The Gaṇḍī Sūtra 3

3

གཟུགས་ཀྱིས་བཞུགས་སོ་ཞེས་ཐོས་པ་དང་། གསལ་རྒྱལ་སེམས་དང་བ་སྐྱེས་ནས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་འདིའི་ཚད་ནི་ཇི་ཙམ་ལགས། མདོག་ནི་ཅི་འདྲ་བ་ལགས། བྱེ་བྲག་ནི་དུ་ཞིག་ལགས། བརྡུང་བ་ནི་ཅི་འདྲ་བ་ལགས། གང་གིས་བརྡུང་བར་བགྱི། གང་གི་ཚེ་གང་གི་དུས་ན་ཇི་སྲིད་དུ་བརྡུང་བར་བགྱི། ཇི་ལྟར་གཞག་པར་བགྱི། དེ་སྐད་ཅེས་གསོལ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། འབྱོར་པར་འདོད་པས་ཤིང་རྣམས་ནི། །རབ་ཏུ་འབད་དེ་བརྟག་པར་བྱ། །ཙན་དན་བིལ་བ་པ་ལ་ཤ། །ཨ་ཤྭད་ཐ་དང་ཙན་དན་དམར། །རྒྱ་སྟར་ཏ་ལ་ཀིང་ཤུ་ཀ། ཤིང་ཤ་པ་དང་ཏམ་ལ། །ཨ་མྲ་སྟར་བུ་སྐྱུ་རུ་ར། །ཏིང་ཏི་ས་ར་ཨ་ཤོ་ཀ། འདི་དག་ཐམས་ཅད་མེད་ན་ཡང་། །འོ་སེ་ལས་ནི་འབད་དེ་བྱ། །རྒྱལ་པོ་འབད་པས་ཐམས་ཅད་དུ། །འདི་དག་མེད་ན་མི་བྱའོ། །ཚད་མེད་ཤིང་ངན་ལས་བྱས་དང་། །བརྡུངས་ན་སྒྲ་ནི་མི་འབྱུང་བའི། །སངས་རྒྱས་ཡུམ་འདི་བརྡུངས་ན་ནི། །ཡུལ་འཁོར་འཚེ་བ་ངེས་པར་འབྱུང་། །གཙུག་ལག་ཁང་དུ་དགེ་སློང་རྣམས། །དེ་བཞིན་བློ་ནི་མི་འཐུན་དང་། །ཉེ་བར་གདུང་བ་འབྱུང་འགྱུར་ཞིང་། །རྣམ་པ་དུ་མར་རྩོད་པར་འགྱུར། །མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་དབང་འགྱུར་ཞིང་། །བདུད་ཀྱང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། །གདུག་པའི་ཀླུ་ནི་དུ་མ་ཡིས། །འབྲུ་རྣམས་ཀྱང་ནི་ཉམས་པར་བྱེད། །རྒྱལ་ཁམས་འདིར་མང་སེམས་ཅན་རྣམས། །རྣམ་པར་འཇིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །གཙུག་ལག་ཁང་ཡང་འཇིག་འགྱུར་ཞིང་། །ཆོས་ཀྱང་ནུབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །བདུད་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་དགེ་སློང་གི །དགེ་འདུན་ཤིན་ཏུ་མ་བསྡམས་བྱེད། །དེ་ལྟར་ཡང་དག་ཤེས་ནས་ཀྱང་། །ལེགས་པར་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ཏེ་བྱ། །ཚད་ནི་ཆུང་ངུ་སོར་བརྒྱད་ཀྱི། །བརྒྱད་ཅུ་རྩ་བཞི་ཉིད་བྱ་ཞིང་། །ཞེང་དུ་སོར་ནི་དྲུག་བྱ་སྟེ། །འཕང་དུ་ཡང་ནི་གཉིས་བྱའོ། །སོར་མོའི་ཚིགས་ཀྱི་ཚད་དག་གིས། །ཟུར་བཞིར་ཚད་ནི་གཉིས་པ་ཡིན། །ལེགས་མཉམ་ཉིད་ནི་ཤིན་ཏུ་གསལ། །རྩེ་གཉིས་སྦལ་པའི་མགོ་བཞིན་ནོ། །དེ་ནས་རྡུང་བར་བྱེད་པ་ཡང་། །ཤིང་དེ་ཉིད་ལས་བཅད་དེ་བྱ། །སོར་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཚད་དག་ལ། །ཟླུམ་ཞིང་རྩེ་གཉིས་ནེའུ་ལེའི་མགོ། །ཆང་ཟུངས་ཚད་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཏེ། །ཤིན་ཏུ་འཇམ་དང་རྩིབས་མཉམ་པར། །གང་ཕྱིར་དེ་བརྡུངས་གཞན་དགོངས་པ། །འོག་ཏུའང་དེ་ཡི་ཁྲི་

Having heard this, deep conviction rose in King Prasenajit, and he entreated the Bhagavān: “Bhagavān, what is the size of this gaṇḍī? What is its color? What are its specifications? How is it to be struck? By what is it to be struck? At what time, on what occasion, and for how long should it be struck? How should it be placed?”

Thus entreated, the Bhagavān declared:

“As for the wood you wish to use,
You should investigate with great effort:
Sandalwood, Bengal quince, bastard teak,
Sacred fig, and red sandalwood tree,

“Indian walnut, palmyra, kingshuk tree,
Aloe wood, false mangosteen,
Mango, walnut, myrobalan tree,
Tintisara,⁷ and aśoka.

“If all of these are absent,
You should try the mulberry tree.
King, if despite your efforts
None of these are present, do not make it.

“If made without measure and from bad wood,
The sound will not emerge when struck.
When such a Mother of the Buddhas is struck,
Harm will surely arise in the land.

“As for the monks in the temple,
Their minds will thus be discordant,
They will be afflicted with disease,
And there will be all sorts of quarrels.

“Non-Buddhists will be empowered
And māras will likewise come to the fore.
Due to many noxious nāgas,
Crops will fail.

“In that kingdom many beings
Will be destroyed.
Temples also will be destroyed,
And the Dharma will decline as well.

“Demonic gods will cause unruliness
Within the saṅgha of monks.
Thus, knowing all this well,
Proceed with careful inspection.

“As for measurements: the small ends should be eight fingers.
Make the main body eighty-four fingers.
Make it six fingers in breadth
And two fingers in height.

“Using the measurements of finger joints,
The measure to the four corners is two fingers.
The perfect balance is made very clear.
The two ends are like the head of a frog.

“After that, cut the striker
From the same wood block.
Measuring twelve fingers,
It is rounded and has mongoose heads at both ends.

“The size of the handle is also like that.
It should be very smooth and evenly ribbed.
Thus, it is meant to be struck.
Below, make a stand for it.