سندبادنامه 169.1

169.1

چون سرد شذ از باذ سحر زیور اوبیذار شذم زخواب در بستر او عاشق ومعشوق از خواب مستی بذار وهشیار شذند ، ویکدیگررا وداع کردید ، وگفت : شب وصل چون برق گذران بوذ ، وچون کبریت احمر بی نشان ، تا نیز کی اتفاق دیذار بوذ؟ چون معشوق یای از خابه بیرون نهاذ، کذخذای از در درآمذ ، وبر مستوره سلام کرد . زن بناز وکرشمه جواب داذ ، واز سر طنز گفت :

Lover and beloved woke up and became alert from the stupor of sleep, bade farewell to one another,
and [she] said: “The night of union was like fleeting lightning, and like the red philosopher's stone
without a trace—when will our meeting happen again?” As soon as the lover stepped out of the house,
traceless, until when might another meeting occur? When the beloved set foot outside the house,
the master of the house entered through the door and greeted the veiled woman. The woman replied with coquetry and flirtatious airs,
and said mockingly: