سندبادنامه 246.1

246.1

فتبسم النیروز وقط بالندی ورذ الریاض من النعاس الفاتر وکأنما ینهل عن قطر الحیا فیها صغار اللؤلؤ المتناثر هنگام صید کردن ، واتام شراب خوردن است ، کی دست نساج طبیعت ، در طرازخانهٔ‌ روزگار ، از برای عروس نوبهار ، دیای هفت رنگ می بافذ ، وختاط دهر بمقراض درخش وحیاط مطر حلهآ ملون، وردای منقش می طرازذ :

‘Nowruz smiled, and dew awakened / the roses of the gardens from heavy slumber,
As if from the rain's droplets / tiny scattered pearls were poured forth.’
It is the time for hunting and the season for drinking wine, when the hand of the weaver
of nature, in the embroidery-workshop of the age, weaves a seven-colored brocade
for the bride of early spring, and the tailor of time, with the shears of lightning and the needle of rain, shapes colored robes
and pattern-adorned cloaks: