Maṇimēkalai's Renunciation 31.18

31.18

பவத்திறம் அறுகெனப் பாவை நோற்ற காதை

வாயி லாறு மாயுங் காலை
உள்ள முறுவிக்க வுறுமிட னாகும்

86

உரை

87

ஆயுங்காலை - ஆராயுமிடத்து; வாயில் ஆறும்-இந்திரியமைந்தும் மனமும் ஆகிய வாயில்களாறும்; உள்ளம் உறுவிக்க-உள்ளத் தின்கண் பொருளுணர்ச்சி எய்திப் பொருந்துதற்கு; உறும் இட னாகு மென்ப-உரிய இடமாகுமென்று புலவர் கூறுவர்
எ - று.

வியில்களாறாவன : மெய், வாய், கண் மூக்கு, செவி, மனம் என் பனவாம். இவ்வாறினாலும் உணரப்படும் பொருள்களும் அறுவகையாதலின், மெய் முதலியவற்றை அகவாயிலென்றும், மெய்யாலறியப்படும் பொருள் வாயா லறியப்படும் பொருள் முதலியவற்றைப் புறவாயி லென்றும் பகுத்தோதுதலு முண்மையின், "ஆயுங்காலை" யென்றார். வாயிலை வடநூலார் ஆயதனம் என்பவாகலின், இது சடாயதனமென வட நூல்களுட் கூறப்படுகிறது. வாயில், "பொறிவாயி லைந்தவித் தான்" குறள் - 6.) என்புழிப்போல நின்றது. இது மனிதொனருவன் தலைபோலவும், ஆறு சாளரமுள்ள வீடுபோலவும் ஓவிய மெழுதப்பட்டுளது. "மனதில் இல்லை, மனதில் உளது" என்ற வழக்குரையே பொருளுணர்வுக்கு மனம் இடமாதலை வற்புறுத்துதலின், அதனை விதந் தோதாரயினர் என வறிக.