Karmashataka 10.11

10.11

རྡུལ་མེད་ཅིང་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་སྐྱེས་སོ། །དེ་ནས་དེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་འཕགས་སྐྱེས་པོ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་འདི་ལ་ཁྱོད་ཀྱིས་མཐོང་བ་ལ་ནི་མཐོང་བ་ཙམ་གྱི་བློ་དང་ལྡན་པར་གྱིས་ཤིག །ཐོས་པ་ལ་ནི་ཐོས་པ་ཙམ་གྱི་བློ་དང་ལྡན་པར་གྱིས་ཤིག །བྱེ་བྲག་ཕྱེད་པ་ལ་ནི་བྱེ་བྲག་ཕྱེད་པ་ཙམ་གྱི་བློ་དང་ལྡན་པར་གྱིས་ཤིག །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་གྱི་བློ་དང་ལྡན་པར་གྱིས་ཤིག་དང་འདི་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་བཤད་པ་ན། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་འཕགས་སྐྱེས་པོ་དང་དེ་དང་སྐལ་བ་མཉམ་པའི་ལྷ་སྟོང་ཕྲག་དུ་མས་ཆོས་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་མིག་རྡུལ་མེད་ཅིང་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་སྐྱེས་སོ། །དེ་ནས་དེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་མིག་མི་བཟང་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ཨེ་ནེ་མེ་ནེ། དབ་ཕུ། ད་དབ་ཕུ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་བཤད་པ་ན། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་མིག་མི་བཟང་དང་དེ་དང་སྐལ་བ་མཉམ་པའི་ལྷ་སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་ཆོས་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་མིག་རྡུལ་མེད་ཅིང་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་སྐྱེས་སོ། །དེ་ནས་དེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་རྣམ་ཐོས་ཀྱི་བུ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། མ་ཤཱ་ཏུ་ཤཱ། སང་ཤྭ་མཱ། སརྦ་ད་ཏྲ་བི་ར་ཏྲཱི། ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་བཤད་པ་ན། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་རྣམ་ཐོས་ཀྱི་བུ་དང་དེ་དང་སྐལ་བ་མཉམ་པའི་ལྷ་སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་ཆོས་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་མིག་རྡུལ་མེད་ཅིང་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་སྐྱེས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞིས་ཆོས་མཐོང་ཆོས་རྙེད་ཆོས་རྟོགས་ཆོས་ཀྱི་གཏིང་སླེབས་སོམ་ཉི་ལས་རྒལ་ཐེ་ཙོམ་ལས་བརྒལ་ཏེ། གཞན་གྱི་དྲིང་མི་འཇོག་ཅིང་གཞན་གྱིས་བཀྲི་བ་མེད་ལ། སྟོན་པས་བསྟན་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་མི་འཇིགས་པ་ཐོབ་ནས་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ། བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་གཟར་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་བདག་

After that the Blessed One said to the great king Virūḍhaka, “Great King, when you see, you should have the wisdom to merely see. When you listen, you should have the wisdom to merely hear. When your intelligence begins to differentiate, you should have the wisdom to merely differentiate. And regarding consciousness, you should have the wisdom of mere consciousness. This itself is the end of suffering.” When he gave this Dharma teaching, the great king Virūḍhaka and the many thousands of gods who belong to the same class as him achieved the Dharma vision that is free from dust and stainless with regard to phenomena.

Then the Blessed One said to the great king Virūpākṣa, “E ne me ne dab phu da dab phu,” which means precisely, “This itself is the end of suffering.” When he gave this Dharma teaching, the great king Virūpākṣa and the many thousands of gods who belong to the same class as him achieved the Dharma vision that is free from dust and stainless with regard to phenomena.

Then the Blessed One said to the great king Vaiśravaṇa, “Mā śā tu śā sang śāmā sarva datra viratrī,” which means precisely, “This itself is the end of suffering.” When he gave this Dharma teaching the great king Vaiśravaṇa and the many thousands of gods who belong to the same class as him achieved the Dharma vision that is free from dust and stainless with regard to phenomena.

The four great kings perceived the truths,⁹³ discovered the truths, realized the truths, and fathomed the truths to their very depths, overcoming whatever doubt or hesitation they had. Of their own accord, completely unprompted, and fearless on account of the truths their teacher had shown them, they rose from their seats, drew down the right shoulder of their upper garments, bowed toward the Blessed One with palms pressed together, and said, “Lord, we