ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 2.1

2.1

མཁས་པ་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་དྲིན་ལན་བསབ་པའི་མདོ་ལས་སྲི་ཞུའི་ལེའུ་ཞེས་བྱ་སྟེ་གཉིས་པའོ།། །།ཐབས་མཁས་པ་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་དྲིན་ལན་བསབ་པའི་མདོ། བམ་པོ་གཉིས་པ། དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མང་པོའི་ནང་ན་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་སྐར་མ་མང་པོ་ཟིལ་གྱིས་མནན་པ་ལྟ་བུའམ། ཀླུ་འཁྱིལ་པའི་འཇའ་ཚོན་ལྟར་འཚེར་ཞིང་གསལ་བ་ལ་ལྟ་ན་མིག་མི་ཆགས་པ་བཞིན་ནམ། བསམས་ན་ཡིད་འཁྲུལ་པ་ཙམ་དུ་འོད་ཟེར་ལྷམ་མེ། ལྷང་ངེར་བཞུགས་ཏེ། དཔེར་མི་བཟོད་པ་ནི་སྲིན་བུ་མེ་ཁྱེར་གྱི་འོད་ཉི་མ་ཤར་མ་ཐག་ཏུ་མི་སྣང་བའམ། ཉི་ཟླ་ལ་འོད་ཟེར་བརྒྱ་སྟོང་སྙེད་ཡོད་ཀྱང་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་དྲུང་ན་སོལ་ཕུང་ལྟ་བུའམ། བརྒྱ་བྱིན་ལ་འོད་གསལ་བ་ཡོད་ཀྱང་ཚངས་པ་ཆེན་པོའི་འོད་ཟེར་གྱི་དྲུང་ན་གྱོ་མོའམ། གསེག་མ་ལྟ་བུའམ། མཚན་མོ་དང་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེའི་འོད་དུ་བསྒྲུན་པ་ཙམ་མམ། ཚངས་པའི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ལ་འོད་ཟེར་དམ་པ་བརྒྱ་སྟོང་སྙེད་ཡོད་པའི་འོད་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་འོད་ཟེར་གྱི་དྲུང་ན་སོལ་བའི་ཕུང་པོ་ལྟར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་འོད་ཟེར་གྱི་མདོག་གང་གིས་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀུན་ཏུ་སྣང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་དག་ན་གནས་པའི་སེམས་ཅན་དག་ལ་འོད་ཟེར་དེས་རེག་ན་དམུས་ལོང་ནི་མིག་གིས་གཟུགས་མཐོང་བར་འགྱུར། ལུས་སྒུར་པོ་ནི་ལུས་རངས་པར་འགྱུར། དབང་པོ་ཉམས་པ་རྣམས་ནི་དབང་པོ་ཚང་ཞིང་ཡན་ལག་

This is the second chapter, "Filial Piety," from The Sūtra of Repaying the Kindness of the Buddha Who Has Great Skill in Means. [Bampo 2] of The Sūtra of Repaying the Kindness of the Buddha Who Has Great Skill in Means. At that time and in that season, the Bhagavān sat amidst the great circle of the assembly, outshining the many stars like the orb of the sun; or dazzling and clear like an unfurling rainbow of the nāgas, upon which one could not gaze enough; or resplendent with brilliant and radiant light rays that seemed to intoxicate the mind whenever one contemplated them. As an illustration of what cannot be rivaled: just as the light of a firefly vanishes the moment the sun rises; or just as the sun and moon, though having hundreds of thousands of light rays, appear like a heap of charcoal in the presence of Śakra; or just as Śakra, though possessing clear light, is like an earthen potsherd or gravel before the light rays of Mahābrahmā; or just as night compares to the radiance of a precious jewel; so too all the hundreds of thousands of exquisite light rays possessed by the great King Brahmā appeared like a heap of charcoal in the presence of the light rays of the Tathāgata. Why is that? It is because all the world realms of the ten directions were illuminated by the color of the Tathāgata's light rays. When sentient beings living therein were touched by those light rays, the blind from birth came to see forms with their eyes, the hunchbacked became straight of body, those with impaired faculties came to possess complete faculties and were endowed with limbs