سندبادنامه 151.1

151.1

بوح در حق پسر خویش کنعان می گفت : رب ان آنی رمن اهلی (11/ه4) ؛ قهر جلالت وعزت جبروت پاذشاهی بدا در می داذ : یا نوح رانهآ لیس من اهلک (46/11) . خار قلع را شایدذ، ومار قتل را ، ودر3 شریعت عقل اجازت میدهذ ، چچون عضوی از اعضای مردم به بیماری معدی چون آکله وجدر ومجذام ، یا از زهر مار ، متألم ومتأثر گردذ ، از برای سلامت مهحت ، وابقای بقایای اعضا ، آن عضورا اگرچی شریف بوذ بقطع وحرق علاج فرمایند ؛ وفرزند من مرا بمنزلت عضوی بوذ بایسته ، اما آکله وبیماری در وی افتاذ ، قطع أولیتر، خصه کی از برای دفع شهوت ، رفع ملک ودولت من می طلبذ ، وگفته اند :

Noah said regarding his son Canaan: 'My Lord! Verily, my son is of my family!'
[Qurʾān 11:45]; but the might of supreme majesty and the power of sovereign omnipotence called out to him: 'O Noah!
Verily, he is not of your family' [Qurʾān 11:46]. A thorn is fit to be uprooted, and a snake to be slain; and in
the religious law of the intellect, permission is granted: whenever a limb of human limbs is afflicted with an infectious illness,
such as gangrene, smallpox, and leprosy, or by the venom of a serpent, and becomes pained and diseased, then for
the sake of the soul's preservation and the preservation of the rest of the body's parts, they treat that limb, though it be noble, with amputation
and cauterization. Now my son was to me in the place of a treasured limb; but gangrene
and illness have fallen upon him, so amputation is preferable, especially since for the sake of repelling lust, he seeks the removal of my kingdom
and rule. And they have said: