History of Dharmashastra (Ancient and Mediaeval Religious and Civil Law in India) v7.c95.299

v7.c95.299

²⁵⁶⁴ ब्रह्म वा इदमग्र आसीत् । तदात्मानमेवावेत् । अहं ब्रह्मास्मीति । तस्मात्तत्सर्वमभवत् । तद्यो यो देवानां प्रत्यबुध्यत स एव तदभवत् । तथर्षीणाम् । तथा मनुष्याणाम् । तद्धैत-त्पश्यन्नृषिर्वामदेव प्रतिपेदेऽहं मनुरभवं सूर्यश्चेति । तदिदमप्येतर्हि य एवं वेदाहं ब्रह्मास्मीति स इदं सर्वं भवति । तस्य ह देवाश्चनाभूत्या ईशते । आत्मा ह्येषां स भवति । बृह. उप. I. 4. 10; compare मुण्डकोप. III 2 9, 'यो हि तत्परमं ब्रह्म वेद ब्रह्मैव भवति । तरति शोकं तरति पाप्मानं गुहाग्रन्थिभ्यो विमुक्तोऽमृतो भवति ।; कठोप. 4 15 यथोदकं शुद्धे शुद्धमासिक्तं तादृगेव भवति । एवं मुनेर्विजानत आत्मा भवति गौतम ।; कठोप 6 14 'अथ मर्त्योऽमृतो भवत्यत्र ब्रह्म समश्नुते ॥; मुण्डक III 2 8 यथा नद्यः .. परात्परं पुरुषमुपैति दिव्यम् and प्रश्न VI. 5 स यथेमा नद्य० &c., छा उप VIII 12 3 and वे. सू I 4. 22 and शाङ्करभाष्य thereon. These passages emphasize that the moment a man realizes the identity of the self and the Supreme Self and moulds his life accordingly, he becomes *brahman* and that his works after this realization do not cling to him, Vide for this latter proposition, Chān Up IV. 14. 3 (यथा पुष्करपलाश आपो न श्लिष्यन्त एवमेवं-विदि पापं कर्म न श्लिष्यत इति), Mundaka Up III. 1 3 (तदा विद्वान्पुण्यपापे विधूय निरञ्जनं परमं साम्यमुपैति), मुण्डक II 2. 9, बृह उप IV 4. 22-23 and वे. सू IV. 1. 13-15