ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 3.31

3.31

བས་ཚོང་པ་ཅིག་ལ་ཁྱི་དཀར་པོ་ཅིག་ཡོད་དེ། དེའི་ཚེ་ཚོང་པ་དེའི་གྲོགས་པོ་གཅིག་གིས་སྲོད་ལ་ཤ་བཙོས་ནས་བཞག་པ་ལས། ནམ་གྱི་ཆ་སྨད་ལ་ཁྱི་དེས་བརྐུས་ནས་ཟོས་སོ། །ཕྱི་དེ་ཉིན་ནམ་ནངས་ནས་ཚོང་པ་གྲོགས་པོས་ཤ་བཟའ་བར་བྱས་པ་ལས་མ་རྙེད་པས་གདུངས་ནས། ཁྲོས་ཏེ་མཚོན་ཐོགས་ཏེ། ཁྱི་དེའི་རྐང་ལག་བཞི་བཅད་དེ་སུ་ར་ཁུང་དུ་བོར་ནས་དོང་ངོ་། །སུ་ར་ཁུང་ན་ཁྱི་དེ་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་མྱོང་བ་དེ། ཤཱ་རིའི་བུས་ནམ་གྱི་ཆ་སྟོད་ལ་ལྷའི་མིག་གིས་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་ནས་རྒྱང་མ་ནས་ཁྱི་སྡུག་བསྔལ་བ་དེ་མཐོང་ངོ་། །དེ་ནས་ཕྱི་དེ་ཉིན་པར་ནམ་ནངས་ནས་ཆོས་གོས་བགོས། ལྷུང་བཟེད་ཐོགས་ནས་གྲོང་ཁྱེར་ནས་བསོད་སྙོམས་བླངས་ནས། གང་ན་འཇིགས་པའི་ལམ་སུ་ར་ཁུང་དུ་ཕྱིན་ནས། བསོད་སྙོམས་བསླངས་པ་ཁྱི་དེ་ལ་བསྙོད་དོ། །དེ་ནས་སྤྲོ་བ་དང་དགའ་བའི་ཆོས་བཤད་དོ། །ཁྱི་དེས་ཆོས་དེ་ཐོས་ནས་ངོ་ཚ་ཞིང་མི་དགའ་སྟེ། དེ་ནས་ཞག་བདུན་ལོན་ནས་སྡིག་པའི་ལས་བོར་ནས་ཐར་ཏེ་དེ་ནས་མིར་སྐྱེས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་ཁྱི་དཀར་པོ་དེ་ནི་ད་ལྟར་དགེ་སྦྱོང་ཙུན་ད་འདི་ཡིན་ནོ། །སྔོན་འདས་པའི་དུས་ན་འཕགས་པ་ལ་ཚིག་ངན་པ་སྨྲས་པས་ངན་འགྲོར་སྐྱེས་ཏེ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་འགྱོད་ཅིང་བཤགས་ནས་ངོ་ཚ་བའི་སེམས་སྐྱེས་ཏེ། བདག་མ་འོངས་པའི་དུས་ན་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་ཕྲད་པར་ཤོག་ཤིག་པར་སྨོན་ལམ་བཏབ་བོ། །དེ་ལྟར་སྨོན་ལམ་བཏབ་པས་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་ཕྲད་དེ་སྡིག་པའི་ལས་བྱང་ནས་མིར་སྐྱེས་ཏེ་སངས་རྒྱས་དང་ཕྲད་པས་ཟག་པ་ཟད་པར་གྱུར་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ཕ་མ་དང་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་དྲིན་དྲན་པར་གྱིས་ཤིག །དེ་ནས་དེ་ལྟར་དྲིན་དུ་གཟོ་བ་ཤེས་ནས་དྲིན་ལན་བསབ་པར་བྱའོ། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕན་པའི་དོན་དུ་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་པ་དང་། དེའི་ཚེ་སེམས་ཅན་ཚད་མེད་པ་བརྒྱ་སྟོང་སྙེད་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་

one merchant had a white dog. At that time, a companion of that merchant cooked meat in the evening and set it aside, but in the latter part of the night, that dog stole and ate it. The next morning at dawn, when the merchant's companion went to eat the meat and did not find it, he was tormented with rage, seized a weapon, cut off the dog's four legs, threw it into a pit, and departed. As that dog was experiencing great suffering in the pit, Śāriputra, having investigated with his divine eye in the early morning, saw that suffering dog from afar. Then the next morning at dawn, he donned his robes, took his alms bowl, collected alms from the city, went to the pit along the perilous road, and fed the alms food he had collected to the dog. He then taught the Dharma that brings joy and delight. Hearing that Dharma, the dog felt shame and remorse, and seven days later, it cast off its evil karma, was liberated, and was born as a human being.' The Bhagavān told Ānanda: 'At that time, in that era, that white dog was this present śramaṇa Cunda. In past times, because he spoke harsh words to a noble one, he was born into bad rebirths; but having immediately felt regret and remorse, a mind of shame arose, and he made the aspiration: "May I meet a spiritual friend in future times!" Because he made that aspiration, he met a spiritual friend, cleansed his evil karma, was born as a human, and by meeting the Buddha, his defilements were exhausted.' The Bhagavān told Ānanda: 'Remember the kindness of your parents and spiritual friends! Then, knowing how to be grateful, repay their kindness. A spiritual friend is the cause that brings about benefit.' When this was spoken, hundreds of thousands of measureless sentient beings aroused the mind directed toward unsurpassed, complete awakening, down to arousing the mind toward the level of śrāvakas and pratyekabuddhas. The vast assembly, greatly rejoicing in what had been spoken by the Buddha, prostrated and departed. From the Sūtra of Repaying the Kindness of the Buddha Who Has Great Skill in Means,