Andhra Mahabharatamu 2.2.244

2.2.244

సీ. ‘అవ్విధంబున నొప్పి యా స్వయంవరము నాఁ | డఖిల భూపతులచే నట్లు సూడఁ
బడి, పాండవుల ధర్మపత్నినై, గోవిందు | చెలియలినై, వీనిచేత నిట్లు
పరిభూత నగుచు సభామధ్యమున మహీ | పతులచేఁ జూడంగఁ బడితి; నింత
వడుదునె? యిపుడు నా పలుకుల కెవ్వరుఁ | బ్రతివచనం బేల పలుక రైరి?
ఆ. ధన్యులార! యే నదాసినే? దాసినే? | యెఱుఁగఁ జెప్పి పనుపుఁ’ డెల్ల దాని
ననుచు వనరుచున్న నాపగాసుతుఁడు శాం | తనవుఁ డిట్టు లనియె దానిఁ జూచి.