ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 6.4

6.4

ཆོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་བསྡུས་པའི་ཚེ་སྡེ་སྡེའི་བག་ལ་བསྟན་ཏོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ནི་སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་ཉེ་གནས་རྣམས་ལ། ཚུལ་ཁྲིམས་ལྕི་བ་དང་། ཡང་བ་དང་། ལྟུང་བ་དང་། ལྟུང་བ་མེད་པ་བཅས་ཏེ་འདུལ་བའི་སྡེ་སྣོད་དུ་ཕྱེའོ། །སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་ལས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་བས་ལས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གསུངས་ཏེ་ཆོས་མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་ཕྱེའོ། །ལྷ་དང་མིའི་འཇིག་རྟེན་དུ་བཅས་པ་ལ་ཅི་དང་འཕྲོད་པ་བཞིན་དུ་བསྟན་ཅིང་གསུངས་པ་ནི་གཞུང་གཅིག་ནས་འཕྲོས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདུལ་བའི་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པའི་གང་ཟག་རྣམས་ཀྱིས་སྤྱོད་པའི་ལས་སུ་གསུངས་སོ། །སེམས་ཅན་དབང་པོ་རྣོན་པོ་རྣམས་ལ་དོན་ཟབ་མོ་རྣམ་པ་མང་པོ་གསུངས་པ་ནི་གཞུང་བར་མ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སློབ་མ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་ལས་སུ་གསུངས་སོ། །བསམ་གཏན་གྱི་ཆོས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་གསུངས་པ་ནི་གཞུང་སིལ་བུ་ཞེས་བྱ་སྟེ། གང་ཟག་བསམ་གཏན་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་ལས་སུ་གསུངས་སོ། །མུ་སྟེགས་ཅན་མང་པོ་གཞིག་པའི་དོན་དུ་གཞུང་རིང་པོ་གསུངས་སོ། །གསོལ་པ། གལ་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་གསུངས་པ་ལ་གནས་ན་མདོ་སྡེ་ལས་སངས་རྒྱས་ཤིང་ལྗོན་པ་ཞིག་གི་དྲུང་དུ་བཞུགས་ཏེ། ཤིང་དེའི་ཡལ་ག་གཅིག་གི་འདབ་མ་ལས་བཟུང་ནས་ཉེ་གནས་རྣམས་ལ་ཡལ་ག་བཟུང་བ་འདིའི་འདབ་མ་མང་ངམ། ཤིང་ལྗོན་པ་ཆེན་པོའི་འདབ་མ་མང་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ནས་ཤིང་ལྗོན་པའི་འདབ་མ་མང་ངོ་ཞེས་གསོལ་པ་ལས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་ངས་མཁྱེན་པའི་ཆོས་ནི་ཤིང་ལྗོན་པའི་འདབ་མ་དང་འདྲའོ། །ངས་བཤད་པའི་ཆོས་ནི་ལག་པས་བཟུང་བའི་འདབ་མ་དང་འདྲའོ་ཞེས་གསུངས་ན་སངས་རྒྱས་ནི་ཐམས་ཅད་གསུངས་པའོ་ཞེས་བགྱིར་རུང་ངམ། བཀའ་སྩལ་པ། མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དང་། མཚན་ཉིད་གཅིག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་ཡོད་དོ། །འདིར་ནི་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པའི་ཐམས་ཅད་ལ་དགོངས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ནི་ཐམས་ཅད་གསུངས་པའོ་ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་ཟད་པར་གཟུང་མི་ནུས་པ་ལ་བྱའི། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་མི་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །

When the collection of teachings was compiled, it was explained section by section. In some instances, the Buddha set down heavy and light disciplines, infractions, and non-infractions for his disciples, distinguishing them into the collection of the Vinaya. In some instances, because afflictions and secondary afflictions arise from the characteristics of causes and results, he taught the characteristics of karma, distinguishing them into the collection of the Abhidharma. Explaining and teaching what was suitable according to the world together with gods and humans was called the connected discourses (Saṃyuktāgama), taught as the practice for individuals suited for discipline. Teaching many profound meanings to beings of sharp faculties was called the middle-length discourses (Madhyamāgama), taught as the practice for students. Teaching the various qualities of dhyāna was called the numerical discourses (Ekottarikāgama), taught as the practice for individuals who practice dhyāna. For the sake of refuting many non-Buddhists, he taught the long discourses (Dīrghāgama). [Aniruddha] asked: 'If the Buddha abides in teaching everything, then when, according to the sūtra, the Buddha was sitting at the foot of a tree and took a branch with leaves in hand, he asked his disciples: “Are the leaves on this branch I hold more numerous, or are the leaves of the great tree more numerous?” They replied: “The leaves of the tree are more numerous.” And the Buddha said: “The dharma I have known is like the leaves of the tree, and the dharma I have taught is like the leaves held in my hand.” Given that he said this, is it appropriate to say that the Buddha taught everything?' He replied: 'There is the everything of distinct characteristics, and there is the everything of uniform characteristics. Here, referring to the everything of distinct characteristics, it is said that the Buddha taught everything. Furthermore, this refers to beings being unable to comprehend it exhaustively, not that the Buddha was unable to teach it.'