Tattvatraya p114

p114

एवमीश्वरः कल्याणगुणैर्युक्तत्वादन्येषां दुःखे दृष्टे हाहेति कृपां कृत्वा, तेषां सर्वदाऽविशेषेण शुभं विचिन्त्य, केवलस्वार्थस्थितिं(१)स्वपरसाधारणस्थितिं(१) च विना चन्द्रिकादक्षिणानिलचन्दनशीताम्बुवत्तु केवलपरार्थस्सन्न, स्वमाश्रितेषु जन्मज्ञानवृत्तनिबन्धनापकर्षमपश्यन्, स्वेषामन्येषामप्यनुपायत्वदशायां स्वयमुपायभूतः, सान्दीपनिपुत्रस्य(२)वैदिकपुत्राणां च प्रत्यानयनवद् दुष्करव्यापारान् कृत्वा तेषामपेक्षितानि(३)पूरयित्वा,तेषां ध्रुवपदवत्प्रागविद्यमानमपि कल्पयित्वा स्वस्य स्वस्य स्वं स्वेन स्वेन विनियुज्यत इति यथा ज्ञायते, तथाऽऽत्मानमात्मीयानि च वितीर्य, तेषां कार्येषु निर्वृत्तेषु स्वयं कृतकृत्यः, स्वकृतं शुभमेकमप्यविचिन्त्य तेषां सुकृतलवमेव विचिन्त्यानादिकालं वासिता अपि रसाः सर्वे विस्मर्यन्ते यथा, तथा सर्वदा स्वयं भोग्यो, भार्यापुत्रादिदोषान् दृश्यमानानप्यपश्यन् वर्तमानः पुरुष इव तेषां हृदयेनास्मरन्, दोषेषु महाक्ष्म्या प्रदर्शितेष्वपि तस्याः प्रतिद्वन्द्वीभूय दृढः सन् रक्षित्वा, कामि-