ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 7.19

7.19

དཔའ་ཆེན་པོ་ཐབས་མཁས་པས་དགའ་ལྡན་གནམ་དུ་ཚེ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་སྐྱེས་སོ། །དེ་ན་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་གསུམ་དང་ལྡན་ཏེ། ཚེ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་། གཟུགས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་། གྲགས་པ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའོ། །ཐོག་མ་གནས་དེ་ནས་བབས་པའི་ཚེ་འོད་ཟེར་ཆེན་པོ་བཀྱེ་ནས་ཕྱོགས་བཅུ་སྣང་བར་བྱས་ཏེ་ཡུམ་གྱི་ལྷུམས་སུ་འཇུག་པ་དང་། ལྷུམས་ན་ཇི་སྲིད་གནས་པ་དང་། ལྷུམས་ནས་བལྟམ་པའི་དུས་མཁྱེན་ཏོ། །ཕྱོགས་བཅུར་ཕྱོགས་རེ་རེར་ཡང་མིས་མ་བརྟེན་པར་གོམ་པ་བདུན་བདུན་བོར་ཏེ་འདི་སྐད་ཅེས་བསྒྲགས་སོ། །བདག་གི་ད་ལྟར་གྱི་ལུས་འདི་ནི་ནངས་ཀྱི་ཐ་མ་སྟེ། ལྷ་དང་། ཀླུ་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་། དྲི་ཟ་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་། མི་འམ་ཅི་དང་། ལྟ་འཕྱེ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་མེ་ཏོག་དང་། བདུག་སྤོས་དང་། རོལ་མོ་དང་། སིལ་སྙན་དང་། བ་དན་དག་དང་། གདུགས་དམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པ་བྱས་སོ། །སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་ལྡན་པས་དེའི་ལུས་ལས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་གཞན་མེད་དོ། །བྱམས་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་བདུད་ཀྱི་དཔུང་རྣམས་བཅོམ་མོ། །ལྷུ་ཚིགས་རེ་རེ་ལ་ཡང་གྱད་མཐུ་བོ་ཆེའི་སྟོབས་རེ་རེ་དང་ལྡན་ནོ། །གཞོན་ནུ་བུས་པའི་ཚེ་འཇིག་རྟེན་གྱི་དངོས་པོ་མ་བསླབས་པར་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྟོགས་ཤིང་ཤེས་སོ། །སྟོན་པ་མེད་པར་རང་བཙལ་ཏེ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་བོ། །ཚངས་པའི་ལྷའི་དབང་པོས་བསྐུལ་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་ཏོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པས། འབྲུག་སྒྲ་བསྒྲགས་ཀྱང་མ་གཡོས་སོ། །གཅན་གཟན་རྣམས་ཉེ་བར་བསྟེན་ཏེ་ཕ་མ་བཞིན་དུ་སྡུག་པར་བསམས་སོ། །བྱོལ་སོང་གིས་བསོད་སྙོམས་ཕུལ་བ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་དེའི་བསམ་པ་མཁྱེན་ཏོ། །ལྷ་དང་ཀླུས་ཆར་ཕབ་སྟེ་ལུས་ཀྱི་ཁྲུས་བྱས་སོ། །ཤིང་ལྗོན་པའི་ཡལ་ག་ཡང་དེའི་ཕྱོགས་སུ་བཏུད་དེ་གྲིབ་མས་སྐྱབས་བྱས་སོ། །མངོན་

The mahāsattva, through his skill in means, was born in Tuṣita heaven with a perfect lifespan. There he possessed three supreme qualities: a supreme lifespan, supreme form, and supreme fame. When first descending from that realm, he emitted a great ray of light, illuminated the ten directions, entered his mother's womb, and knew how long he would stay in the womb and the time of his birth from the womb. In each of the ten directions, unsupported by any person, he took seven steps and declared: “This present body of mine is the very last!” Gods, nāgas, yakṣas, gandharvas, asuras, garuḍas, kiṃnaras, and mahoragas made offerings with flowers, incense, music, cymbals, banners, and supreme parasols. Because he possessed the thirty-two marks of a great person, there was no body more supreme than his. By the force of his loving-kindness, he conquered the hosts of Māra. Each of his joints possessed the strength of a great wrestler. In his youth and childhood, he comprehended and knew all worldly matters without having studied them. Finding it by himself without a teacher, he spontaneously attained unsurpassed, completely perfect awakening. Entreated by the lord of the gods, Brahmā, he turned the wheel of Dharma for sentient beings. Settled in samādhi, even when thunder resounded, he did not stir. Predatory beasts approached him and regarded him affectionately, as if he were their father or mother. Even when an animal offered him alms, the Buddha knew its intention. Gods and nāgas made rain fall, bathing his body. Even the branches of trees bent toward him and sheltered him with shade. After he