Jaiminiyagrihyasutra 20.2

20.2

snātvā mātāpitarau paricarettadadhīnaḥ syāttābhyāmanujñāto jāyāṃ vindetānagnikāṃ samānajātīyāmasagotrāṃ māturasapiṇḍāṃ jyāyasaḥ kanīyasīṃ dūtamanumantrayate 'nṛkṣarā ṛjavaḥ santu panthā ebhiḥ sakhāyo yanti no vareyam /
samaryamā saṃ bhago no 'nunīyātsaṃ jāspatyaṃ suyamamastu devā iti pāṇigrahaṇe 'gnimāhriyamāṇamanumantrayate 'gniraitu prathamo devatānāṃ so 'syai prajāṃ muñcatu mṛtyupāśāt /
tadayaṃ rājā varuṇo 'numanyatāṃ yatheyaṃ strī pautramaghaṃ na rodāditi prajvalitamupatiṣṭhata imāmagnistrāyatāṃ gārhapatyaḥ prajāmasyai nayatu dīrghamāyuḥ /
aśūnyopasthā jīvatāmastu mātā pautramānandamabhi prabudhyatāmiyamiti purastādagrerbrāhmaṇo vāgyataḥ pratyaṅmukha udakumbhaṃ dhārayaṃstiṣṭheddakṣiṇato 'gneḥ śamīpalāśamiśrānlājāñchūrpe mātā dhārayenmāturabhāve tanmātrī pratyagagnererakāṃ tejanīṃ vānyadvaivaṃjātīyaṃ saṃveṣṭya nidadhyādyathā prasāryamāṇaṃ paścārdhaṃ barhiṣaḥ prāpnotyathāsyai vāsasī prokṣyānumanvya dadāti yā akṛntannavayanyā atanvata yāśca devīrantāmabhito 'dadanta /
tāstvā devīrjarasā saṃvyayantvāyuṣmatīdaṃ paridhatsva vāsa iti tāṃ brūyādimāmerakāṃ dakṣiṇena pādenābhijahīti pra me patiyānaḥ panthāḥ kalpatāmityajapatyāṃ svayaṃ japetprāsyā iti dakṣiṇata erakāyāṃ bhāryāmupaveśyottarataḥ patirubhāvanvārabheyātāṃ svayamuccairjuhuyāñjāyāyāmanvārabdhāyāṃ mahāvyāhṛtibhirhutvā yā tiraścīti saptabhirjuhoti saṃpātaṃ prathamayā mūrdhanyāsiñcedyā tiraścī nipadyase 'haṃ vidharaṇī iti /
tāṃ tvā dhṛtasya dhārayā saṃrādhā rādhayāmasi saṃrādhāyai svāhā //