سندبادنامه 249.1

249.1

بباغ رفتم تا خوذ چه حال بیش آیذ کی باذ راحت پاش است وابر شاذی بار بسبزه گفتم جاوید زنده باذی ! گفت سه ماه بدش مانم ازموذم پار بلاله گفتم چون دل فگارگشتی؟ گفت دلم بسان دل نو زخانه رفت فگار بچشم نرگس گفتم چرا رآبی؟ گفت در آفتاب سمن بنگریستم بسیار سؤال کردم گل را کی بر که میخندی؟ جواب داذ کی بر عاشقان بی دینار زبان سوسن گفتم سخن نگویذ ؟ گفت ثنای خسرو بسیارمحش کم بندار هر کشتی بهشتی، وهر جویباری قندهاری ؛ وقت آنست کی بر سماع بلیل بلبله نوشیم ، وهنگام آنک بر روی گل مل آشامیم ، ونوای خسروانی از نغمت اوتار واغانی سماع کنیم ، وشراب ارغوانی از جام کامرانی وش کنیم

I went to the garden to see what would come to pass, / for the breeze scatters comfort and the clouds shower joy.
I said to the verdure, “May you live forever!” It said, / “I remain only three months; I tested it last year.”
I said to the tulip, “Why has your heart been wounded?” / It said, “Like a heart left empty of family, my heart was wounded.”
I said to the narcissus's eye, “Why are you sleepless?” / It said, “I have gazed long at the sun of jasmine.”
I asked the rose, “At whom are you smiling?” / It replied, “At lovers who possess no dirhams.”
I said, “Will the lily's tongue speak?” It said, / “Do not deem little its praise of the sovereign, for it is abundant.”
Every plot is a paradise, and every stream a Qandahār. It is time to drink from wine-flasks
to the nightingale's song, and the moment to sip wine before the rose's face, to hear royal tunes
from the music of strings and melodies, and to drink purple wine
from the cup of triumph.”