ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 6.1

6.1

བསབ་པའི་མདོ་ལས་སྙིང་རྗེའི་ལེའུ་ཞེས་བྱ་སྟེ་བདུན་པའོ།། །།ཐབས་མཁས་པ་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་དྲིན་ལན་བསབ་པའི་མདོ། བམ་པོ་དྲུག་པ། དེའི་ཚེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་འཁོར་མང་པོས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ནས་མཆོད་པ་དང་རིམ་གྲོ་བྱས། བཀུར་སྟི་དང་ཕུ་དུད་དུ་བྱས། བསྔགས་ཤིང་བསྟོད་ནས་འཁོད་དོ། །དེ་ནས་ཀུན་དགའ་བོས་འཁོར་མང་པོའི་ཐེ་ཙོམ་སེམས་ཀྱིས་རྟོགས་ནས་སྟན་ལས་ལངས་ནས་སངས་རྒྱས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅིའི་སླད་དུ་མ་འགགས་པ་ལྟ་བུ་མ་རབས་རིགས་ངན་པ་ཡང་རབ་ཏུ་འབྱུང་དུ་གནང་མ་འགགས་པ་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་རྒྱལ་རིགས་དང་རྗེའུ་རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དད་པ་དང་གུས་པའི་སེམས་ཉམས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ལྟར་དད་པའི་སེམས་ཉམས་པས་བསོད་ནམས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡོངས་སུ་ཉམས་པར་གྱུར། རྒྱལ་པོ་ཟས་གཙང་མའི་སྲས་དགེ་སློང་དགའ་བོས་ཀྱང་བརྙས་པའི་སེམས་སྐྱེས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀུན་དགའ་བོ་དང་། འཁོར་མང་པོ་རྣམས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །ཁྱེད་རྣམས་ལེགས་པར་ཉོན་ཅིག །ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་མཉམ་སྙོམས་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་། དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་གསུམ་དང་། ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲས་ཀྱང་སླའི། །དགེ་སློང་མ་འགགས་པ་འདི་ཡང་དག་པར་མ་རབས་རིགས་ངན་ཡིན་ཞེའམ། སྤྱོད་པ་ཐ་མའམ། སྨོན་ལམ་ཐ་མའམ། བརྩོན་འགྲུས་ཐ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱར་རུང་ངམ། ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་བཅས་པའོ། །མི་རྟག་པའོ། །འགྱུར་ཞིང་འཕོ་བའོ་ཞེས་བྱས་ཀྱང་སླའི། དགེ་སློང་མ་འགགས་པ་མ་རབས་རིགས་ངན་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་རུང་ངོ་། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཡང་དག་པ་བདེན་པའི་ཚིག་གསུང་བས་ཁྱེད་རྣམས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པ་ལ་ཡིད་ཆེས་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་འཁོར་བའི་སྐྱོན་དང་ཉེས་པ་གཟིགས་ཤིང་མཁྱེན་པས་རང་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ཏེ། དགེ་སློང་མ་འགགས་པ་ལྟ་བུ་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་རིག་པ་གསུམ་དང་། མངོན་

The Sūtra on Repaying the Kindness of the Buddha Who Has Great Skill in Means. [Bampo 6] At that time, surrounded completely by the great assembly, the Tathāgata was honored, served, revered, venerated, praised, and lauded as He sat. Then Ānanda, knowing the doubts of the great assembly, rose from his seat and said to the Buddha: "Bhagavān, why was someone of such low, ignoble caste as Aniruddha permitted to go forth? Because Aniruddha went forth, the faith and reverence of all kṣatriyas and vaiśyas has declined. Because their faith declined in this way, the merit of their material gifts has completely deteriorated. The monk Nanda, son of King Śuddhodana, has also developed contempt." Thereupon the Bhagavān said to Ānanda and the great assembly: "Listen well, all of you! You might as well say that the Tathāgata lacks the great compassion of equanimity, the three foundations of mindfulness, the five gnoses, and samādhi, rather than ask whether it is suitable to say that this monk Aniruddha is genuinely of low and ignoble caste, or has inferior conduct, or inferior aspirations, or inferior diligence! You might as well claim that the Tathāgata has afflictions, is impermanent, and subject to change and transmigration, rather than say that the monk Aniruddha went forth from a low and ignoble caste! Since the Tathāgata speaks genuine, truthful words with omniscient gnosis, you should believe what the Tathāgata says. Having seen and known the faults and errors of saṃsāra, the Tathāgata Himself attained complete awakening; and when someone like the monk Aniruddha went forth, he became endowed with the three knowledges, the six