سندبادنامه 135.1

135.1

هم بگذرذ این عنا ورنج وهوسم روزی بمکافات بو آخر برسم وبا غضی برکمال از ححرهٔ‌ کنیزک بیرون آمذ (4/2) کنیزک با خوذ اندیشیذ ، کی این سخن نا اندیشیذه گفتم ، واین بدبیر نا سالیذه کردم ، وهنوز از سر ضمیر او بی خبر ، واز مضمون باطن او غافل ، چندین هذیانات وترهات ، کی مردود عقل ونامقبول خرذ است ایراد کردم ، واین مقدمات کی سبب وبال ونکال من شوذ ، در صحرا نهاذم ، وراست گفته اند :

This affliction, pain, and longing will also pass / One day I will finally obtain my recompense from you.
And with consummate anger he stepped out of the slave-girl's chamber.
The slave-girl thought to herself: "I spoke this word without thinking, and I devised
this ill-conceived plan; while still ignorant of the secret of his mind and heedless of the thoughts inside
him, I uttered so many ravings and absurdities, rejected by the intellect and unacceptable to reason,
and I brought into the open these premisses that will lead to my ruin and torment;
and truly have they said: