ཟས་ཀྱ་འཚ་བ་རྣམ་པར་དག་པ་ཞས་བྱ་བ་ཐག་པ་ཆན་པའ་མད 1

1

༄༅། །བོད་སྐད་དུ། ཟས་ཀྱི་འཚོ་བ་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ། སངས་རྒྱས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པ་དུས་གཅིག་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་འོད་མའི་ཚལ་ན་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ཆེན་པོ་བརྒྱ་ཕྲག་ཕྱེད་དང་བཅུ་གསུམ་དང་། གཞན་ཡང་དགེ་སློང་ཕ་དང་། དགེ་སློང་མ་དང་། དགེ་བསྙེན་ཕ་དང་། དགེ་བསྙེན་མ་དང་། ལྷ་ཀླུ་སྡེ་བརྒྱད་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མང་པོ་དང་ཐབས་ཅིག་ཏུ་བཞུགས་སོ། །དེ་ནས་མཽང་གལ་གྱི་བུ་ཆེན་པོ་འདུག་པ་ལས་ལངས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་སྔོན་གྲོང་ཁྱེར་དུ་བསོད་སྙོམས་ལ་མཆིས་པའི་ཤུལ་ལོགས་སུ་མི་གྲངས་ཁྲི་སྟོང་སྙེད་མཆིས་ཏེ། དེ་དག་གི་མགོ་བོ་ནི་རི་བཞིན་དུ་ཆེ། ཁོག་པ་ནི་རི་རབ་ལྷུན་པོ་ཙམ་འདྲ། མགྲིན་པ་ནི་ཁབ་བཞིན་དུ་ཕྲ། ཕན་ཚུན་བསྐྱོད་ཅིང་མཆི་བ་ན་ཤིང་རྟ་ལྔ་བརྒྱ་ཤིན་ཏུ་འཁྲོལ་བའི་སྒྲ་བྱུང་སྟེ། དེ་ཡང་མི་བཟད་པའི་གཞོབ་ཀྱི་དུད་པ་ཀུན་ནས་འཐུལ་ལོ། །དེ་ཅིའི་དངོས་པོ་ལགས་པ་དང་། ཅི་ལས་གྱུར་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་དུ་གསོལ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། མཽད་གལ་གྱི་བུ་དེ་དག་ནི་འདྲེ་བཀྲེན་ལྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་འདས་པའི་དུས་ན་མཆོད་སྡོང་བཤིག་པ་དང་། མཆོད་སྟོན་སྦྱར་བ་བཤིག་པས་དེ་ལྟ་བུའི་སྡིག་པ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་གཅིག་ཏུ་ན་གཞན་གྱི་མཆོད་སྟོན་ཟོས་ནས་ཟ་གཅིག་པར་མ་བྱས་པའི་སྡིག་གི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དེ་ཡིན་ནོ། །མཆོད་སྟོན་ལྷག་མ་ཟ་གཅིག་པར་མི་བྱེད་པ་ལ་མ་བྱིན་ཅིག །ཡོན་བདག་གིས་ལྷག་མ་རྣམས་དགེ་འདུན་ལ་སྦགས་པའི་གསོལ་བ་བྱོས་ལ་བཟོད་པར་གསོལ་ཅིག །སྦགས་པའི་ཟས་རྣམས་དགེ་འདུན་རྣམས་ཀྱིས་གནང་བ་བྱིན་ཅིག །གནང་བ་མ་བྱིན་ན་དགེ་འདུན་རྣམས་ཀྱང་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་མཽད་གལ་གྱི་བུས་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ་ནི་ཡང་དག་པའོ། །ཡོན་བདག་སུ་ཡང་རུང་སྟེ་ཆོས་བཞིན་དུ་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་འབྱོར་ཚོགས་ཏེ། ཟས་གཅིག་པར་བྱས་པ་རྣམས་ནི་ཟས་ཀྱི་འཚོ་བ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་

Homage to all buddhas and bodhisattvas.

Thus did I hear at one time. The Blessed One was staying in the Bamboo Grove, accompanied by a great saṅgha of twelve hundred fifty monks, as well as other monks and nuns, laymen and laywomen, the eight classes of beings, and many bodhisattvas.

The great Maudgalyāyana rose from his seat, bowed to the Blessed One, and said, “Blessed One, once when I went to town for alms, I noticed tens of thousands of people on the way. Their heads were as big as mountains and their bellies the size of Mount Sumeru, yet their throats were as thin as needles. When they moved back and forth, they emitted a sound like the rumbling of five hundred chariots and spewed intolerable acrid smoke everywhere. Who are they and where do they come from? Please tell us, Blessed One.”

“Maudgalyāyana,” replied the Blessed One, “those are starving spirits. That is the ripening of past misdeeds such as ruining meals³ or the preparations for meals. It can also be the ripening of the misdeed of failing to eat only one meal per day because they consumed a meal offered to someone else.

“The leftovers from meals are not to be given to those who fail to eat only one meal per day. The polluted leftovers of a patron are to be used for the saṅgha; it is polluted food but is to be tolerated. Polluted food made by the saṅgha must be given; otherwise, the saṅgha will incur a downfall.”

“The Blessed One is correct,” Maudgalyāyana remarked.⁴

The Blessed One continued, “Articles of offering collected in accordance with the Dharma, no matter who the patron may be, can serve as the sustenance for those who eat only a single meal.⁵