سندبادنامه 183.21

183.21

از انعکاس شعاع برق ، واز احتکاک دست آس رعد ، واز حرکت باذبیزن ویرویزن باذ وباران در پیوست . چون طوطی مشغلهآ رعد ، ومشعلهآ برق ، وحرکت باذ وزحمت باران بدیذ ، گفت : امشب طوفان باذ ، عالم را از بنیاذ بر می کنذ ، پا سیلاب باران جهانرا خراب می کنذ. متحیر ومتغیر بماند ، هر گاه چشم باز کردی ، برق ورعد وباران وباذ دندی ، سر در میان پر کشیذی . روز دیگر چون نسیم سحر نوزیذ وگلزار صباح در افق مشرق بدمیذ ، کذخذای بخانه باز آمذ ، بش قفص طوطی رفت ، وگفت : هات ما فیه شفائی وآنف بالقهوة دائی ! بگوی تا حریفان دوشین با یاران پراندوشین همچنان باذهای نوشین خوردهاند ؟ واز آن معانی حرکتی کرده؟ طوطی گفت : دوش از زحمت باذ وابر ، ومشغلهآ ترق ورعد بصر را امکان نظر ، وبصیرت را سامان فکرت نوذ ، باخلاص وامحاض امعان نظر نپرداختم ؛ از آن لحظه کی تو قدم از خانه بیرون تهاذی طوفان بوخ وصاعقهآ هود، وعذاب بمود در ایستاذ؛ درخش آتش درجهان میزذ، ورعد ولوله در آسمان ، وزلزله در زمین می افگند ؛ همه شب در قفص از سرما می لرزیذم ، واز هیبت رعد می ترسیذم ، واین ایت می خواندم :

from the reflection of the lightning’s flash, from the friction of the millstone's thunder, and from the movement of the fan
and the sieve, wind and rain were joined together. When the parrot saw the clamor of the thunder, the flare of the lightning, the movement
of the wind, and the distress of the rain, it said: 'Tonight a storm of wind will tear up the world by its roots,
or a torrent of rain will lay waste the universe.' It remained bewildered and distraught; whenever it opened its eyes
and saw lightning, thunder, rain, and wind, it would pull its head under its feathers. On the next day,
when the morning breeze blew and the rose-garden of dawn blossomed on the eastern horizon, the master of the house
returned home, went up to the parrot's cage, and said: 'Bring forth that in which my healing lies, and dispel my ailment with wine!' Tell me, have last night's companions, together with the companions of the night before, still been drinking
sweet wine?
And have they made any motion toward those matters?' The parrot said: 'Last night, from the affliction
of the wind and clouds, and the commotion of the lightning and thunder, the eye had no power of seeing, nor did insight have the capacity for reflection.
I could not apply myself with sincere and unadulterated scrutiny. From the moment you set foot out of the house,
the deluge of Noah, the thunderbolt of Hūd, and the torment of Thamūd broke out! The lightning cast fire
upon the world, and the thunder hurled an uproar into the sky and an earthquake into the earth! All night long in
the cage I trembled with cold, terrified by the dread of thunder, and I was reciting this verse: