Maṇimēkalai's Renunciation 30.38

30.38

தவத்திறம்பூண்டு தருமங்கேட்ட காதை

205 சித்தா சித்த மாவது
ஏதுச் சங்கய மாய்ச்சா தித்தல்
ஆவி பனியென வையுறா நின்றே
தூய புகைநெருப் புண்டெனத் துணிதல்

203

உரை

206

சித்தாசித்தமாவது-சித்தாசித்தமென்னும் அசித்த வேதுப் போலியாவது; ஏது சங்கயமாய்-எடுத்தோதும் ஏதுவே ஐயத்திற்கிடமானதாயிருக்க; சாதித்தல்-அது கொண்டு ஒன்றைச் சாதிப்பதாம்; ஆவி பனி என ஐயுறாநின்றே - புகையோ பனியோ என ஐயுற்றுத் துணியாமலே; தூய புகை - அது தூய புகையாமெனத் தானே ஏறட்டுக்கொண்டு; நெருப்புண்டு எனத் துணிதல்-அங்கே நெருப்புளது என்று துணிந்து சொல்லுதல் எ - று.

புகை யென்பதே துணிபாயின் இவ்வேது சித்தமாயும், பனி யென்று துணியப்படின் அசித்தமாயும் திரிதலின், இது சித்தாசித்த மென்னும் குற்றமாயிற்று. சங்கயமாக வென்பது சங்கயமாயென நின்றது. சங்கயம்: சம்சயமென்பதன் திரிபு. இதனை நியாயப்பிரவேச முடையோர், சந்திக்தா சித்தமென்றும், பிரசத்தபாதர். தற்பவாசித்த மென்றும் கொண்டு, ஈண்டுக் காட்டிய உதாரணத்தையே தத்தம் நூல்களிற் காட்டியுள்ளனர்.