Mahakarmavibhanga 26

26

པ་དང་། སྔར་སྨོས་པའི་ཁྱིམ་བདག་ཡང་དང་ཡང་ཕྱུགས་སུ་སྐྱེས་པ་བཞིན་ནོ། །མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་ཁྱིམ་བདག་དབུལ་པོ་གཅིག་ཚེ་འཕོས་པ་ནས། དེའི་ཁྱིམ་སྒོ་ན་གླང་སྒལ་པ་ཅན་ཞིག་ཡོད་དོ། །ཁྱིམ་བདག་དེ་སེམས་ཁྱིམ་ལ་ཆགས་པས་ཚེ་འཕོས་ནས་གླང་དེའི་སྒལ་པའི་སྲིན་བུར་སྐྱེས་ཏེ། སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་བྱ་རོག་གིས་ཟོས་པ་དང་། ཡང་དེ་ཉིད་དུ་སྲིན་བུར་སྐྱེས་སོ། །དེ་ལྟར་དེ་ཉིད་དུ་ཉིན་གཅིག་ལ་ལན་བདུན་ཚེ་འཕོས་ཤིང་སྐྱེས་པ་ལྟ་བུ་དང་། འཕགས་པ་མཽད་གལ་གྱི་བུ་ཆེན་པོ་ཡུལ་མ་ག་དྷཱར་བསོད་སྙོམས་ལ་སོང་སོང་བ་ལས་ཁྱིམ་ཞིག་གི་སྒོའི་ནང་དུ་ཕྱིན་པ་དང་། ཁྱིམ་དེ་ན་ཁྱིམ་བདག་བུད་མེད་དང་བཅས་པ་ཞིག་པང་ན་བུ་ཐོགས་ཏེ། ཉ་ཤའི་བྱན་དང་བཅས་པའི་ཁ་ཟས་ཟ་ཞིང་མདུན་ན་ཁྱི་ནག་མོ་ཞིག་འདུག་པ་དེ་ལ་ཉའི་རུས་པ་འདོར་རོ། །དེ་ནས་ཁྱིམ་བདག་དེས་མཽད་གལ་གྱི་བུ་ཆེན་པོ་མཐོང་ནས། འཕགས་པ་འདི་ན་སློང་བ་ལ་སྦྱིན་པ་སུ་ཡང་མ་མཆིས་ཀྱིས་སླར་བཞུད་ཅིག་ཅེས་སྨྲས་ཏེ་སླར་ལོག་པ་དང་། ཁྱིམ་དེའི་སྒོ་ན་ཡུལ་གཞན་ནས་འོངས་པའི་སྐྱེས་བུ་མཁས་པ་ཞིག་སྔ་ན་འདུག་འདུག་པ་དེས། དེས་དེ་མཐོང་ནས་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་ཏེ། ཀྱེ་མ་བཙུན་པ་འདི་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་ཅན་གྱི་མཆོག་སྟེ། ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་དགའ་བོ་དང་ཉེར་དགའ་བོ་ནི་བཏུལ། ལྷའི་ཕོ་བྲང་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ཡང་ཕྱག་གཡོན་པའི་མཐེ་བོས་བསྒུལ་ཏེ་བརྒྱ་བྱིན་ཡང་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར། སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱང་མིག་བཙུམས་པ་ཙམ་གྱིས་བསྐོར་བ་ལགས་ན། བསོད་སྙོམས་མ་གསོལ་བར་སླར་བཏང་བ་ནི་ངོ་མཚར་ཆེའོ་ཞེས་བྱས་པ་དང་། དེ་ནས་གནས་བརྟན་གྱིས་དེ་དག་སྐྱོ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། ཁྱེའུ་ངོ་མཚར་མི་ཆེའོ། །མི་དེས་སྨྲས་པ་འོ་ན་ངོ་མཚར་ཆེན་པོ་ཅི་མཆིས། དེས་སྨྲས་པ་འདི་ན་ཁྱིམ་བདག་ཉ་ཤའི་བྱན་དང་བཅས་པའི་ཁ་ཟས་ཟ་བ་དེ། ཉ་དེ་ནི་ཁྱིམ་བདག་དེའི་ཕ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་ཁྱིམ་གྱི་རྒྱབ་ན་རྫིང་ཉ་མང་པོ་ཞིག་ཡོད་པ་ནས་ཉ་རྣམས་བཅུས་ཤིང་བཅུས་ཤིང་ཟོས་ཏེ། མི་དེ་ཚེ་

Or, for instance, the aforementioned householder²⁵⁴ was repeatedly reborn as cattle.²⁵⁵ When a certain poor householder in Śrāvastī died, an ox with an ulcer on its shoulder was standing in front of the house. Because the householder was very attached to his house, after he had died, he was reborn as a maggot in the ox’s ulcer. Immediately after he was reborn, a crow ate him, and later he was reborn in that same spot again as a maggot. In this manner, during one single day, he died and was reborn seven times in this same spot!

“Or, for example, when the venerable Mahāmaudgalyāyana was wandering through the country of Magadha collecting alms, he entered a house in which a householder sat together with his wife, holding their son in his lap. They were eating a meal of fish, while in front of them sat a dog, to whom they tossed the fish bones. Then, when the householder saw Mahāmaugalyāyana, he said to him, ‘Friend, nobody here gives alms to beggars. Go away!’ And Mahāmaugalyāyana turned around.²⁵⁶

“At the door of that house, there had been sitting all the while some man²⁵⁷ who had come from another country and who knew the sthavira Mahāmaudgalyāyana.²⁵⁸ When he saw what had happened, he was amazed and said, ‘Oh dear! This venerable monk is the foremost among those possessing magical powers. He has tamed the kings of the nāgas, Nanda and Upananda.²⁵⁹ He shook the divine palace Vaijayanta with his left toe, and through that the king of the gods, Indra, marveled. He traversed the realm of the trichiliocosm in the blink of an eye. These things being so, it is astounding that he was sent away without having been offered alms!’

“Then, the sthavira Mahāmaudgalyāyana, to instill in him a sense of weariness with saṃsāra, said, ‘My dear, it is not so very astonishing.’

“ ‘Well, what then is astonishing?’ the man asked.

“He replied, ‘This householder here, eating fish curry, is astonishing! The fish was his father. He would frequently scoop out and eat fish from the pond behind the house that carried a lot of fish.