Vinayasutra 366

366

རོ། །དབྱར་མོ་ཐང་གི་གྲོང་མ་ཡིན་ནོ། །དགེ་སློང་མའི་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་དགེ་སློང་ཕས་ཟས་ཟོས་སམ་ཟན་བླངས་པ་ནི་གྲོང་བར་དུ་མི་བརྩི་སྟེ་ཉེས་མེད་དོ། །དགེ་སློང་གི་གནས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །དགེ་སློང་གིས་གཙུག་ལག་ཁང་ངམ་དགེ་སློང་གི་གནས་སུ་དགེ་སློང་མས་ཟན་བསྐྱལ་ཏེ་བྱིན་པ་ཡང་ཉེས་མེད་དོ། །ནམ་མཁའ་ནི་ཕྱེད་དོ། །ནམ་མཁའ་ལ་དགེ་སློང་མ་འདུག་སྟེ་དགེ་སློང་ཕས་ཟན་བླངས་པ་ནི་ཉེས་བྱས་སོ། །མི་ཉེ་བར་བཞག་པ་ལས་བླངས་ན་བཞག་པ་དེ་ལས་མ་ཡིན་ནོ། །དགེ་སློང་མས་དགེ་སློང་ཕ་ལ་སྦྱིན་པའི་ཕྱིར་ཁྱིམ་པའམ་མི་གཞན་ཞིག་ཁྱིམ་དུ་གཏམས་ཏེ་བཞག་ན་གཏམས་པའི་མི་དེས་དགེ་སློང་ལ་བྱིན་ཏེ་ཟོས་པ་ནི་ཉེས་མེད་དོ། །དགེ་སློང་མ་ལས་ཟས་བླངས་ཞེས་བྱ་བ་སོ་སོར་མཐོལ་བ་དང་པོའོ། །དགེ་སློང་མ་ལས་གྲོང་བར་དུ་ཟན་བླངས་ཏེ་ཟ་བའི་མཐོལ་བ་རྫོགས་སོ།། །།ཁྱིམ་གྱི་སོ་སོར་མཐོལ་བ་ལ་འཆད་དེ། དེ་ལ་བཅའ་བ་བྱིན་སྒོམ་དང་ཚོད་མ་དང་མཆོད་སྟོན་དང་ཡང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དེས་སམ་དགེ་སློང་གཞན་གྱིས་བསྟན་པར་འཇུག་ཅིང་དགེ་སློང་མ་འདུག་པ་ལས་བྱེད་དོ། །སྦྱིན་བདག་ཁྱིམ་པས་རྒྱུ་སྦྱར་ཏེ་མཆོད་སྟོན་བྱས་པ་ལས་དགེ་སློང་མས་བཤམས་ཏེ་དགེ་སློང་གཅིག་ལ་ཡང་རུང་ཟད་པར་ཡང་རུང་འབྲས་དང་ཚོད་མ་ལ་སོགས་པ་གསོལ་ཞེས་ལྷག་པར་བདར་ན་དགེ་སློང་གག་ཀྱང་རུང་གཅིག་གིས་རེ་ཞིག་འདྲིམ་པར་མ་ཤོམ་པར་སྡོད་ཅིག་ཅེས་བསྒོ་ཤིག་དེ་ལྟར་མ་བསྒོ་ན་དགེ་སློང་གཅིག་ལ་བདར་ཅིང་བཤམས་ཀྱང་རུང་སྟེ་དགེ་འདུན་ཐམས་ཅད་མཐོལ་བར་འགྱུར་རོ། །སོ་སོར་མཐོལ་བ་ནི་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་སོང་སྟེ་དགེ་འདུན་དུ་ཡོད་པ་ཀུན་ལ་རེ་རེ་ནས་མཐོལ་ལོ། །དེ་སྟེ་དེའི་ངོ་བོ་དང་གཉེན་ཡང་མ་ཡིན་པས་སྤྱན་དྲངས་ནའོ། །སྦྱིན་བདག་ཁྱིམ་པས་སྤྱན་དྲངས་པ་ལ་ཁྱིམ་པས་དགེ་སློང་མ་ཞལ་ཏ་དང་ཐོ་ངན་བྱེད་དུ་བཅུག་པ་དང་ཁྱིམ་པ་དེའི་གཉེན་དུ་འོངས་པའི་དགེ་སློང་མ་ཞིག་གིས་བཤམས་ཤིང་བདར་བ་ནི་མཐོལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ་ཉེས་མེད་དོ། །མ་གཏོགས་པ་ནི་རིམས་སྟོན་པ་དང་མ་ཐོབ་པ་ལ་སྦྱིན་པའོ། །ཟས་འདྲིམ་པ་ལ་གྲལ་མཐོན་དམན་ནོར་ཏེ་མི་ཤེས་པ་ལ་འདྲིམ་པའི་རིམས་སྟོན་པ་དང་དགེ་སློང་ཟན་མ་ཐོབ་པ་རྣམས་ལ་འདིར་གསོལ་ཅིག་ཅེས་བྱས་པ་ནི་

… [is an offense]. It does not refer to a village like Dbyar-mo-thang. If a bhikṣu eats food or accepts food in a bhikṣuṇī's vihāra, it is not considered to be in an inhabited village, so there is no fault. Nor is it a bhikṣu's dwelling. If a bhikṣuṇī brings food to a vihāra or to a bhikṣu's dwelling and gives it, there is also no fault. Space is halved: if a bhikṣuṇī resides in the open space and a bhikṣu accepts food, it is a duṣkṛta. If he accepts it from what was deposited, but not from the deposit itself: if a bhikṣuṇī entrusted food to a householder or another person in a house to give to a bhikṣu, then if that entrusted person gives it to the bhikṣu and he eats it, there is no fault. Accepting food from a bhikṣuṇī is the first pratideśanīya. This concludes the pratideśanīya of accepting food from a bhikṣuṇī in a village and eating it. Now the household pratideśanīya is explained: 'If he gives him chewable food, greens, a feast, and also...' and so on, it is done with him or another bhikṣu causing him to instruct, while a bhikṣuṇī is present. When a patron householder has provided ingredients and prepared a feast, and a bhikṣuṇī arranges it and serves extra rice, greens, and so on, saying, 'Please eat,' to a single bhikṣu or even until it is exhausted, any single bhikṣu should say, 'Wait a moment, do not serve yet!' If he does not say so, even if she arranges and serves it to just one bhikṣu, all the saṅgha incurs a pratideśanīya. The confession is made by going to the vihāra and confessing one by one to all members of the saṅgha present. If invited by someone who is not a relative or of that kind: when invited by a patron householder, if the householder had a bhikṣuṇī do the serving and menial work, or if a bhikṣuṇī who came as a relative of that householder prepares and serves, it does not become a pratideśanīya; there is no fault. The exception is pointing out the proper order and giving to those who have not received: if one points out the proper order of serving to someone who does not know because the seating arrangement was confused, or says, 'Please eat here!' to bhikṣus who have not received food,