Andhra Mahabharatamu 4.2.118

4.2.118

సీ. కాంతి దళ్కొత్తు నీ కడగంటి చూడ్కితోఁ | బొందఁగానని మేను పొగులుటయును,
దీపారు నీ పల్కుఁ దెల్లంబుగా వినఁ | గానని వీనులు గందుటయును,
నింపగు నీ చెయ్వు లెలమిమైఁ గొనియాడఁ | గానని కోర్కులు గలఁగుటయును,
సొగయించు నీ కేళిఁ దగిలి యానందంబుఁ | బొందఁగానని మది గుందుటయును
తే. బాయ, నాదగు జన్మంబు ఫలము నొంద | భావజన్ముని పూనిక పార మెయ్ద
నన్ను బంటుగా నేలుము నలినవదన! | యింక నీ సిగ్గుదెర యోల మేల నీకు?’