سندبادنامه 387.1

387.1

صبح آمذ وعلامت مصقول بر کشیذ وز آسمان شمامهآ کافور ر دمیذ در شذ چتر ماه سنانهای آفتابوز حیف شخص ماه سر اندر سپر کشیذ صرصر عواصف سییذه بوزید ، وشکوفهای گلزار شام فرو ریخت ، گفتی ید بیضای کلیم از جیب افق بر آمذ ، وعصای او حبایل سحرهآ فرعون بیوبارید . مرد نگاه کرد ، خوذرا بر پشت شرزه شیری دید نشسته ، با خوذ گفت : اگر درین صحرا ساذه گردم ، شیر قصد من کنذ ، ومرا با او امکان مقاومت ناشذ . همچنان می راند ، تا بدرختی رسیذ؛ چنگ در شاخ درخت زذ ، وبر دوید ؛ وشیر از رنج او خلاص یافت ، وگفت :

Morning came and raised its burnished banner, / and the scent of camphor wafted from the sky;
The spearheads of the sun pierced the parasol of the moon, / and from that injury the figure of the moon drew its head beneath the shield.
The violent gale of the dawn blew, and the blossoms of the rose garden of evening fell down; you might say
the White Hand of Moses came forth from the bosom of the horizon, and his staff swallowed the cords of Pharaoh's sorcerers.
The man looked, and saw himself seated upon the back of a fierce lion. He said to himself:
"If I dismount in this plain, the lion will turn upon me, and I will have no power
to resist him." He kept riding until he reached a tree; he seized a branch
of the tree and scrambled up; and the lion was delivered from his affliction, and said: