سندبادنامه 193.1

193.1

سا ای راحت حانم کی تا حان بربو افشانم زمانی با تو بنشیم زدل این جوش بنشالم ودر اثنای رقعه کلمات دل آویز ، وسخنان عشق آمیز درج کرد ، مشتمل بر ذکر اشتیاق ، ومهی از الم فراق ، وگفت : نوقع آنست کی نوجه دمسازی وبنده نوازی قدم رنحه کنی ، ووثتاق بنده را تشریف حضور اززانی داری ، کی فرصت وصال ، چون زمان خیال گذرنده است ، وزمان 12 اتصال چون کبریت احمر نا پایدار، واگر در خارستان روز گار گلی شگفذ از نفایس اعلاق وذخایر مواهب سعادت باشذ :

Come, O comfort of my soul, so that I may scatter my soul over your face; / let me sit with you a while and calm this boiling from my heart.
And in the course of the note he inserted captivating phrases and love-filled words, containing
an expression of longing and a portion of the pain of separation, and said: ‘The expectation is that by way of
concord and servant-cherishing you will take the trouble to step forth, and deign to grant the servant’s chamber the honour of your presence,
for the opportunity for union, like the moment of a phantom vision, is fleeting, and the time
of conjunction, like the red sulphur, is transient; and if in the thorn-brake of time a flower
should bloom, it would be among the precious treasures and storehouses of the gifts of felicity: