Vinayasutra 331

331

བཟུང་ན་ལྟུང་བའོ། །མ་གྲུབ་ན་ཉེས་བྱས་པ། མཚོན་ཆ་དང་རོལ་མོའི་ཆ་སྤྱད་ཆག་གམ་གྲུགས་ཏེ་སྤྱད་དུ་མི་རུང་པ་ལ་རེག་ན་ཉེས་བྱས། མ་གཏོགས་པ་ནི་བདག་གི་བྱ་བར་མ་ཞུགས་པ་ནོར་ཆུད་མི་གཟན་པའི་སེམས་ཀྱིས་གཙུག་ལག་ཁང་དང་དེའི་མཚམས་སུ་གཏོགས་པ་ནའོ། །རིན་པོ་ཆེ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ལ་གཏོགས་པ་བཟུང་ཡང་ཉེས་པ་མེད་པ་ནི་གཙུག་ལག་ཁང་གི་ཕྱིར་ཚུན་ཆད་ཀྱི་ནང་ངམ་ར་བའི་ཕྱི་རོལ་གཙུག་ལག་ཁང་གི་མཚམས་སུ་གཏོགས་པ་ཚུན་ཆད་གཅིག་ན་གཞན་གྱི་ནོར་འཁྱམ་པ་ཞིག་འདུག་ན་ནོར་བདག་སུའི་ཡིན་ན་སླར་སྦྱིན་པའི་ཕྱིར་མི་སྟོར་བར་བྱ་བར་བསམས་ཏེ་བདག་གིས་བླངས་སམ་གཞན་ལེན་དུ་བཅུག་ཀྱང་ཉེས་མེད། དེ་ལ་མི་གཡེལ་བར་རོ། །མདོ་ལྟག་མ་ལྟར་རྫས་བླངས་པ་དེ་ནོར་བདག་སླར་སྦྱིན་པའི་ཕྱིར་མ་སྟོར་བར་ནན་ཏན་ཏུ་བསྲུང་། ཞག་བདུན་ནམ་བརྒྱད་དུ་དེའི་མཚམས་སུའོ། །སླར་སྦྱིན་པའི་ཕྱིར་བླངས་པའི་ནོར་དེ་ནོར་བདག་ལེན་དུ་མ་འོངས་སམ་ཁུངས་མ་ཕྱིན་ན་བདག་ཉིད་ཀྱི་ལག་ཏུ་ཞག་བདུན་ནམ་བརྒྱད་དུ་ཆོངས་ཤིག །འགྲོ་ན་ཉལ་ཉིལ་ལམ་ལོ་མ་བསྡུས་པས་གཡོགས། རྙེད་པའི་གཞི་དེ་ཉིད་དུ་སྦར་རུང་བ་ཞིག་གམ་བླངས་པ་ལས་བདག་གུད་དུ་འགྲོ་ན་སའམ་སྦུར་མ་ལ་སོགས་པས་གཡོགས་ཏེ་གཞན་གྱིས་མི་རྙེད་པར་སྦས་ལ་འགྲོ། རྟགས་ལ་མ་ཕབ་ན་ངའི་ཞེས་ཟེར་ཡང་མི་སྦྱིན། ནོར་རྙེད་པ་དེ་ལ་ནོར་བདག་ང་ཡིན་ཞེས་ཟེར་ཞིང་ལེན་པ་ཞིག་འོངས་ན་ནོར་མི་བསྟན་པར་སྤུ་རྟགས་དྲིས་ཏེ་མཐུན་ན་སྦྱིན་སྤུ་རྟགས་དང་མི་མཐུན་ན་མི་སྦྱིན། མ་འོངས་ཏེ་འདས་ན་དགེ་འདུན་གྱི་མཛོད་དུ་གཞུག །ནོར་རྙེད་པ་དེ་ཞག་བརྒྱད་ཀྱི་བར་དུ་བསྡད་དེ་ནོར་བདག་མ་འོངས་ཤིང་ཁུངས་མ་ཕྱིན་ན་བདག་གི་ལག་ན་མི་བཅང་བར་དགེ་འདུན་གྱི་མཛོད་དུ་གཞུག་གོ། །ཟླ་བ་དྲུག་གི་མཐའི་བར་དུ་བཅད། སཱུ་ཏྲ་ལྟག་མ་ལྟར་དགེ་འདུན་གྱི་མཛོད་དུ་བཞག་པ་ལས་ནོར་བདག་མ་འོངས་ན་ཟླ་བ་དྲུག་གི་བར་དུ་མཛོད་དུ་བཞག་སྟེ་བཅང་། འདས་ཏེ་མ་འོངས་ན་སངས་རྒྱས་སམ་དགེ་འདུན་གྱིས་གང་དུ་རྙེད་པ་

If it is not serviceable, it is a duṣkṛta. If one touches weapons or musical instruments that are broken or defective and unfit for use, it is a duṣkṛta. The exception is: when one has not engaged in it as one's own affair, with a thought of not letting the property go to waste, within a vihāra or within what belongs to its sīmā. There is no fault even if one takes hold of jewels or things belonging to the category of jewels, if it is stray property of another within the inner area up to the outside of the vihāra, or outside the enclosure up to what belongs to the sīmā of the vihāra, and one picks it up oneself or causes another to pick it up thinking, "To return it to the owner of the wealth, whoever it may be, I will prevent it from being lost." With vigilance toward that. One should diligently guard the material picked up as in the preceding sūtra so that it is not lost, in order to return it to the owner of the wealth. For seven or eight days within that boundary. If the owner of the property does not come to take the wealth that was picked up in order to be returned, or their origin has not arrived, keep it in one's own hands for seven or eight days. If one leaves, cover it with trash or gathered leaves. If it is suitable to be hidden in the very place where it was found, or if one departs elsewhere from having picked it up, cover it with soil or chaff and the like, and leave having hidden it so that others do not find it. If they do not match the identification mark, do not give it even if they say "It is mine!" If someone comes to claim it saying, "I am the owner of that found property," without showing the property, ask for its identification marks; if they match, give it, but if they do not match the identification marks, do not give it. If they have not arrived and [the time] has elapsed, deposit it into the storehouse of the saṅgha. If that found property has remained for up to eight days, and the owner of the property has not come and has not been established, without keeping it in one's own hands, deposit it into the storehouse of the saṅgha. It is restricted for up to the end of six months. As in the preceding sūtra, after it has been placed in the storehouse of the saṅgha, if the owner of the property does not come, keep it by placing it in the storehouse for up to six months. If that has passed and they have not come, apply it to the Buddha or to the saṅgha depending on where it was found.