History of Dharmashastra (Ancient and Mediaeval Religious and Civil Law in India) v7.c94.103

v7.c94.103

²²⁶⁵ मनो बुद्धिरहङ्कारः खानिलाग्निजिलानि भूः । एताः प्रकृतयस्त्वष्टौ विकाराः षोडशापरे ॥ श्रोत्राक्षिरसनघ्राणत्वचः सङ्कल्प एव च । शब्दरूपरसस्पर्शगन्धवाक्पाणिपायवः । पादावुपस्थ इति ते विकाराः षोडश स्मृताः ॥ चतुर्विंशक मित्येतज्ज्ञानमाहुर्मनीषिणः । पञ्चविंशकमव्यक्तं षड्विंशः पुरुषोत्तमः । एतज्ज्ञात्वा तु मुच्यन्ते यतयः शान्तबुद्धयः । पञ्चविंशतितत्त्वज्ञो यत्र तत्राश्रमे रतः । प्रकृतिज्ञो विकारज्ञो याति विष्णोः परं पदम् ॥ यम q. by अपरार्क p. 988 and कृत्यकल्पतरु (मोक्षकाण्ड) pp. 101-102, which combines the first and 4th quarters of the last verse and reads पञ्चविंशतितत्त्वज्ञो याति विष्णोः परं पदम्. In the commentary reconstructed from the Chinese translation by Paramārtha (edited by Pandit Aiyaswami) occurs the verse पञ्चविंशतितत्त्वज्ञो यत्र तत्राश्रमे वसेत् । जटी मुण्डी शिखी वापि मुच्यते नात्र संशयः ॥' (on p. 5 and again on p. 55 on *Kārikā* 37) This verse occurs in गौडपाद's भाष्य on कारिका one. भावागणेश (1550-1600 A. D.) in तत्त्वयाथार्थ्यदीपन (Chow. S. S.) ascribes this last verse to पञ्चशिख