དགེ་སློང་གིས་བསྐ་བས་ལུས་བྱུགས་ནས་བཀྲུས་ཏེ་བསྐ་བའི་བྱ་བ་མི་བྱེད་དོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ལག་པས་ཇི་ཙམ་ཆོག་གི་བར་དུ་དྲིལ་ནས་ཁྲུས་བྱའོ། །བཀྲུས་ནས་སླར་ཡང་བསྐ་བས་བསྐུས་ནས་བཀྲུས་ན་བསྐ་བའི་བྱ་བ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །དགེ་སློང་དེས་བསྐ་བས་བསྐུས་པ་དང་ནད་ཞི་བར་གྱུར་ཏོ་དེས་བསྐ་བའི་ལྷག་མ་བོར་རོ། །ཇི་ཙམ་ན་དགེ་སློང་གཞན་ཞིག་དེ་འདྲ་བའི་ནད་ཀྱིས་ཐེབས་ནས་དེ་ཡང་སྨན་པའི་དྲུང་དུ་སོང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་གོང་མ་བཞིན་དུ་སྟེ། ཁོ་བོས་དེ་ནི་བོར་རོ། །མ་ལེགས་པ་ཞིག་བྱས་སོ་ཞེས་པའི་སྐབས་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་པ་དང་།

He went to a physician and said, “Sir, since I have scabies, prescribe medicine for me.”

“Noble one,” said the physician, “use an astringent and you will recover your health.”

“Sir, what am I? One who is intoxicated with lust?”²⁴

“Monk, this is your medicine,” replied the physician. “You cannot recover your health with other medicines.”

When the monks reported this matter to the Blessed One, the Blessed One said, “If the physician says, ‘Monk, this is your medicine. You cannot recover your health with other medicines,’ you should use an astringent.”

As the monks did not know what kind of astringent they should use, they asked the physician for advice. The physician said,²⁵ “Since your teacher is omniscient, he himself must know.”

When the monks reported this matter to the Blessed One, the Blessed One said, “There are five kinds of astringents: āmra astringent, . . . .”²⁶

When the monk kneaded the astringent and smeared it on his body, the rash spread. The Blessed One said, “You should make the astringent into a powder.”

When the monks ground the damp astringent into a powder, it became lumpy. The Blessed One said, “You should dry the astringent.”

When they dried the astringent in the sun, it lost its efficacy. The Blessed One said, “You should not dry the astringent in the sun.”

When they dried the astringent in the shade, it began to decompose. The Blessed One said, “You should dry the astringent in the shade where it is warm.”

The monk bathed after he smeared his body with the astringent, so the astringent did not work. The Blessed One said, “You should bathe after completely rubbing the astringent with your hands into your skin. If, after you bathe, you again smear the astringent and bathe, the astringent will work.”

When the monk smeared the astringent, the illness went away. He threw the remains of the astringent away. Later, another monk had the same disease, and he also went to the physician and said, “Sir, since I have a disease like this, prescribe medicine for me.”

The physician also prescribed an astringent for him. The second monk went to the first monk and said, “Venerable One, you used an astringent and the physician also prescribed an astringent for me. Are there any remains of the astringent?”

The first monk said,²⁷ “I threw them away.”

The second monk told him, “It wasn’t good to do that.”

When the monks reported this matter to the Blessed One,

6.8

བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ངས་བསྐ་བ་འཆང་བའི་དགེ་སློང་གི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའི་ཆོས་བཅའ་བར་བྱ་སྟེ། བསྐ་བ་འཆང་བའི་དགེ་སློང་གིས་བསྐ་བ་སྤྱད་པའི་ལྷག་མ་དགེ་སློང་སུ་སློང་བ་དེ་ལ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་མ་བྱིན་ན་སྨན་ཁང་དུ་གཞག་པར་བྱའོ། །བསྐ་བ་བཅང་བའི་དགེ་སློང་གིས་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའི་ཆོས་ཇི་ལྟར་བཅས་པ་ཡང་དག་པར་བླངས་ཏེ་འཇུག་པར་མི་བྱེད་ན་འགལ་ཚབས་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །གླེང་གཞི་ནི་མཉན་ཡོད་ནའོ། །དེའི་ཚེ་དགེ་སློང་གཞན་ཞིག་མིག་ནད་ཀྱིས་ཐེབས་ནས་དེ་སྨན་པའི་དྲུང་དུ་སོང་སྟེ་བཞིན་བཟངས་ཁོ་བོ་མིག་ནད་ཀྱིས་ཐེབས་པར་གྱུར་ན་ཁོ་བོ་ལ་སྨན་སྟོན་ཅིག །དེས་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་མིག་སྨན་སོ་སོར་སྟེན་ཅིག་དང་ཁྱེད་སོས་པར་འགྱུར་རོ། །བཞིན་བཟངས་ཅི་ཁོ་བོ་འདོད་པ་ལ་སྤྱོད་དམ་འཕགས་པ་ཁྱོད་ཀྱི་སྨན་འདི་ཡིན་ཏེ་གཞན་གྱིས་ནི་སོས་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྐབས་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། གལ་ཏེ་སྨན་པ་ན་རེ་སྨན་འདི་ཡིན་ཏེ་གཞན་གྱིས་ནི་སོས་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་ཟེར་ན་མིག་སྨན་བསྟེན་པར་བྱའོ། །དགེ་སློང་དག་གིས་མིག་སྨན་གང་བསྟེན་པར་བྱ་བ་མ་ཤེས་ནས་དེ་དག་གིས་སྨན་པ་ལ་དྲིས་པ་དང་དེས་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་ཁྱོད་ཉིད་ཀྱི་སྟོན་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡིན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བའི་སྐབས་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། མིག་སྨན་ནི་ལྔ་སྟེ། མེ་ཏོག་གི་མིག་སྨན་དང་། ཁུ་བའི་མིག་སྨན་དང་། ཕྱེ་མའི་མིག་སྨན་དང་། རི་ལུའི་མིག་སྨན་དང་། བཙག་ཡུག་སྣམ་གྱི་མིག་སྨན་ནོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་དེས་མིག་སྨན་དེ་བསྟེན་ནས་སོས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེས་མིག་སྨན་གྱི་ལྷག་མ་གར་བབ་བབ་ཏུ་བཞག་པ་ལས་དེ་ཆུད་ཟོས་པར་གྱུར་ཏོ། །ཇི་ཙམ་ན་དགེ་སློང་གཞན་ཞིག་མིག་ནད་ཀྱིས་ཐེབས་ནས་དེས་ཀྱང་སྨན་པ་ལ་དྲིས་པ་དང་། དེས་དེ་ལ་ཡང་མིག་སྨན་དེ་ཉིད་བསྟན་ཏོ། །དེ་དགེ་སློང་དེའི་དྲུང་དུ་སོང་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཁོ་བོ་ཡང་མིག་ནད་ཀྱིས་

the Blessed One said, “I will now establish rules of customary behavior for a monk who keeps astringents. A monk who keeps astringents should give the remains of the astringent to another monk who needs them. If the first monk does not give the remains to another monk, he should put the remains of the astringent in the infirmary. If a monk who keeps astringents does not act in accordance with the established rules of customary behavior, he becomes guilty of an offense.”

IV. Collyrium

The following took place in Śrāvastī.

A monk had an eye disease and went to a physician. The monk said, “Sir, since I have an eye disease, prescribe medicine for me.”

“Noble one,” said the physician, “use collyrium and you will recover your health.”

“Sir, what am I? One who is intoxicated with lust?”²⁸

“Monk, this is your medicine,” replied the physician. “You cannot recover your health with other medicines.”

When the monks reported this matter to the Blessed One, the Blessed One said, “If the physician says, ‘Monk, this is your medicine. You cannot recover your health with other medicines,’ you should use collyrium.”

As the monks did not know what kind of collyrium to use, they asked the physician for advice. The physician said, “Since your teacher is omniscient, he himself must know.”²⁹ When the monks reported this matter to the Blessed One, the Blessed One said, “There are five kinds of collyrium: collyrium derived from flowers, collyrium in a liquid state, collyrium in powder form, collyrium in pill form, and collyrium derived from red ocher.”³⁰

The monk recovered his health with the collyrium. Since he left the remains of the collyrium in many different places, the remains were lost. Later, another monk had an eye disease and also went to the physician, and the physician also prescribed the same collyrium for him. The second monk went to the first monk and said, “Venerable one, I also have an eye disease.

6.9

བཏབ་པར་གྱུར་ན་ཁྱོད་ལ་མིག་སྨན་གྱི་ལྷག་མ་ཅུང་ཟད་ཡོད་དམ། དེས་བཙལ་བར་བརྩམས་པ་ལས་མ་རྙེད་ནས་དེས་སྨྲས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་མིག་སྨན་དེ་བདོག་བདོག་སྟེ་བཞག་པ་ལས་དེར་སྟོར་ཏོ་ཞེས་པའི་སྐབས་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་པ་དང་། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་གིས་མིག་སྨན་གར་བབ་བབ་ཏུ་གཞག་པར་མི་བྱའོ། །ངས་མིག་སྨན་འཆང་བའི་དགེ་སློང་གི་ཀུན་དུ་སྤྱད་པའི་ཆོས་བཅའ་བར་བྱ་སྟེ། མིག་སྨན་འཆང་བའི་དགེ་སློང་གིས་མིག་སྨན་རྣམས་སོ་སོར་ཕྱེ་ལ་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། མེ་ཏོག་གི་མིག་སྨན་ནི་སྣོད་ཀྱི་ནང་དུའོ། །ཁུ་བའི་མིག་སྨན་ནི་གབ་ཙེའི་ནང་དུའོ། །ཕྱེ་མའི་མིག་སྨན་ནི་དོང་བུའི་ནང་དུའོ། །རི་ལུའི་མིག་སྨན་དང་བཙག་ཡུག་སྣམ་གྱི་མིག་སྨན་ནི་སྒྱེའུ་འམ། ཐུམ་པོར་སྐུད་པས་བཅིངས་ལ་ཟུང་ང་ལ་གདགས་པར་བྱའོ། །མིག་སྨན་འཆང་བའི་དགེ་སློང་གིས་ཀུན་དུ་སྤྱད་པའི་ཆོས་ཇི་ལྟར་བཅས་པ་བཞིན་ཡང་དག་པར་བླངས་ནས་འཇུག་པར་མི་བྱེད་ན་འགལ་ཚབས་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །གླེང་གཞི་ནི་མཉན་ཡོད་ནའོ། །དེའི་ཚེ་ཚེ་དང་ལྡན་པ་བྱེ་མ་སྐྱེས་སེམས་འཁྲུགས་ཏེ་སྨྱོས་པར་གྱུར་ནས་དེ་དེ་དང་དེ་དག་ཏུ་འཕྱན་པ། ཇི་ཙམ་ན་བྲམ་ཟེ་དང་ཁྱིམ་བདག་དག་གིས་མཐོང་སྟེ་དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། ཤེས་ལྡན་དག་འདི་སུའི་བུ་ཞིག་ཡིན། གཞན་དག་གིས་སྨྲས་པ། ཁྱིམ་བདག་ཆེ་གེ་མོ་ཞིག་གིའོ། །དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ་ཤཱཀྱའི་སྲས་ཀྱི་དགེ་སྦྱོང་མགོན་མེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་རབ་ཏུ་མ་བྱུང་ན་འདི་གཉེན་རྣམས་ཀྱིས་གསོས་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ཅེས་པའི་སྐབས་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་དེ་ལྟ་བས་ན་དགེ་སློང་བྱེ་མ་སྐྱེས་ཀྱི་དཔྱད་སྨན་པ་ལ་དྲིས་ལ་བྱོས་ཤིག །སྨན་པའི་དྲུང་དུ་དོང་ནས་བཞིན་བཟངས་དགེ་སློང་ཞིག་འདི་འདྲ་བའི་ནད་ཀྱིས་ཐེབས་ཀྱིས་དེའི་སྨན་སྟོན་ཅིག །དེས་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་དག་ཤ་རྗེན་འཚལ་དུ་སྩོལ་ཅིག་དང་སོས་པར་འགྱུར་རོ། །བཞིན་

Are there any remains of the collyrium?”

The first monk looked for the remains of the collyrium, but could not find them. He said, “Venerable one, indeed there were remains of the collyrium, but they have been lost because I left them in many different places.”

When the monks reported this matter to the Blessed One, the Blessed One said, “Monks should not leave collyrium in many different places. I will now establish rules of customary behavior for a monk who keeps collyrium. A monk who keeps collyrium should store the collyrium according to its kind. He should keep collyrium derived from flowers in a vessel, collyrium in a liquid state in a bottle, and collyrium in powder form in a tubular vessel. He should put collyrium in pill form and collyrium derived from red ocher into bags, and he should bind and hang them on a peg in the wall. If a monk who keeps collyrium does not act in accordance with the established rules of customary behavior, he becomes guilty of an offense.”³¹

V. A Man Gone Mad³²

The following took place in Śrāvastī.

At that time, the venerable Saikata, his mind agitated, went mad and wandered about. Then some brahmins and householders saw him and said, “Sirs, whose son is this?”

Others replied, “The householder So-and-so’s.”

The brahmins and householders said, “If the venerable Saikata had not gone forth among the masterless śramaṇas, who are the sons of the Śākyans, his kinsmen would have cured him.”

When the monks reported this matter to the Blessed One, the Blessed One said, “Monks, then cure the monk Saikata, asking a physician for advice.”

The monks went to a physician and said, “Sir, since a monk has a disease like this, prescribe medicine for him.”

“Noble ones,” said the physician, “let him eat raw meat and he will recover his health.”

“Sir,

6.10

བཟངས་དེ་ཅི་འདྲེ་ཡིན་ནམ། འཕགས་པ་དེའི་སྨན་འདི་ལགས་ཏེ་གཞན་གྱིས་ནི་སོས་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་པའི་སྐབས་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། གལ་ཏེ་སྨན་པ་ན་རེ་དེའི་སྨན་འདི་ཡིན་ཏེ་གཞན་གྱིས་ནི་སོས་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་ཟེར་ན་ཤ་རྗེན་པ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། །དགེ་སློང་དག་གིས་དེ་བཞིན་དུ་བྱིན་པ་དང་། དེ་ཟར་མ་བཏུབ་བོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། མིག་རས་ཀྱིས་བཀབ་ལ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། །དེ་དག་གིས་བྱིན་ཏེ་བྱིན་མ་ཐག་ཏུ་རས་ཕྱེ་བ་དང་དེས་ལག་པ་ལ་རེག་པ་མཐོང་ནས་ཞེ་བ་ལོག་པས་སྐྱུགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། མོད་ལ་རས་དབྱེ་བར་མི་བྱ་སྟེ་དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་བཅའ་བ་དང་བཟའ་བ་གཙང་ཞིང་བསོད་པ་དག་མདུན་དུ་བཞག་ནས་གང་གི་ཚེ་དེའི་ལག་པ་བཀྲུས་པ་དེའི་ཚེ་དེ་དབྱེ་བར་བྱའོ། །དེ་སོས་པར་གྱུར་པ་དང་དེ་དེ་ཉིད་ལ་སྲེད་པར་གྱུར་པའི་སྐབས་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། གང་གི་ཚེ་སོས་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་བསླབ་པ་ཇི་ལྟར་བཅས་པ་བཞིན་ཡང་དག་པར་བླངས་ཏེ་འཇུག་པར་བྱའོ། །ལོངས་སྤྱོད་ན་འགལ་ཚབས་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །གླེང་གཞི་ནི་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ནའོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་པི་ལིན་དའི་བུ་གང་གི་ཚེ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དེ་ཚུན་ཆད་རྟག་ཏུ་ན་བ་དང་ཟུག་གཟེར་མང་པོར་གྱུར་བ་དང་། དེ་ལ་དགེ་སློང་དག་གིས་སྨྲས་པ། གནས་བརྟན་ཁྱོད་ཀྱི་སྙུན་གྱི་ཟོ་ཇི་ལྟ་དེས་སྨྲས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་བདག་རྒྱུན་དུ་ན་བ་དང་ཟུག་གཟེར་མང་བས་ཐེ་གེ་བའི་སྐབས་མེད་དོ། །གནས་བརྟན་ཁྱོད་སྔོན་ཅི་ཞིག་འཆང་བར་བྱེད། དེས་སྨྲས་པ། སྨན་གྱི་མཆན་ཁུག་གོ། །ད་ཅིའི་ཕྱིར་མི་བཅང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་མ་གནང་ངོ་ཞེས་པའི་སྐབས་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་དེ་ལྟ་བས་ན་རྗེས་སུ་གནང་སྟེ་དགེ་སློང་གིས་སྨན་གྱི་མཆན་ཁུག་བཅང་བར་

what is he? A cannibal?”

“Noble ones, this is his medicine. He cannot recover his health with other medicines.”

When the monks reported this matter to the Blessed One, the Blessed One said, “If the physician says, ‘This is his medicine. He cannot recover his health with other medicines,’ you should give him raw meat.”

The monks gave the venerable Saikata raw meat, but he could not eat the raw meat. The Blessed One said, “You should give him the meat after covering his eyes with a cloth.”

They gave the venerable Saikata raw meat and untied the cloth soon after giving him the raw meat. Then the venerable Saikata saw his hands soiled with raw meat and vomited in revulsion. The Blessed One said, “You should not untie the cloth that soon, but should untie it when you have placed a pure and fine meal before him and he has washed his hands.”

After the health of the venerable Saikata returned, he wanted to eat nothing but raw meat. When the monks reported this matter to the Blessed One, the Blessed One said, “When you have your health back, you should act in accordance with the established discipline. If you eat raw meat, you become guilty of an offense.”

VI. Pilinda³³

The following took place in Rājagṛha.

The venerable Pilindavatsa had always had many illnesses and pains since he had gone forth. The monks asked him, “Elder, how do you feel?”

“Venerables, I always have many illnesses and pains. I cannot bear them,” he replied.

“Elder, what did you carry with you formerly?”

He said, “I carried a medicine bag.”

“Why do you not carry it now?”

“The Blessed One has not authorized it.”

When the monks reported this matter to the Blessed One, the Blessed One said, “Monks, on account of that, I authorize monks to carry a medicine bag.”

6.11

བྱའོ། །དགེ་སློང་དག་གིས་རྩ་བ་དང་། མེ་ཏོག་དང་སྡོང་བུ་དང་། འབྲས་བུའི་སྨན་རགས་པ་དག་དེའི་ནང་དུ་བཅུག་པ་དང་དེ་དག་རུལ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དེ་དག་སྦམ་པའམ་བམ་པོར་བྱས་ཏེ་ཟུང་ང་ལ་གདགས་པར་བྱའོ། །དེ་དག་རུལ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དུས་དུས་སུ་བསྐམ་པར་བྱའོ། །དེ་དག་གིས་ཉི་མ་ལ་བསྐམས་པ་དང་དེ་དག་མཐུ་ཆུང་བར་གྱུར་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཉི་མ་ལ་བསྐམ་པར་མི་བྱའོ། །དེ་དག་གིས་གྲིབ་མ་ལ་བསྐམས་པ་དང་འོན་ཀྱང་རུལ་བར་གྱུར་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། གྲིབ་མ་ལ་བསྐམ་པར་མི་བྱའོ། །དེ་དག་གིས་བཏིང་ནས་དོང་བ་དང་། ཆར་པ་དང་རླུང་བྱུང་སྟེ་མ་བསྡུས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། བསྡུ་བར་བྱའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྡུ་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་དེ་དག་གིས་སུས་བསྡུ་བ་མ་ཤེས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཁྱིམ་པས་སོ། །ཁྱིམ་པ་མེད་ན་དགེ་སྦྱོང་གིས་སོ། །དགེ་སྦྱོང་མེད་ན་དགེ་སློང་ཉིད་ཀྱིས་བསྡུ་བར་བྱའོ། །དགེ་སློང་གིས་བསྡུས་པ་དང་འདྲེས་པར་གྱུར་ནས་འདྲེས་སོ་ཞེས་མ་ཟོས་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། སོ་སོར་ཕྱེ་ནས་ལོངས་སྤྱད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་འགྱོད་པར་མི་བྱའོ། །ངས་ན་བ་དག་ལ་རྗེས་སུ་གནང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཐ་མལ་པའི་གནས་སྐབས་ན་སྤྱད་པར་མི་བྱའོ། །སྤྱོད་ན་འགལ་ཚབས་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །གླེང་གཞི་ནི་མཉན་ཡོད་ནའོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་ནམ་གྲུ་གར་ཡང་སོམ་ཉི་ཟ་བས་དེའི་མིང་ནམ་གྲུ་སོམ་ཉི་ཅན་ནམ་གྲུ་སོམ་ཉི་ཅན་ཞེས་བྱ་བར་གྲགས་སོ། །དེ་སྔ་དྲོ་ཤམ་ཐབས་བགོས་ཆོས་གོས་དང་ལྷུང་བཟེད་ཐོགས་ནས་མཉན་ཡོད་དུ་བསོད་སྙོམས་ལ་ཞུགས་ཏེ་དེ་རིམ་གྱིས་བུ་རམ་བྱེད་པའི་གྲོང་དུ་ཕྱིན་པ་དང་། ཇི་ཙམ་ན་འབྲས་ཕྱེ་དང་བུ་རམ་སྦྲུ་བར་བྱེད་པ་མཐོང་ནས་དེས་སྨྲས་པ། ཤེས་ལྡན་དག་བུ་རམ་འབྲས་ཕྱེ་དང་མ་སྦྲུ་ཤིག །འཕགས་པ་སྤྱི་བར་བགྱིད་པ་གཞན་འགའ་མཁྱེན་ནམ། ཁོ་བོས་སྤྱི་བ་གཞན་

When the monks put unprocessed medicines derived from roots, flowers, stalks, and fruits into the bag, the medicines spoiled. The Blessed One said, “You should gather or bundle the medicines together and hang them on a peg.”

The medicines spoiled and the Blessed One said, “From time to time you should dry them.”

When dried in the sun, the medicines lost their efficacy. The Blessed One said, “You should not dry them in the sun.”

When dried in the shade, the medicines spoiled. The Blessed One said, “You should not dry them in the shade.”

When the monks spread the medicines out and left them, the wind and rain came, but the monks did not bring the medicines inside. The Blessed One said, “You should bring the medicines inside.”

When the Blessed One said, “You should bring the medicines inside,” the monks did not know who should bring them inside. The Blessed One said, “A layman should. If there are no laymen, a novice³⁴ should. If there are no novices, a monk should bring the medicines inside.”

When the monks had brought the medicines inside, they did not consume them, since the medicines had become mixed together. The Blessed One said, “You should consume the medicines after separating them. You should not have any regrets about consuming such medicines. What I have authorized for illnesses should not be done in ordinary circumstances. If you do so, you become guilty of an offense.”

VII. Revata

A. Rice Flour and Guḍa

The following took place in Śrāvastī.

The venerable Revata used to doubt everything. Therefore, he was known by the name of “Revata the Doubter”. Early in the morning he dressed, took his robe and his bowl, and entered Śrāvastī for alms. In due course he reached the house of a guḍa³⁵ maker. When he saw that the guḍa was being kneaded with rice flour, he said, “Sir, please don’t knead the guḍa with rice flour.”

“Noble one,” asked the guḍa maker, “do you know anything else that makes guḍa bind together?”

“I do not know anything else that makes guḍa bind together,

6.12

ཡང་མི་ཤེས་མོད་ཀྱི་བདག་ཅག་དུས་མ་ཡིན་པར་ལོངས་སྤྱོད་དགོས་སོ། །འཕགས་པ་དུས་སུ་འམ་དུས་མ་ཡིན་པར་གསོལ་བ་ཡང་རུང་སྟེ། དེའི་སྤྱི་བ་ནི་འདི་ལགས་ཏེ་གཞན་གྱིས་ནི་མི་འབྲུས་སོ་ཇི་ཙམ་དུས་གཞན་ཞིག་ན་དགེ་འདུན་གྱིས་བཅའ་བ་བུ་རམ་དག་རྙེད་ན་དེས་མ་ཟོས་སོ། །དེའི་ལྷན་ཅིག་གནས་པ་དང་ཉེ་གནས་དག་གིས་སྨྲས་པ་སློབ་དཔོན་དགེ་འདུན་གྱི་བཅའ་བ་བུ་རམ་ཞིག་བརྙེས་ཀྱིས་ལོངས་སྤྱད་དུ་གསོལ། དེས་སྨྲས་པ། བཞིན་བཟངས་ཟས་དང་འདྲེས་སོ་དེ་དག་གིས་ཀྱང་ལོངས་མ་སྤྱད་པ་དང་དེ་རྣམས་ལ་དགེ་སློང་གཞན་དག་གིས་སྨྲས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་དགེ་འདུན་གྱི་བཅའ་བ་བུ་རམ་ཞིག་བརྙེས་ན་ཅི་སྟེ་ལོངས་མི་སྤྱད་དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ་མཁན་པོའི་ཞལ་ནས་འདི་ཟས་དང་འདྲེས་སོ་ཞེས་གསུངས་སོ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ལོངས་མ་སྤྱད་དོ་འཁོར་ཕལ་པོ་ཆེ་དེ་དང་དགེ་འདུན་རིལ་ལས་ཀྱང་ཕལ་ཆེར་ལོངས་མི་སྤྱད་པའི་སྐབས་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་པ་དང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཟས་ཀྱིས་ཟས་ཀྱི་བྱ་བ་མི་བྱེད་པ་ནི་མི་རྙེད་པས་འབྱུང་ཁུང་ཡོངས་སུ་དག་པས་ལོངས་སྤྱད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལ་འགྱོད་པར་མི་བྱའོ། །གླེང་གཞི་ནི་མཉན་ཡོད་ནའོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་ནམ་གྲུ་སྔ་དྲོ་ཤམ་ཐབས་བགོས་ཆོས་གོས་དང་ལྷུང་བཟེད་ཐོགས་ནས་མཉན་ཡོད་དུ་བསོད་སྙོམས་ལ་ཞུགས་སོ། །རིམ་གྱིས་སྲང་ཞིག་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་དེས་སྤོས་འཚོང་ཞིག་ཕྱེ་ལ་རེག་ནས་བུ་རམ་ལ་རེག་པར་བྱེད་པ་མཐོང་ནས་དེས་སྨྲས་པ། བཞིན་བཟངས་ཕྱེ་ལ་རེག་ནས་བུ་རམ་ལ་རེག་པར་མ་བྱེད། དུས་མ་ཡིན་པར་ཡང་བདག་ཅག་གིས་ལོངས་སྤྱད་དགོས་སོ་དེས་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་དག་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་སུག་ཆབ་གཏོང་བ་སུ་ཞིག་མཆིས། དུས་གཞན་ཞིག་ན་དགེ་འདུན་གྱི་བཅའ་བ་བུ་རམ་ཞིག་རྙེད་པ་དང་དེས་ལོངས་མ་སྤྱད་དོ། །ལྷན་ཅིག་གནས་པ་དང་ཉེ་གནས་དག་གིས་སྨྲས་པ་སློབ་དཔོན་དགེ་འདུན་གྱི་བཅའ་བ་བུ་རམ་དག་བརྙེས་ན་ཅི་སྟེ་མི་གསོལ་དེས་སྨྲས་པ། བཞིན་བཟངས་འདི་ཟས་དང་འདྲེས་སོ། །དེ་རྣམས་

but we have to eat guḍa even at inappropriate times.”

The guḍa maker said, “Noble one, whether you eat it at the appropriate time or at inappropriate times, what makes guḍa bind together is this rice flour. Other things do not work.”

Later, when the community had obtained some guḍakhādanika, the venerable Revata did not eat it. His co-resident monks and pupils said, “Master, since the community has obtained some guḍakhādanika, please eat it.”

“Sirs,” replied the venerable Revata, “it is mixed with food to be eaten only at the appropriate time.”³⁶

They did not eat the guḍakhādanika either, and other monks said to them, “Venerables, though the community has guḍakhādanika, why do you not eat any?”

“Our teacher said, ‘This is mixed with food,’ ” replied the first monks.

They did not eat the guḍakhādanika, either. Their many followers and most of the entire community did not eat the guḍakhādanika.

When the monks reported this matter to the Blessed One, the Blessed One said, “You may eat the guḍakhādanika mixed with rice flour because it would be insubstantial as a meal and its origin is pure. You should not have any regrets about eating the guḍakhādanika.”

B. Barley Flour and Guḍa

The following took place in Śrāvastī.

Early in the morning the venerable Revata dressed, took his robe and his bowl, and entered Śrāvastī for alms. In due course he reached a village and saw a perfumer touch guḍa after he had touched barley flour. The venerable Revata said, “Sir, please don’t touch guḍa after you touch barley flour. We have to eat guḍa even at inappropriate times.”

“Noble one,” said the perfumer, “is there anyone to hand me water to wash my hands again and again?”

Later, the community had obtained some guḍakhādanīya,³⁷ but the venerable Revata did not eat it. His co-resident monks and pupils said, “Master, though the community has guḍakhādanīya, why do you not eat any?”

“Sirs,” replied the venerable Revata, “this is mixed with food to be eaten only at the appropriate time.”

They

6.13

ཀྱིས་ཀྱང་ལོངས་མ་སྤྱད་པ་དང་དེ་རྣམས་ལ་དགེ་སློང་དག་གིས་སྨྲས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་དགེ་འདུན་གྱི་བཅའ་བ་བུ་རམ་ཞིག་བརྙེས་ན་ཅི་སྟེ་མི་ཟ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། མཁན་པོའི་ཞལ་ནས་འདི་ཟས་དང་འདྲེས་སོ་ཞེས་གསུང་ངོ་། །དེ་དག་གིས་ཀྱང་ལོངས་མ་སྤྱད་དོ། །འཁོར་ཕལ་པོ་ཆེ་དེ་དང་དགེ་འདུན་རིལ་ལས་ཀྱང་ཕལ་ཆེས་ལོངས་མ་སྤྱད་པའི་སྐབས་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཟས་ཀྱིས་ཟས་ཀྱི་བྱ་བ་མི་བྱེད་པས་མི་རྙེད་ཀྱིས་ཁྱིམ་པས་ཡོངས་སུ་དག་པས་ལོངས་སྤྱད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་འགྱོད་པར་མི་བྱའོ། །གླེང་གཞི་ནི་མཉན་ཡོད་ནའོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་རླུང་ནད་ཀྱིས་ཐེབས་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་མཽད་གལ་གྱི་བུ་ཆེན་པོས་བསམས་པ་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་བདག་རང་གི་བློས་རིམ་གྲོ་ནི་ལན་མང་དུ་བྱས་མོད་ཀྱི་ལན་འགའ་ཡང་སྨན་པ་ལ་མ་དྲིས་ཀྱིས། མ་ལ་ད་ནི་སྨན་པ་ལ་དྲིའོ་སྙམ་ནས་དེ་སྨན་པའི་དྲུང་དུ་སོང་སྟེ། བཞིན་བཟངས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་འདི་འདྲ་བའི་ནད་ཀྱིས་ཐེབས་པར་གྱུར་ན་དེའི་སྨན་སྟོན་ཅིག་དེས་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་སྐྱུར་ཁུའི་ནང་དུ་ལན་ཚྭ་སྩོལ་ལ་གསོལ་ཅིག་དང་སོས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་སྐྱུར་ཁུ་ནི་རྙེད་ན་ལན་ཚྭ་མེད་ནས་དེ་ལན་ཚྭ་བཙལ་བར་བརྩམས་པ་དང་ཚེ་དང་ལྡན་པ་པི་ལིན་དའི་བུས་སྨྲས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་མཽད་གལ་གྱི་བུ་ཁོ་བོ་ལ་ལན་ཚྭ་རྭ་གང་འཚོ་བའི་བར་དུ་བཅང་བར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཞིག་ཡོད་ཀྱིས། གལ་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གནང་ན་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུས་ཐོས་ནས་དེས་སྨྲས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་མཽད་གལ་གྱི་བུ་ཆེན་པོ་ཁོ་བོ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། འཚོ་བའི་བར་དུ་བཅངས་པ་དུས་སུ་རུང་བ་དང་འདྲེས་པ་ལོངས་སྤྱད་པར་མི་དབང་ངོ་སྙམ་མོ་ཞེས་པའི་སྐབས་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཚེ་དང་ལྡན་པ་མཽད་གལ་གྱི་བུ་ཆེན་པོས་གསོལ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། མཽད་གལ་གྱི་བུ་མི་དབང་སྟེ། དུས་སུ་རུང་བ་གང་ཡིན་པ་དང་། ཐུན་ཚོད་དུ་རུང་བ་གང་ཡིན་པ་དང་། ཞག་བདུན་པ་གང་

did not eat the guḍakhādanīya either, and other monks said to them, “Venerables, though the community has guḍakhādanīya, why do you not eat any?”

“Our teacher said, ‘This is mixed with food,’ ” the first monks replied.

They did not eat the guḍakhādanīya, either. Their many followers and most of the entire community did not eat the guḍakhādanīya.

When the monks reported this matter to the Blessed One, the Blessed One said, “You may eat the guḍakhādanīya mixed with barley flour because it would be insubstantial as a meal and its origin is pure. You should not have any regrets about eating the guḍakhādanīya.”

VIII. Sauvīraka

The following took place in Śrāvastī.

The venerable Śāriputra had a wind illness and the venerable Mahā­maudgalyāyana thought, “Although I have attended to the venerable Śāriputra at my own discretion many times, I have never asked a physician for advice. Now I will ask a physician for advice.” The venerable Mahā­maudgalyāyana went to a physician and said, “Sir, since the venerable Śāriputra has a disease like this, prescribe medicine for him.”

“Noble one,” said the physician, “let him eat sauvīraka with salt, and he will recover his health.”

The venerable Mahā­maudgalyāyana found sauvīraka, but there was no salt. When he began to look for the salt, the venerable Pilindavatsa said, “Venerable Mahā­maudgalyāyana, I have a horn in which the salt is kept. I have taken formal possession of that salt as medicine to be consumed throughout life. I will give you the salt if the Blessed One authorizes it.”

The venerable Śāriputra heard this and said, “Venerable Mahā­maudgalyāyana, I thought that ‘medicines to be consumed throughout life cannot be consumed when they are mixed with medicines to be consumed at the appropriate time.’ ”

When the venerable Mahā­maudgalyāyana reported this matter to the Blessed One, the Blessed One said, “Maudgalyāyana, such medicines cannot be taken. If the four kinds of medicines—medicines to be consumed at the appropriate time, medicines to be consumed at night, medicines to be consumed within seven days,

6.14

ཡིན་པ་དང་འཚོ་བའི་བར་དུ་བཅང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་གལ་ཏེ་དུས་སུ་རུང་བ་དང་འདྲེས་པར་གྱུར་ལ། གལ་ཏེ་བྱིན་གྱིས་ཀྱང་མ་བརླབས་ན་དུས་སུ་རུང་བ་དང་འདྲེས་པས་དུས་སུ་སྤྱད་པར་བྱའི་དུས་ལས་འདས་པར་སྤྱད་པར་མི་བྱའོ། །ཐུན་ཚོད་དུ་རུང་བ་གང་ཡིན་པ་དང་། ཞག་བདུན་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། འཚོ་བའི་བར་དུ་བཅང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་གལ་ཏེ་ཐུན་ཚོད་དུ་རུང་བ་དང་འདྲེས་པར་གྱུར་ལ། གལ་ཏེ་བྱིན་གྱིས་མ་བརླབས་ན་ཐུན་ཚོད་དུ་རུང་བ་དང་འདྲེས་པས་ཐུན་ཚོད་དུ་སྤྱད་པར་བྱའི་ཐུན་ཚོད་ལས་འདས་པར་སྤྱད་པར་མི་བྱའོ། །ཞག་བདུན་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། འཚོ་བའི་བར་དུ་བཅང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཞག་བདུན་པ་དང་འདྲེས་པར་གྱུར་ན་ཞག་བདུན་པ་དང་འདྲེས་པས་ཞག་བདུན་དུ་སྤྱད་པར་བྱའི་ཞག་བདུན་ལས་འདས་པར་སྤྱད་པར་མི་བྱའོ། །འཚོ་བའི་བར་དུ་བཅང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་སྤྱད་པར་བྱ་སྟེ་གཞན་དུ་སྤྱོད་ན་འགལ་ཚབས་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ།། །།སྡོམ་ལ། སྡེ་ཆེན་ཤ་དང་གཞང་འབྲུམ་དང་། །རླུང་ནད་ཅན་དང་གང་པོ་དང་། །མེས་བྱིན་དང་ནི་བེའི་ར་ཏོ། །སྤྲིན་ཅན་བྱ་རོག་རྣམས་ཡིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡུལ་ཀ་ཤི་ནས་ལྗོངས་རྒྱུ་ཞིང་གཤེགས་པ་ན་བཱ་རཱ་ཎ་སཱིར་བྱོན་ནས། བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ན་དྲང་སྲོང་སྨྲ་བ་རི་དགས་ཀྱི་ནགས་ན་བཞུགས་སོ། །བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ན་ཁྱིམ་བདག་སྡེ་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བ་ཞིག་གནས་སོ། །དེའི་ཆུང་མ་ནི་སྡེ་ཆེན་མ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཆུང་མ་དང་བཅས་ཏེ་དད་པ་བཟང་བ་དགེ་བའི་བསམ་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡུལ་ཀ་ཤི་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ལྗོངས་རྒྱུ་ཞིང་གཤེགས་པ་ན་བཱ་རཱ་ཎ་སཱིར་བྱོན་ནས། བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ན་དྲང་སྲོང་སྨྲ་བ་རི་དགས་ཀྱི་ནགས་ན་བཞུགས་སོ་ཞེས་ཐོས་སོ། །ཐོས་ནས་ཀྱང་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་གི་ཁྱིམ་དུ་ལན་མང་དུ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ་ཞལ་ཟས་ནི་གསོལ་ན་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མ་བསྟབས་ཀྱིས། མ་ལ་བདག་གིས་ད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཟླ་བ་གསུམ་དུ་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྟབས་པར་བྱའོ་སྙམ་

and medicines to be consumed throughout life—are mixed with medicines to be consumed at the appropriate time, and if formal possession of these medicines has not been taken, these medicines should be consumed at the appropriate time, because they are mixed with medicines to be consumed at the appropriate time. These medicines should not be consumed after the appropriate time.

“If the three kinds of medicines—medicines to be consumed at night, medicines to be consumed within seven days, and medicines to be consumed throughout life—are mixed with medicines to be consumed at night, and if formal possession of these medicines has not been taken, these medicines should be consumed during the night, because they are mixed with medicines to be consumed at night. These medicines should not be consumed after that night.

“If the two kinds of medicines—medicines to be consumed within seven days and medicines to be consumed throughout life—are mixed with medicines to be consumed within seven days, these medicines should be consumed within seven days, because they are mixed with medicines to be consumed within seven days. These medicines should not be consumed after seven days.

“Medicines to be consumed throughout life may be consumed throughout life. If you consume the medicines in other ways, you become guilty of an offense.”

Chapter Two

Summary of Contents:

, , ,
, ,
, be’i ra to,
One Who Has Clouds, and Crows.³⁸

I. Mahāsenā

The Buddha, the Blessed One, was once traveling through the country of Kāśi and arrived in Vārāṇasī. He stayed in the Deer Park at Ṛṣivadana near Vārāṇasī.

A householder named Mahāsena was living in Vārāṇasī. He was rich and had great wealth and many possessions. His wife’s name was Mahāsenā. Both he and his wife were pious and good and had virtuous dispositions. Mahāsena heard that the Buddha, the Blessed One, had arrived in Vārāṇasī, having traveled through the country of Kāśi, and that he was staying in the Deer Park at Ṛṣivadana near Vārāṇasī. When Mahāsena heard that, he thought, “Although the Blessed One has been invited to my house many times and has had meals, he has never been offered all the requisites. Now I will offer the Blessed One all the requisites for three months.”

6.15

ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་ན་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་གཉིས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་བྱས་ཏེ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུག་གོ། །ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུག་པ་དང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཁྱིམ་བདག་སྡེ་ཆེན་ལ་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་གཏམ་གྱིས་ཡང་དག་པར་སྟོན་པར་མཛད། ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་འཇུག་པར་མཛད། ཡང་དག་པར་གཟེངས་སྟོད་པར་མཛད། ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་དགའ་བར་མཛད་དེ། རྣམ་གྲངས་དུ་མར་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་གཏམ་གྱིས་ཡང་དག་པར་བསྟན། ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་བཅུག །ཡང་དག་པར་གཟེངས་བསྟོད། ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་དགའ་བར་མཛད་ནས་ཅང་མི་གསུང་ངོ་། །དེ་ནས་ཁྱིམ་བདག་སྡེ་ཆེན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ་ལ་མངོན་པར་བསྟོད་དེ་རྗེས་སུ་ཡི་རངས་ནས་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ་བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་གཟར་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་ན་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་དང་ཐབས་ཅིག་ལ་དགུང་ཟླ་གསུམ་དུ་ན་བཟའ་ཆོས་གོས་དང་། བསོད་སྙོམས་དང་། གཟིམས་ཆ་དང་། སྙུན་དཔྱད་ཀྱི་རྐྱེན་སྨན་དང་། ཡོ་བྱད་རྣམས་འབུལ་ན་བདག་ལ་གནང་བར་མཛད་དུ་གསོལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཁྱིམ་བདག་སྡེ་ཆེན་ལ་ཅང་མི་གསུང་བས་གནང་ངོ་། །དེ་ནས་ཁྱིམ་བདག་སྡེ་ཆེན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ལ་མངོན་པར་བསྟོད་དེ་རྗེས་སུ་ཡི་རངས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་གཉིས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་བྱས་ནས་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ་སོང་ངོ་། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་དང་ཐབས་ཅིག་ཏུ་ཁྱིམ་བདག་སྡེ་ཆེན་གྱིས་ཟླ་བ་གསུམ་དུ་ན་བཟའ་ཆོས་གོས་དང་། བསོད་སྙོམས་དང་། གཟིམས་ཆ་དང་། སྙུན་དཔྱད་ཀྱི་རྐྱེན་སྨན་དང་། ཡོ་བྱད་རྣམས་ཀྱིས་བསྙེན་བཀུར་ཁོ་ན་བྱས་སོ། །ཁྱིམ་བདག་སྡེ་ཆེན་གྱི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ནི་ནང་པར་སྔར་ལངས་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་ལྟ་བར་བྱེད་པ་ལས་དགེ་སློང་ན་བ་ནད་ཚབས་ཆེ་བ་སྡུག་བསྔལ་བའི་ནད་པ་

He went to the Blessed One, and when he arrived, he bowed down until his forehead touched the feet of the Blessed One, and then he sat down to one side.³⁹ When he had sat down to one side, the Blessed One, through talk consistent with the Dharma, instructed, inspired, encouraged, and delighted the householder Mahāsena. After he had instructed, inspired, encouraged, and delighted him in a variety of ways through talk consistent with the Dharma, the Blessed One remained silent. Then the householder Mahāsena praised and rejoiced in the words of the Blessed One. He rose from his seat, draped his upper robe over one shoulder, made the gesture of supplication to the Blessed One, and said to him, “May the Blessed One together with the community of monks assent to my offer of the requisites for three months: namely, robes, almsfood, bedding and seats, and medicines for the sick.”

The Blessed One assented to the householder Mahāsena by remaining silent. The householder Mahāsena again praised and rejoiced in the words of the Blessed One. He bowed down until his forehead touched the Blessed One’s feet, then rose from his seat and departed.

The Blessed One together with the community of monks was then provided by the householder Mahāsena with the requisites, namely, robes, almsfood, bedding and seats, and medicines for the sick, for three months. The householder Mahāsena always rose at dawn, bowed down until his forehead touched the Blessed One’s feet, and visited the monks. There was a monk who was ill, seriously ill, afflicted with a painful illness.

6.16

གཞན་ཞིག་ཡོད་པ་དེ་ལ་སྨན་པས་ཤ་ཁུ་འཐུང་ཤིག་ཅེས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ནས་ཁྱིམ་བདག་སྡེ་ཆེན་དགེ་སློང་དེ་གང་ན་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས་རྐང་པ་གཉིས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་བྱས་ཏེ་དྲིས་པ། འཕགས་པ་སྨན་པས་ཅི་བསྟན། དེས་སྨྲས་པ། ཤ་ཁུ་འཐུང་ཤིག་ལོ། །དེ་ནས་ཁྱིམ་བདག་སྡེ་ཆེན་རང་གི་ཁྱིམ་དུ་སོང་སྟེ་ཆུང་མ་ལ་སྨྲས་པ། སློབ་དཔོན་ཆེ་གེ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྨན་པས་ཤ་ཁུ་འཐུང་ཤིག་ཅེས་བསྟན་གྱིས་སྦྱོར་ལ་སྐུར་ཅིག །དེས་བུ་མོ་ཞིག་ལ་རིན་བསྐུར་ནས་ཚོང་དུས་སུ་བཏང་བ་ལས། དེའི་ཉིན་མོ་རྒྱལ་པོའི་སྲས་བལྟམ་ནས། དེས་དྲིལ་སྒྲོགས་སུ་བཅུག་པ། སུས་ཀྱང་སྲོག་གཅད་པར་མི་བྱའོ། །གང་ཞིག་སྲོག་བཅད་ན་ཆད་པས་ཆོད་པར་བཅད་དོ་ཞེས་བསྒོའོ། །དེ་ནས་རིན་གྱིས་ཀྱང་ཚོང་དུས་སུ་ཤ་མ་རྙེད་ནས། དེ་ནས་བུ་མོ་དེས་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་དག་ཁྱིམ་བདག་སྡེ་ཆེན་ལ་རྒྱས་པར་བརྗོད་པ་དང་། ཁྱིམ་བདག་སྡེ་ཆེན་གྱི་ཆུང་མས་བསམས་པ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ལ་བདག་ཅག་གི་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྟབས་ན། གལ་ཏེ་དགེ་སློང་ཞིག་སྨན་མེད་པས་ཤི་བར་གྱུར་ན་མ་ལེགས་སོ་ཞེས་དེ་སྙམ་དུ་དཔྱད་ནས། གྲི་རྣོན་པོ་བླངས་ཏེ་ཁྱིམ་དུ་ཞུགས་ནས་བརླའི་ཤ་ལས་བཅད་དེ་བུ་མོ་ལ་བྱིན་ནས་བུ་ཤ་འདི་ཁུ་བར་བྱོས་ལ་འཕགས་པ་ཆེ་གེ་མོ་ཞེས་བྱ་བའི་དྲུང་དུ་ཁྱེར་ཅིག །དེས་དེ་ཁྱེར་ནས་དགེ་སློང་གི་ལོངས་སྤྱད་པ་ལས་སོས་པར་གྱུར་ཏོ།། །།འདུལ་བ་གཞི། བམ་པོ་ཉི་ཤུ་གསུམ་པ། དགེ་སློང་དེས་འདི་ལྟར་བདག་ལ་ཁྱིམ་བདག་གི་ཆུང་མ་འདིས་རང་གི་ཤས་བསྙེན་བཀུར་བྱས་པར་རིག་ནས་དེ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། བདག་དད་པས་བྱིན་པ་ལོངས་སྤྱད་ནས་གློས་ཕབ་སྟེ་འདུག་པ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་གྱི། མ་ལ་བདག་གིས་མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་དང་། མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དང་། མངོན་སུམ་དུ་མ་བྱས་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྩོན་པར་བྱའོ་སྙམ་ནས། དེ་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམ་པར་བརྩམས་ཏེ། དེས་བརྩོན་པ་དང་། འབད་པ་དང་། བརྩལ་བ་བྱས་པས་འཁོར་བའི་འཁོར་ལོ་ཆ་ལྔ་པོ་

The physician told him, “Drink meat broth.” At that time, the householder Mahāsena went to that monk. When Mahāsena arrived, he bowed down until his forehead touched the feet of the monk, and he asked, “Noble one, what did the physician prescribe for you?”

“The physician said to drink meat broth,” replied the sick monk.

Then the householder Mahāsena went to his own house and said to his wife, “Since the physician told Master So-and-so to drink meat broth, prepare it and give it to him.”

The householder Mahāsena’s wife handed money to a girl and sent her to the market. However, the king’s son was born on that day, and the following prohibition was proclaimed with the ringing of bells: “Nobody may kill beings. Whoever kills any living being will be severely punished.” Therefore, the girl could not get meat in the market even with the money.

When the girl reported this matter in detail to the householder Mahāsena, the householder Mahāsena’s wife thought, “Since we have offered the community of monks headed by the Buddha all the requisites, it would not be good if a monk dies because of a lack of medicine.” She took a sharp knife, entered the house, cut off some flesh from her thigh, handed it to the girl, and said, “Girl, make broth from this flesh and take it to the noble one So-and-so.”

The girl took the broth to him, and the monk consumed the broth and recovered his health. The monk knew that the householder’s wife had served him with her own flesh in that way and thought, “It is not appropriate for me to be lying down after consuming what was given with faith. Now I will exert myself in order to attain what I have not attained, realize what I have not realized, and actualize what I have not actualized.” He then became diligent. Exerting himself, endeavoring and striving, he came to understand saṃsāra’s ever-revolving⁴⁰ five cycles;