Basatin al-uns 68.313

68.313

بود دید و با خود اندیشید که این حال از بلای و فتنه دور نباشد، باری من نفس خود را از مقاربت و مقارنت او تا ممکن است به دقایق حیل و لطایف تدبیر نگاهدارم، تا چهرهآ راستی از غیار شک بیرون آید، اگر ظن من صادق شد فهوا المراد1 و الا چند روزی که از وی دوری جسته باشم مرا هیچ زیانی نکند و کاری که در توقف است پرداخت توانم رسانید، چه گفتهاند کار ناکرده بتوان کرد اما کرده را باز نتوان آورد، دل روح افزا بدین اندیشهآ صافی قرار گرفت، یک چندی روح پادشاه در تن آهو چون مشک در نافه محبوس بماند و هر بار که از تن دور ماندهآ خود یادآوردی، جگرش مانند نافهآ تبت خون گشتی و بهسان شاخ آهو بر خود بپیچیدی و با خویش گفتی، مصراع:

she pondered to herself: "This state is not far from calamity and intrigue; at any rate, I shall preserve myself
from intimacy and union with him as far as possible by delicate ruses and subtle stratagems, until the face of truth
emerges from the dust of doubt. If my suspicion proves true, that is what is sought; otherwise, that I have kept distance from him for a few days
will do me no harm, and a matter held in abeyance I can still bring to completion; for they have said:
What is undone can still be done, but what is done cannot be brought back." The heart of Rūḥ-afzā found peace in this pure thought.
For some time the king's soul remained trapped in the body of the deer like musk in a pod, and every time he recalled his body
left far behind, his liver turned to blood like the musk-pod of Tibet, and he would twist upon himself like the antlers of a deer,
and would say to himself, hemistich: