Akananuru 104

104

வேந்துவினை முடித்த காலைத், தேம்பாய்ந்து
இனவண்டு ஆர்க்கும் தண்நறும் புறவின்
வென்வேல் இளையர் இன்புற, வலவன்
வள்புவலித்து ஊரின் அல்லது, முள்உறின்
முந்நீர் மண்டிலம் ஆதி ஆற்றா
நன்னால்கு பூண்ட கடும்பரி நெடுந்தேர்
வாங்குசினை பொலிய ஏறிப்; புதல
பூங்கொடி அவரைப் பொய்அதள் அன்ன
உள்இல் வயிற்ற, வெள்ளை வெண்மறி,
மாழ்கி யன்ன தாழ்பெருஞ் செவிய,
புன்றலை சிறாரோடு உகளி, மன்றுழைக்
கவைஇலை ஆரின் அங்குழை கறிக்கும்
சீறூர் பலபிறக்கு ஒழிய, மாலை
இனிதுசெய் தனையால் - எந்தை! வாழிய!-
பனிவார் கண்ணள் பலபுலந்து உறையும்
ஆய்தொடி அரிவை கூந்தற்
போதுகுரல் அணிய வேய்தந் தோயே!

When the king's business was finished, in the cool fragrant woodland
where swarms of bees hum diving for honey,
to delight his young men of victorious spears, unless the charioteer
pulls the reins tightly as he drives, if the goad touches them,
not even the sphere of the ocean can match the stride of
the tall swift chariot yoked to four fine horses,
which he mounted as bending branches bloomed;
leaving behind many small hamlets where white young kids,
with bellies hollow as the empty pods of flowering bean creepers on bushes,
and long drooping ears like swooning leaves,
play alongside short-haired children,
and chew the fine shoots of fork-leaved āri on the village commons,
you made the evening sweet, our lord! May you live long! —
since you have brought him to wear a bunch of blossoms
in the tresses of the maiden with choice bangles,
who stayed weeping with many grievances!