سندبادنامه 207.5

207.5

آمذن کنیزک روز دوم بحضرت شاه وافتعال زنان ، بر رأی اعلی روشن گردذ ، وبأقاویل وتخییل ، واباطیل وتسویل ایشان التفات نفرمایذ، از بهر آنک زنان اگرچه ناقصات عقل اند ، برکمال عقول رحال خندند ، وعقلا را بحبایل گفتار ، چون کفتار، در چوال محال خوذ کنند . واگر پاذشاه را از برای تصفیهٔ‌ اذهان ، از اعیان مثالی بایذ ، قصهآ آدم وحوا ، ویوسف وزلیخا ، قانون اعتبار ، ومقیاس اختبارست ؛ واگر هیچ کس را در معامله ایشان مرابحهٔ‌ی بوانستی بوذ ، آدم را بوذی کی بنیت وخلقت او در مقاصیر دار النعیم ، وصورت وصفت او فهرست احسن التقویم بوذه است ؛ وچون شاه را این مقدمات لایح معلوم شذ ، دانذ کی بهیچ وقت در سرای کون وفساد ، از جلت وطبیعت ایشان رشاد وسداد التماس نتوان کردن ، وتضریب وتخلیط زنی شاه زاذه را کی قطب سپهر معالی ، ومرکز دوایر اعالی است ، بصرصر فنا واعدام نتوان داذ شاه چون این داستان سماع کرد ، واین کلمات اسماع فرموذ ، مثال داذ تا شاه زاذه را بحبس بردید امذن کنیزک روز دوم بحضرت شاه (175) روز دوم کی مساح عالم بالا ، مساحت دوران گردون بنقطهآ افق مشرق رسیذ، وشرادق مزعفر ، در چهرهآ هفت طارم اخضر کشیذ ، وبساط ملون بر بسیط این کرهٔ‌ اغبر گسترد ، بسمع کنیزک رسیذ کی شاه سیاست

The Coming of the Slave-Girl on the Second Day to the Presence of the Shah
and inventiveness of women might become clear to the sublime judgment, and he might pay no heed to their words, deceptions, vanities, and delusions;
because women, although deficient in intellect, laugh at the perfection
of men's intellects, and ensnare the wise in the net of their speech like hyenas into the sack of their own absurdity.
And if the king requires an example from real persons to clarify minds,
the story of Adam and Eve, and of Joseph and Zulaykhā, is the rule of reflection and the standard
of trial; and if anyone could have gained an advantage in dealing with them, it would have been Adam,
whose constitution and creation took place in the chambers of the Abode of Delight, and whose form and quality were the index
of the fairest form. And since these premises have become clear to the shah,
he knows that never, in the abode of generation and corruption, can rectitude and righteousness be sought from their disposition and nature,
and that for the instigation and mischief of a woman, the prince—who is the pole of the sphere of virtues
and the center of the circles of nobility—must not be surrendered to the cold blast of annihilation and death.’
When the shah listened to this story and heard these words, he gave the command
to convey the prince to prison.
The Coming of the Slave-Girl on the Second Day into the Shah’s Presence
On the second day, when the surveyor of the upper realm brought the measure of heaven’s revolution to the point of the eastern horizon,
drew a saffron-colored curtain over the faces of the seven green vaults, and spread a multicolored carpet
over the expanse of this dusky sphere, it reached the hearing of the slave-girl that the shah had delayed the execution of the punishment