History of Dharmashastra (Ancient and Mediaeval Religious and Civil Law in India) v5.c74.t4.5

v5.c74.t4.5

¹⁵⁷² तथा 'अादौ यद्दारु प्लवते सिन्धोः पारे अपूरुषम् । तदालभस्व दुर्हणो तेन याहि परं स्थलम् ।' अस्य व्याख्या साख्याचनभाष्ये । आदौ विप्रकृष्टदेशे वर्तमानं अपूरुषं निर्मातृरहितत्वेन तदालभस्व दुर्हणो हे स्रोतः । अथर्ववेदेपि । आदौ सिन्धोर्मध्ये अपूरुषम् । तदा ... स्थलम् । अत्रापि तथैवार्थः । मध्ये तीरे । पुरुषोत्तमत्तत्त्व (Jīv vol. II p 563). The first verse is really Ṛg. X 155 3 अदो यद्दारु प्लवते सिन्धोः पारे अपूरुषम् । तदा रभस्व दुर्हणो तेन गच्छ परस्तरम् ॥ सायग takes this vedic verse as referring to पुरुषोत्तम in the words यद्दारु दारुमयं पुरुषोत्तमाख्यं देवताशरीरं * हे दुर्हणो दुःखेन हननीय केनापि हन्तुमशक्य हे स्तोतः आरभस्व अवलम्बस्व उपास्स्वेत्यर्थः *. सायण mentions a predecessor's interpretation of this verse viz. that it is addressed to an evil spirit (alakṣmī) and asks it to resort to a boat or a log of wood (as a scapegoat) and to go to a far-off region where there are no human beings. This interpretation is natural and suits the context very well I could not trace the verse in the Atharvaveda