سندبادنامه 167.1

167.1

ای خفته نگوئی کی مرا بیذاریست وی شاذ نگوئی کی مرا غم خواریست چون نسیم سحر بوزیذ ، وزنگی شب سپیذه در چهره مالیذ ، مشعلهآ خورشیذ ، شعلهٔ‌ ناهیذ فرو نشاند ، وقندیل زرین آفتاب ، چراغ سیمین مهتاب فرو کشت ، عقد ترا انقطاعی پذیرفت ، وطلوع صبح صادق د ارتفاعی گرفت ، منادی صباح این ندا در داذ :

When the morning breeze blew, and the Ethiopian of the night rubbed dawn-white over his face,
the torch of the sun quenched the flame of Venus, the golden lantern of the sun extinguished the silver lamp
of moonlight, the necklace of the Pleiades was severed, and the rising of the true dawn grew high,
the herald of the morning proclaimed this cry:
“Were it not for the crowding of the morning, even if it guided aright, / slumber would have reached its peak and bestowed a bountiful hand;