Basatin al-uns 71.1

71.1

نر گس مخمور نسخهآ چشم بیمار او، لعل ربانی دل خون گشتهآ لب شکربار او، طاق دو ابرویش چون ماه نو در جهان طاق گشته، صف مژگانش غارتگر دین و دل جهانیان شده، نازکی تن نازنینش بدان مثابت که از آسیب نظر مردم بهسان گل سوری لباس خون در برکشد، صفای آیینهٔ‌ رخسار نور گسترش بدان حد که اگر صورت عکس خویش را در آیینه نگاه کند عکس آن در آیینهٔ‌ عکس رخسارش چون روی در آیینه ظاهر و زاهر شود، هر بار که ماه شب چهارده با چندان زیب و ضیا با خورشید عارضش به معارضه و مقابله برمی آید از رشک و

The languid narcissus is a transcript of her languishing eye; the divine ruby is the blood-turned heart of her sugar-showering lip; the vault of her two
eyebrows, like the new moon, has become peerless in the world; the rank of her eyelashes has become the plunderer of the faith and heart of the people of the world;
the delicacy of her lovely body is to such a degree that from the harm of people's gaze it puts on a garment of blood like the damask rose;
the clarity of the mirror of her light-spreading cheek is to such an extent that if she looks upon the form of her own reflection in a mirror,
its reflection appears luminous and radiant in the mirror of the reflection of her cheek like a face in a mirror. Every time the full moon of the fourteenth night,
with so much splendor and brilliance, enters into rivalry and confrontation with the sun of her cheek, from envy and