سندبادنامه 294.3

294.3

آمذن کنیز ک روز چهارم بحضرت شاه کنیزک روز چهارم قدحی زهر برگرفت ، وپیش بحت شاه رفت ، وگفت : چون رأی جهان آرای ، مشکل گشای ، عدل فرمای شاه را بر کلمات صالحات بنده التفاتی نیست ، وظلمی را کی در ایام همایون او برین خدمتگار رفت ، از منبع عدل، ومنهل فضل او وحه محازاتی ومکافاتی نه ، بضرورت مرگ را برین زندگانی اختیار می کنم ، وباضطرار زهر قاتل ، کی برید عنای آجل ، وطلیعهٔ‌ فنای عاحلست ، بتحرع می ممایم ، وحکم این ظلم را بموقف عرصات محشر ، ومجمع میعاد نوم الفزع الاکبر می افگنم ، تا حاکم فصل ، وقاضی عدل ، انصاف من از فرزند نا حفاظ ودستوران ظالم شاه طلب کنذ، کی آنحا میل ومحابا ، وعنایت ومدارا نوذ؛ ومقاصد واغراض وزرای وزرسگال آنست کی چهار بالش مملکت نفرزند نا خلف شاه دهند ، واز بأس وسیاست شاه برهند ، وملک ودولت را قواعد واساس نو نهند ؛ آنگاه در عرصهٔ‌ مملکت هر یک بر وفق مراد خوذ باستداد رأی تصرف کنند ؛ ودر تغییر قوانین سیاست ، وبدیل رسوم ریاست ، چندانک امکان دارذ تقدیم بمایند . وواقعهٔ‌ بنده ووزرای شاه برایر است با حادثهٔ‌ خوک کی طمع انجیر خوردن کرد ، وبجهدهای بسیار ، ومشقتهای بی شمار تر درخت انحیر رفت ، وخوذرا بهزار حیلت ومحنت طعمهآ

The Coming of the Slave-Girl on the Fourth Day before the Shah
On the fourth day, the slave-girl took a cup of poison and went before the king's throne,
and said: "Since the world-adorning, problem-solving, justice-commanding judgment of the king pays no heed to the proper words of this servant,
and for the injustice committed against this handmaid in his auspicious days,
there is no way of punishment or retribution from the source of his justice and the fountain of his grace,
by necessity I choose death over this life, and perforce the deadly poison,
which is the courier of ultimate distress and the harbinger of immediate extinction, I now swallow; and the judgment
for this injustice I cast into the stations of the plains of resurrection and the gathering-place of the Day of the Greatest Terror,
so that the Decisive Arbiter and the Just Judge may demand my justice from the disrespectful son
and the tyrannical counselors of the king, where there will be no partiality, favor, indulgence, or compromise;"
And the purposes and designs of the sin-plotting viziers are to give the royal cushions of the realm
to the unfilial son of the king, and escape the severity and punishment of the king, and establish for the realm and the state
new rules and foundations; then, in the arena of the realm, each will act in accordance with his own desires
by arbitrary rule; and in altering the laws of governance and changing
the customs of rule, they will proceed as far as possible. And the situation of your servant and the king's viziers
is just like the episode of the hog that coveted eating figs, and through many efforts
and countless hardships climbed a fig tree, and by a thousand tricks and labors secured food for itself,