Mahakarmavibhanga 27

27

འཕོས་པ་དང་ཉ་དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་སྐྱེས་སོ། །དེའི་བུ་འདིས་ཀྱང་ལན་བརྒྱ་ཕྲག་དུ་མར་ཉ་དེ་བཅུས་ཤིང་བཅུས་ཤིང་ཟོས་ཏེ། འདི་ཉིད་དུ་ཡང་དང་ཡང་དུ་ལན་དུ་མར་སྐྱེས་སོ། །ཁྱི་མོ་འདི་ནི་ཁྱིམ་བདག་དེའི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ཡང་ཆགས་པའི་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པས་སུ་ལ་ཡང་སྦྱིན་པ་ཡང་མ་བྱིན། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱང་མ་བསྲུངས་པར་གྱི་ནར་རིགས་དང་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་དུ་རྫས་རྣམས་བསྲུངས་ཏེ། དེ་ཡང་ཁྱིམ་འདི་ཉིད་ལ་སེམས་ཆགས་བཞིན་དུ་ཚེ་འཕོས་ནས་ཁྱི་མོ་དེར་སྐྱེས་ཏེ། དེ་ནས་ཚེ་འཕོས་ནས་ཀྱང་ཡང་དང་ཡང་དུ་འདི་ཉིད་དུ་སྐྱེས་ཏེ། ཁྱིམ་འདིར་མི་གཞན་ཞུགས་སུ་དོགས་ནས་མཚན་ཐོག་ཐག་ཀྱང་ཁྱིམ་ཕྱི་སྐོར་རོ། །མི་དེའི་པང་ན་འདུག་པའི་བུ་དེ་ཡང་དེའི་ཆུང་མའི་བྱི་བོ་ཡིན་ཏེ། ཁྱིམ་བདག་འདིས་ཆུང་མ་མི་གཞན་དང་ཉལ་བར་ཐོས་ནས། ཁྱིམ་བདག་དེ་གྲོང་གཞན་དུ་འགྲོ་བ་ལྟར་བྱས་ཏེ་ཁྱིམ་ནས་ཕྱིར་བྱུང་བ་དང་། བུད་མེད་དེ་ཡང་མི་གཞན་དང་ཉལ་བ་ལ་ཁྱིམ་བདག་འདི་སླར་ལྡོག་སྟེ་མི་དེ་བསད་དོ། །དེ་ཡང་བུད་མེད་དེ་ལ་ཆགས་ཤིང་སྡུག་པའི་རྒྱུས་བུད་མེད་འདིའི་རུམ་དུ་སྐྱེས་སོ། །ཁྱེའུ་ལྟོས། ཕ་གང་ཡིན་པ་དེའི་ཤ་ནི་ཟ། མ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་ཉའི་རུས་པ་དང་གྲ་མ་འདོར། བྱི་བོ་བྱེད་བྱེད་པའི་དགྲ་བོ་ཁྲོས་པས་བསད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་པང་དུ་བླངས་སོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འཁོར་བའི་ཉེས་པ་འདི་ལ་སྐྱོ་བར་བྱ་བའི་རིགས་ཏེ་ངོ་མཚར་ནི་འདི་ཆེའོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་མཽད་གལ་གྱི་བུ་དེས་ཕྱི་མའི་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་རྣམས་སྐྱོ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དོན་འདི་ཉིད་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་བསྟན་པ། དེ་ཡི་ཕ་ཡི་ཤ་ཟ་ཞིང་། །མ་ལ་རུས་པ་གྲ་མ་འདོར། །ཆུང་མའི་བྱི་བོ་གསོ་བྱེད་པ། །གཏི་མུག་དང་ནི་ཆགས་པས་བསྒྲིབས། །གང་ཟག་འདི་ནི་ཚེ་ཟད་ལ་ལས་མ་ཟད་པའོ། །དེ་ལ་གང་ཟག་ལ་ལ་ལས་ཟད་ལ་ཚེ་མ་ཟད་པ་ཡོད་དེ། དེ་གང་ཞེ་ན། གང་ཟག་སྔར་བདེ་བར་གྱུར་ལ་ཕྱིས་སྡུག་བསྔལ་བར་གྱུར་པ་དང་། སྔར་སྡུག་བསྔལ་བར་གྱུར་ལ་ཕྱིས་བདེ་བར་གྱུར་པ་སྟེ། གང་ཟག་དེ་ནི་ལས་ཟད་ལ་ཚེ་མ་ཟད་པའོ། །དེ་ལ་གང་ཟག་ལས་ཀྱང་ཟད་ལ་ཚེ་ཡང་ཟད་པ་ཡོད་དེ། དེ་

Then he died and was reborn as this very fish. His son, too, frequently scooped out and ate that fish many hundreds of times. And he, too, was reborn in that same spot many times, again and again. This female dog here was the householder’s mother. She, overpowered by greed, never made an offering to anybody. And she never safeguarded ethical conduct but instead meanly hoarded possessions for the sake of the family lineage. And after she had died with her thoughts attached to this same house, she was reborn here as that female dog. Then, after she died again, she was reborn again and again in this same place. This dog circles around the house on the outside for the whole night, afraid that somebody could enter. The son sitting in the lap of that man was the wife’s lover. When the householder found out that his wife was sleeping with another man, he pretended that he had to go to another city. As soon as he left, the woman slept with the other man, but her husband returned home²⁶⁰ and killed him. But because he was attached and attracted to that woman, he was reborn in her womb. See, my dear: The meat they eat is their father’s. The one to whom they toss the fish bones is the mother. The enemy, the adulterer, who is the one who was killed in a rage, they cradle in their lap. Therefore, it is only reasonable to feel disgust for the faults of saṃsāra, because this is truly astounding.’

“Then the monk Maudgalyāyana recited a verse to instill a sense of weariness with saṃsāra in the many people of the western regions:

“ ‘With a consciousness obscured by delusion and desire,
He eats his father’s meat,
Tosses his mother the bones,
And nourishes his wife’s lover.’²⁶¹

“This kind of person is someone whose lifespan is exhausted but not their actions.

“What kind of person has exhausted their actions but not their lifespan? A person who was happy at first and becomes unhappy in the future, or a person who was unhappy at first and in the future becomes happy—this kind of person is someone who has exhausted their actions but not their lifespan.

“What kind of person has exhausted both their actions and their lifespan?