Basatin al-uns 35.97

35.97

گر دهد کس به زبان حالت این واقعه شرح ور کند کس به قلم صورت این حال رقم آتش سینه زبانه زند از راه زبان صفحهآ کاغذ پرخون شود از نوک قلم این شکستهٔ‌ رنج غربت و خستهٔ‌ تیر فرقت بهسبب رنج تنهایی در روز چون غنچهآ گل سوری با دل تنگ از جور زمانهآ بی وفا خون گشته، لبها از گفت و گوی فرو میبست و در شبها بهسان گلهای نو شکفته از جفای روزگار محنتزای چشمها باز نهاده با نظارگیان گلشن سبز فلک قصهآ غصهآ خویش بیان میکرد و از غایت درماندگی5 جنس مرگ را با هزار آرزو5 به نقد جان بها میطلبید و تنگنای گور1 را بیتالسرور تصور می کرد. لمؤلف:

If anyone explains with their tongue the nature of this event, / or if anyone writes down with a pen the form of this state,
the fire of the chest would blaze forth by way of the tongue; / the sheet of paper would become full of blood from the tip of the pen.
This broken victim of the pain of exile and wounded casualty of the arrow of separation, by reason of the agony of solitude, by day, like the bud of the Damascus rose
with a tight heart turned to blood from the tyranny of faithless fortune, closed his lips against speech; and in
the nights, like newly blossomed flowers, due to the cruelty of affliction-breeding time, with open eyes addressed the onlookers
of the green garden of heaven, recounting his tale of sorrow; and out of extreme helplessness, with a thousand yearnings,
he sought death itself at the cash price of his soul, and imagined the narrow confines of the grave to be a house of delight. By the author: