Andhra Mahabharatamu 3.1.116

3.1.116

సీ. అనవుడు రాక్షసుం డట్టహాసంబుతో | ‘నెట్టెట్టు! భీముండె యీతఁ? డేమి
పుణ్యమో వీని నెప్పుడు సంపఁగాంతునో | యని యున్నచోఁ దాన యరుగు దెంచె;
నధికు మా యన్న బకాసురు, నా యిష్ట | సఖు హిడింబాసురుఁ జంపి యున్న
ఖలు మ్రింగి జీర్ణంబు గావింతు వాతాపిఁ | దడయక మ్రింగిన తపసి యట్ల’
ఆ. యనిన రక్కసునకు నలిగిన యగ్రజు | నలుక యెఱిఁగి వీరుఁ డర్జునుండు
మొనసి గాండివంబు మోపెట్టె; సునిశిత | ఖడ్గపాణులైరి కవలు నంత.