The Exemplary Tale of Puṇyabala 1.14

1.14

ཚིམ་པར་མི་བྱེད། གཞོན་ནུས་སྨྲས་པ། ལྷའི་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་འདི་དག་བྱིན་པ་ཡིན་ན། ཁ་ཟས་འདི་དག་ལས་ཅི་ཉེས་ཏེ་མི་ཟ། ཡི་དགས་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། གཞོན་ནུ་བདག་ཅག་ནི་སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱི་ཉེས་པས་ལྷའི་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་དེ་དག་མི་མཐོང་ངོ་། །དེ་ནས་གཞོན་ནུ་བསོད་ནམས་སྟོབས་མི་དགའ་ནས། ཀྱེ་མ་སེར་སྣའི་རྣམ་པར་གཡོ་བ་སྙམ་དུ་ཡིད་ལ་བསམས་ཏེ། ཡི་དགས་དེ་དག་ལ་བྱམས་པས་ཁྱབ་པར་བྱས་ནས་སེམས་བསྐྱེད་དེ་ཚིག་ཏུ་སྨྲས་པ། ཇི་སྟེ་བསོད་ནམས་དག་གི་མཐུ་ཡོད་ན་བདེན་པ་དེ་དང་། བདེན་པའི་ཚིག་དེས་ཡི་དགས་འདི་དག་གིས་ལྷའི་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་འདི་དག་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཐོང་ཞིང་ཟ་བའི་མཐུ་ཡོད་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་གཞོན་ནུས་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་མ་ཐག་ཏུ་ཡི་དགས་རྣམས་ཀྱིས་ལྷའི་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་དེ་དག་ལོག་པར་མི་མཐོང་ཞིང་དེ་དག་གི་ཁ་ཡང་ཐ་མལ་དུ་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་གཞོན་ནུ་བསོད་ནམས་སྟོབས་ཡིད་རབ་ཏུ་དགའ་བས་ཡི་དགས་དེ་དག་ལྷའི་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བས་ཚིམ་པར་བྱས་ཏེ། དེ་དག་གིས་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་སྔོན་མ་མྱོང་བ་ཐོབ་ནས་བཀྲེས་པ་དང་སྐོམ་པ་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་པ་ཆེན་པོའི་དབང་དུ་གྱུར་པས་ཧ་ཅང་མང་དུ་ཟོས་ཏེ། གསུས་པ་རྡོལ་ནས་དེ་དག་གཞོན་ནུ་བསོད་ནམས་སྟོབས་ལ་སེམས་མངོན་པར་དགའ་བཞིན་དུ་ཤི་སྟེ། དགའ་ལྡན་གྱི་ལྷའི་རིས་སུ་སྐྱེས་ནས་གཞོན་ནུ་བསོད་ནམས་སྟོབས་ལ་གཞོན་ནུ་ཁྱོད་ཀྱིས་བདག་ཅག་དགའ་ལྡན་གྱི་ལྷའི་རིས་སུ་བཀོད་ཀྱིས་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེད་ཅིག །ད་ནི་ཁྱོད་ཉིད་ལས་བརྟེན་ཏེ་སྦྱིན་པ་དག་སྦྱིན་ཞིང་བསོད་ནམས་དག་བྱའོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ནས་གཞོན་ནུ་བསོད་ནམས་སྟོབས་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེས་ནས་ལེགས་སོ་ཞེས་སྨྲས་ཏེ། སྐྱེད་མོས་ཚལ་ཉིད་དུ་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དེར་འདུག་ནས་མི་རྣམས་ཀྱི་ཉམས་སུ་དཔེན་པ་གང་ཡིན་ཞེས་ཡང་དག་པའི་གཏམ་འདི་ལྟ་བུ་གློད་ཅིང་ངེས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་གཞོན་ནུ་གཟུགས་དང་ལྡན་པ་ན་རེ་འདི་ལ་གདོད་བརྟག་ཏུ་ཅི་ཡོད། འདི་ནི་འཇིག་

so why have you not satisfied us?’

“The prince responded, ‘I have provided you with abundant divine food and drink. What is wrong with this food and drink that you have not eaten or drunk it yet?’

“The pretas said to him, ‘Oh Prince, we cannot see the divine food and drink because of the faults of our past karma.’

“Upset, Prince Puṇyabala then thought, ‘Alas! This is due to the influence of miserliness.’ His heart filled with love for the pretas, and he expressed an aspiration: ‘If merit has power, may the power of that truth and the truth of these words allow these pretas to see this divine food and drink as it really is,²² and may they have the ability to consume it.’

“At the very moment the prince uttered these words, they no longer perceived things erroneously, and their mouths became normal. Thus, Prince Puṇyabala was exceedingly happy that he had been able to satiate the pretas with the divine food and drink. But as they received food and drink unlike any they had ever tasted, due to the power of their utterly unbearable hunger and thirst, the pretas consumed too much, and their stomachs burst. Nevertheless, because they died with minds full of appreciation for Prince Puṇyabala, they were born among the league of the gods of Heaven of Joy. Thereupon, they proclaimed, ‘Prince Puṇyabala, because you caused us to manifest among the league of the gods of Heaven of Joy, let us rejoice! Now, relying only on you, we will become generous and create merit.’ At this, Prince Puṇyabala felt overjoyed and said, ‘How wonderful!’ He then continued on his way to the pleasure garden.

“When he and the others²³ arrived at the pleasure garden, they began to confer²⁴ and try to gain certainty about the important subject of what is the most valuable quality of human beings. His brother the good-looking prince ²⁵ said, ‘What is the point of this question? Even