Andhra Mahabharatamu 1.7.36

1.7.36

సీ. తా నొక్క మునికన్య దన కర్మవశమునఁ | బతిఁ బడయంగ నోపక యుపేత
దౌర్భాగ్య యై ఘోరతప మొనరించిన | దానికి శివుఁడు ప్రత్యక్షమయ్యు,
‘వేఁడుము వర’ మన్న వేడ్కతోఁ బతిదాన | మని యేనుమాఱు లయ్యబల వేఁడె;
‘నట్లేని నీకు దేహాంతరంబునఁ బతు | లగుదు రేవురు పరమార్థ’ మనియు
ఆ. హరుఁడు కరుణ నిచ్చె; నది యిప్డు పాంచాల | పతికిఁ గృష్ణ యనఁగఁ బంకజాక్షి
యుద్భవిల్లి పెరుఁగుచున్నది; తత్స్వయం | వరము సేయుచున్నవాఁడు నేఁడు.