سندبادنامه 117.1

117.1

آخر آوازی در کوهی دهی، صدائی باز دهد، ودر تل ریک چاهی کنی، ابی بذیذ آیذ ، افادت تعلیم ، وافاضت تلقین سندباذ را اثر کم ازان نبوذ . مثال داذ تا سندباذ را حاضر کردند ، واین معانی شرح داذ . و گفت : اسب توسنی را کی برایضی دهند، تعلیم رایض در دقایق ریاضت بهیمه را مرتاض می گردانذ ، ومعلم ومهذب می کنذ، تا باشارات عنان ، وحرکت رکاب ، بر خفتات وجلات ارادت او مطلع ومشرف می شوذ . بوسنی را کی باعث وحشت است ، وداع میکنذ ، وطبع بهیمی را کی داعیةآ بی خویشتنی ، ومهیج خلیع العذاری است ، از خوذ دور می گردانذ ، وآن در مدبی یسیر تیسیر می پذیرذ . چرا بایذ کی قریحت وجبلت شاهزاذه ، کی از ارومهٔ‌ کرام ، ودوحهآ اشراف است ، با چندین مواظبت ومداومت ، ومشقت تعلم ، ومحنت تعلیم ، با ادب وحکمت إلف نگیرذ ؛ ونهالی کی زینت چمن دین ودولت ، وآرایش باغ ملک وملت خواهذ بوذ ، مثمر نگردذ ؟ مگر در تربیت ورعایت جانب عزیز او غفلت وتقصیری جایز داشته ای ؟ سندباذ چون این مقدمات بشنیذ بر پای خاست ، واز شاه وحاضران دستوری خواست ، وگفت : بقای اکابر دولت ، واماثل حضرت ، در

after all, if you call out into a mountain, it returns an echo, and if you dig a well in a sandhill, water appears;
the benefit of Sindbād's teaching and the effusion of his instruction should have had no less an effect than that." He gave orders
so that they brought Sindbād, and he set forth these matters and said: "When an untamed horse is given to a trainer,
the trainer's instruction in the subtleties of training tames the beast, and educates
and refines it, so that by the gestures of the rein and the motion of the stirrup it discerns and observes the subtleties and breadths of his intent.
It bids farewell to the wildness that causes unruliness,
and puts away from itself the bestial nature that incites lack of self-control and provokes shamelessness;
and that is easily accomplished in a short time. Why
should the natural talent and disposition of the prince, who is from a noble stock and a tree of eminent men,
fail to take familiarity with manners and wisdom despite such perseverance, persistence, hardship of learning, and toil of teaching;
and why does the sapling that was to be the ornament of the meadow of religion and realm, and the adornment of the garden of kingship and community,
bear no fruit? Could it be that you have permitted negligence and remissness in training and attending to his precious side?"
When Sindbād heard these premisses, he stood up, asked permission of the shah
and of those present, and said: "May the longevity of the grandees of the realm and the peers of the court be in