Mahakarmavibhanga 21

21

བྱ་བའི་རྒྱུ་མེད་དེ། དེ་ལྟ་བས་ན་དེ་དག་སྤང་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཇི་ལྟར་ན་ཕ་མ་དང་མཁན་པོ་དང་སློབ་དཔོན་དག་ཏུ་མཉམ་ཞིང་མཚུངས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཕ་མ་བུ་ལ་བྱམས་པ་ནི་རྐང་དང་རུས་པའི་ཁོང་ནས་བྱམས་སོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་ཕ་མས་མ་གནང་ན་རབ་ཏུ་མི་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ཡང་དཔེར་ན་འཕགས་པ་ཕོ་བྲང་འཁོར་སྐྱོང་ལ་སོགས་པ་ཕ་མས་མ་བཀྱེ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་རབ་ཏུ་མ་ཕྱུང་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། ད་དུང་ཡང་ཕ་མས་མ་གནང་བར་རབ་ཏུ་མི་དབྱུང་སྟེ། དཔེར་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ལ། རྒྱལ་པོ་ཟས་གཙང་མ་སྲས་ཀྱི་མྱ་ངན་གྱིས་མིག་རུབ་པར་གྱུར་པ་ལྟ་བུའི་ཕ་མས་ནི་བུ་འདི་བདག་ཅག་གིས་བསྐྱེད་བསྐྱེད་ཀྱིས། སྐྱེས་ནས་རིམ་གྲོར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །བདག་ཅག་གི་དགོས་པ་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །ནོར་གྱི་བདག་པོར་འགྱུར་རོ། །ཚེ་འཕོས་ན་ཡང་གཏོར་མ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །རིགས་ཀྱི་རྒྱུད་འཚོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གནས་ལྔ་པོ་དེ་དག་ལ་རེ་ཞིང་ཕ་མ་བུ་འདོད་དོ། །མཁན་པོ་དང་སློབ་དཔོན་ནི་སྙིང་རྗེའི་སེམས་སྔོན་དུ་བཏང་ཞིང་ཇི་ལྟར་ན་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་འཁྱམ་འཁྱམ་པ་འདི། ད་དུང་ཕ་མས་མ་གནང་ན་རབ་ཏུ་མི་འབྱུང་གི་བར་དུ་ཕྱིན་པར་བྱ་སྙམ་སེམས་ཏེ། དཔེར་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འདུལ་བ་ལས་གསུངས་པ། མཁན་པོ་ནི་སློབ་མ་ལ་བུའི་འདུ་ཤེས་འཇོག་གོ། །སློབ་མ་ནི་མཁན་པོ་ལ་ཕའི་འདུ་ཤེས་འཇོག་གོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཕན་ཚུན་ཕ་མ་དང་བུའི་འདུ་ཤེས་འཇོག་གོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་མཁན་པོ་དང་སློབ་དཔོན་ནི་ཕ་མ་དང་མཚུངས་ཤིང་མཉམ་མོ། །དེ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་མདོ་ལས་གསུངས་པ། ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་གང་གིས་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་གླང་པོ་རིན་པོ་ཆེ་དང་རྟ་རིན་པོ་ཆེ་འཐོབ་ཅེ་ན། དེ་ནི་ཕ་མ་ཁུར་དུ་ཁྱེར་ཁྱེར་བ་དང་། གླང་པོ་དང་རྟ་དང་ཤིང་རྟ་ལ་སོགས་པ་ལ་བསྐྱོན་པ་དང་། མཁན་པོ་དང་སློབ་དཔོན་བདག་གིས་བཀུར་བ་དང་། གཞན་ལ་བསྐྱོན་པའི་ལས་ཀྱི་

and for this reason such people should be shunned.²¹³

“How, then, are one’s parents, one’s preceptor, and one’s teacher equal?²¹⁴ In this regard, the Bhagavān has said, ‘Parents love their children from the depths of their hearts.’²¹⁵ Therefore, when parents do not give their permission, one should not accept someone into the novitiate. Take, for example, the noble Rāṣṭrapāla,²¹⁶ among others.²¹⁷ When his parents did not let him go, the Bhagavān did not accept him as a novice.²¹⁸ Still today²¹⁹ ordination is not given without parents’ consent.²²⁰ Or, for example, it is said that when the Bhagavān himself adopted the life of a mendicant, his parents went blind out of grief for the loss of King Śuddhodana’s son,²²¹ because they had wished for the birth of a son who would uphold their legacy in these five areas: ‘This son of ours that we will give birth to, after being born, will support us;²²² he will continue to perform our duties; he will become the inheritor of our wealth;²²³ when we die, he will perform the ancestral food offerings; and he will continue the family lineage.’²²⁴

“The preceptor and the teacher, however, have compassion as their priority. Their sole concern is this: ‘So long as he cannot adopt the life of a mendicant because his parents do not give their permission, how will this one who has been wandering in saṃsāra since time immemorial reach the end of it?’²²⁵ For example, the Bhagavān says the following in the Vinaya:

“ ‘The preceptor regards the pupil as a son. The pupil regards the preceptor as a father. Thus, they consider each other parent and child.’²²⁶

“In this regard, the preceptor and the teacher are equal to the parents. Furthermore, the Bhagavān says in the Cakravartisūtra:²²⁷

“ ‘Which action leads to the karmic result of the wheel-turning monarch obtaining the precious elephant and the precious horse?²²⁸ Carrying one’s parents around on one’s shoulders, or having them mount a carriage drawn by a horse or by an elephant, and carrying one’s preceptor and one’s teacher oneself.²²⁹