Mahakarmavibhanga 22

22

རྣམ་པར་སྨིན་པས། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་གླང་པོ་དང་རྟ་རིན་པོ་ཆེ་འཐོབ་བོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། རྒྱུ་དེས་ཀྱང་ཕ་མ་དང་མཁན་པོ་དང་སློབ་དཔོན་དག་ཏུ་མཚུངས་ཤིང་མཉམ་མོ། །དེ་ལའང་ཁྱིམ་པ་དག་ལ་ནི་ཕ་མ་མཆོད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ། །རབ་ཏུ་བྱུང་བ་རྣམས་ལ་ནི་མཁན་པོ་དང་སློབ་དཔོན་མཆོད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་མཁན་པོ་དང་སློབ་དཔོན་དང་ཕ་མར་མཚུངས་ཤིང་མཉམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །དཔེར་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་དག་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་ལ་ལ་ཞིག་གིས་ཕ་མ་ཕྲག་པ་ལ་བླངས་ཏེ་འཛམ་བུའི་གླིང་བསྐོར་བ་དང་འཚོ་བ་ཐམས་ཅད་སྦྱར་བ་དང་གླིང་བཞི་ཐམས་ཅད་ནོར་དབྱིག་དང་གསེར་གྱིས་བཀང་སྟེ་བྱིན་ཡང་ཕ་མ་ལ་ཕན་པའི་ལན་ལོན་པར་མི་འགྱུར་གྱི། ལ་ལ་ཞིག་གིས་སངས་རྒྱས་ལ་དད་པ་བསྐྱེད་པ་དང་། ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ་དད་པ་བསྐྱེད་པ་དང་། བསླབ་པ་ལྔ་ལ་གཞག་པ་དང་། འཕགས་པས་བསྔགས་པའི་ལམ་ལ་སྐྱབས་སུ་གཏོང་བའི་གང་ཟག་དེ་ལ་ནི། གུས་པར་སྨྲས་པ་དང་བསུ་བ་དང་། ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་དང་གདིང་བ་དང་ཆོས་གོས་དང་བསོད་སྙོམས་དང་མལ་ཆ་དང་། ན་བའི་སྨན་བྱིན་པ་ཙམ་གྱིས་ཕན་པའི་ལན་ལོན་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་ཕ་མ་བས་ཀྱང་མཁན་པོ་དང་སློབ་དཔོན་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་སོ། །མདོར་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་མྱ་ངན་ལས་འདས་ཕྱིན་ཅད་དགེ་སློང་ངམ། དགེ་སློང་མའམ། དགེ་བསྙེན་ནམ་དགེ་བསྙེན་མ་ཇི་སྙེད་ཅིག་མངོན་པར་མོས་པ་དང་དུལ་བར་གྱུར་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། མཁན་པོ་དང་སློབ་དཔོན་གྱིས་མངོན་པར་མོས་ཤིང་དུལ་བར་བྱས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ། དགེ་སློང་དག་ངའི་ཚིག་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དད་པ་མཆོག་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །ཆོས་དང་དགེ་འདུན་དང་། ཕ་མ་དང་མཁན་པོ་དང་སློབ་དཔོན་ལ་དད་པ་མཆོག་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །དེ་ནི་ཁྱོད་ལ་ཡུན་རིང་པོར་ཕན་པ་དང་བདེ་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། ལས་དེ་ལྟ་བུ་ནི་ཡུལ་གཞན་དུ་

The wheel-turning monarch obtains the precious elephant and the precious horse through the karmic ripening of the action of having others carried. For this reason, too, are the parents and the preceptor and the teacher equal. Furthermore, for householders, parents are the object of adoration.²³⁰ For those who have adopted the life of a mendicant, the preceptors and the teachers are the object of adoration. For this reason, too, are preceptors and the teachers equal to parents.’²³¹

“To give another example, the Bhagavān addressed the monks as follows:

“ ‘Monks, suppose someone took their parents on their back and roamed the Jambu continent with them, provided them with provisions, and filled the whole of the four continents with riches and gold—even this kind of generosity could not repay the parents’ kindness. But, if someone were to cause another person to develop faith in the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha and establish them in the five precepts and in the moral conduct that is praised by noble ones, in this way children would be repaying their parents’ kindness. And that is precisely what preceptors and teachers do!’²³²

“It is for this reason that the preceptor and the teacher are more distinguished than the parents.²³³ In short, ever since the time of the Bhagavān’s nirvāṇa, all those pacified²³⁴ and tamed monks, nuns, laymen, and laywomen, and whoever else, have been pacified and tamed by their preceptors and teachers.²³⁵ It is because of this that the Bhagavān has said, ‘Monks, those who believe in my words should give rise to the highest faith in the Bhagavān, as well as in the Dharma and the Saṅgha! And they should give rise to the highest faith in their parents, their preceptor, and their teacher! This will lead to their benefit and happiness for a long time to come.’²³⁶ This kind of action