Andhra Mahabharatamu 4.2.47

4.2.47

సీ. ‘సుదతి! నీమై చక్కఁ జూచుట కోడెదఁ | గనుఁ బాటు వొరయునో యని తలంచి;
మదిఁ బొనర్చిన మాట మగువ! నీ పెంపునఁ | గుదిసి నా నాలుక తుదికి రాదు ;
పడఁతి! నీ కరములు పట్టంగఁ దివిరి శం | కించి వడంకెడుఁ గేలు సూడు;
నెఱి నిట్టి దని యింతి! నీ నెమ్మనం బెన్ని | భంగుల నరసినఁ బట్టు వడదు ;
తే. చెలువ! యింక నొక్కించుక సేపు నీ వ | నాదరంబున నెప్పటియట్ల యున్న
మన్మథుఁడు సమయించిన మగుడ నన్నుఁ | బడయవచ్చునె యెన్ని యుపాయములను?’