Basatin al-uns 77.16

77.16

ملکالموت به حکم «کل نفس ذابقة الموت»1 هیچ نفسی را خلاص و نجات صورت نبندد، اما یک آرزوی جان شکر تا صبح روز محشر در دل من خواهد بود و هر ذره از تن خاک گشتهآ من بر فوات آن حسرتهای فراوان خواهد فزود و افسوسهای بی کران خواهد خورد و آن این است که چون حقوق تنم نامحصور پادشاه «من وقت المهد الی هذا العهد»22، بر ذمهآ من ثابت و متوجه است و از ادوار روزگار و تعاقب لیل و نهار در قواعد آن بههیچ وجه فتوری راه نیافته بلک هر لحظه وهر زمان تضاعف پذیرفته، و چون منی را که از غایت خمول سیمرغ اسا در پس قاف محنت مأوا ساخته و ماروت مثال در قعر چاه مذلت نگونسار و از چشم جهانیان دور مانده بود، مشهورتر از خورشید جهان نما و سرافرازتر از سرو آزاد گردانیده، شعر:

yet one soul-rending desire will remain in my heart until the morning of the Day of Resurrection, and every particle of my dust-turned body
will add manifold regrets and taste boundless sighs over its loss, and it is this:
that since the innumerable claims of the king's benefaction upon me from the cradle to this present era are firmly binding and incumbent upon my conscience,
and through the revolutions of time and the alternation of night and day no defect has entered into their foundations, but rather at every
moment and hour they have redoubled; and he has made one such as me—who, out of sheer obscurity, had made an abode like the Sīmurgh behind the Qāf of
misfortune, and like Mārūt was cast headlong into the bottom of the well of abasement and kept far from the eyes of the people of the world—
more renowned than the world-revealing sun and more exalted than the noble cypress. Poetry:
was, having made [him] more renowned than the world-displaying sun and more exalted than the noble cypress, verse: