The Exemplary Tale of Puṇyabala 1.4

1.4

ཚེ་དང་ལྡན་པ་མ་འགགས་པ་དང་། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་རྣམས་ཀྱང་འཁོར་དེ་ཉིད་དུ་འདུས་པར་གྱུར་ཏེ་འཁོད་དོ། །དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དགའ་བོས་སྨྲས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་བྱད་གཟུགས་ནི་མི་རྣམས་ཀྱི་ཉམས་སུ་དཔེན་པ་ཡིན་ནོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་གྲོ་ཞིན་སྐྱེས་བྱེ་བ་ཉི་ཤུ་པས་སྨྲས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་བརྩོན་འགྲུས་ནི་མི་རྣམས་ཀྱི་ཉམས་སུ་དཔེན་པ་ཡིན་ནོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་མ་འགགས་པས་སྨྲས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་བཟོ་ནི་མི་རྣམས་ཀྱི་ཉམས་སུ་དཔེན་པ་ཡིན་ནོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུས་སྨྲས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་ཤེས་རབ་འབའ་ཞིག་མི་རྣམས་ཀྱི་ཉམས་སུ་དཔེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གླེངས་ནས་དེ་དག་འདི་སྐད་དུ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་བདག་ཅག་ཀུན་མི་འཐུན་པར་གྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཐ་དད་པར་བརྟགས་ཀྱིས། བདག་ཅག་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐད་དུ་སོང་སྟེ་དོན་འདི་ཉིད་ཞུ་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་ཅག་ལ་ཅི་སྐད་དུ་ལུང་སྟོན་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཟུང་བར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི། སྟོན་པ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་སྟེ། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐ་ཚོམ་བསལ། །དེ་ནི་སོམ་ཉི་གཅོད་པ་སྟེ། །ཉི་མས་མུན་པ་བསལ་བ་བཞིན། །སྡུག་བསྔལ་དྲ་བས་གླགས་པ་དང་། །ལོག་པའི་ལམ་ལ་གནས་པ་ཡི། །སྲོག་ཆགས་རྣམས་ཀྱི་སྐྱབས་གཅིག་སྟེ། །བུ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཕ་མཆོག་བཞིན། །དེ་ཕྱིར་ཆོས་ཀུན་དབང་ཕྱུག་པོ། །སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་བརྩོན་པ། །ཐུབ་པ་ཐེ་ཚོམ་གཅོད་དེ་ལ། །བདག་ཅག་ཀུན་གྱིས་ཞུ་བར་བྱ། །སོམ་ཉི་མདུད་པ་ཆེན་པོ་ནི། །གང་ཕྱིར་རྒྱལ་བ་གཅོད་པར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དོང་ནས་ནི། །དེ་བཞིན་གཤེགས་ལ་ཞུ་བར་བྱ། །ཞེས་བྱས་ནས་དགེ་སློང་མང་པོ་དེ་དག་བཅོམ་ལྡན་འདས་བལྟ་བའི་ཕྱིར་འགྲོ་བར་ཆས་པ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིན་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་ནགས་སྟུག་པོའི་ནང་ན་བཞུགས་པའི་བར་སྐབས་སུ་དགེ་སློང་མང་པོ་དགེ་འདུན་ཁང་དུ་འདུས་ཤིང་འཁོད་དེ། སྐབས་སུ་ཚུལ་དེ་ལྟ་བུའི་གཏམ་གླེངས་པ། ལྷའི་སྙན་རྣམ་པར་དག་པ་མི་ལས་འདས་པས་གསན་ཏོ། །

venerable Aniruddha, and venerable Śāriputra.

At this point, venerable Nanda said, “Venerable ones, good looks are the most valuable quality of humans.”

Venerable Śroṇakoṭīviṃśa said, “Venerable ones, diligence is the most valuable quality of humans.”

Venerable Aniruddha said, “Venerable ones, being skilled in arts and crafts¹⁸ is the most valuable quality of humans.”

And venerable Śāriputra said, “Venerable ones, insight is the most valuable quality of humans.”

They then said, “Venerable ones, since we have all understood things differently and cannot come to an agreement, we must go to the Blessed One and report our disagreement to him. We will accept whatever the Blessed One tells us.”

The venerable ones then praised the Blessed One:

“He is the great compassionate teacher.
He is omniscient and eliminates doubts.
He eradicates uncertainty,
Like the sun dispels darkness.

“He is the sole refuge for living beings,
Who are caught in the net of suffering
And are set on a wrong path.
He is like the best father of children.

“Therefore, we shall all ask him,
The lord of all qualities,
Who strives for the welfare of all sentient beings,
The Sage who eradicates doubt.

“The Victor will eradicate
The great knot of uncertainty.
Therefore, let us all go
And ask the Thus-Gone One.”

Having spoken thus, many of the monks made arrangements to go see the Blessed One. On this occasion that the Blessed One had settled in the dense forest to spend the day there, many monks of the saṅgha¹⁹ had meanwhile gathered and taken their seats in the assembly hall. At this time, he heard with his unhindered, superhuman, pure, divine ears what they had said.