Karmashataka 10.10

10.10

འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ནས་ལྷོ་ཕྱོགས་ལོགས་སུ་བརྟེན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མདུན་གྱིས་ཕྱོགས་ཤིང་བྱང་ཕྱོགས་སུ་ཁ་བལྟས་ཏེ་འདུག་གོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་མིག་མི་བཟང་ཀླུ་སྟོང་ཕྲག་དུ་མས་གཡོག་བྱས་པ་མུ་ཏིག་གིས་ཐུ་བ་བཀང་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མུ་ཏིག་གིས་གཏོར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ནས་ནུབ་ཕྱོགས་ལོགས་སུ་བརྟེན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མདུན་གྱིས་ཕྱོགས་ཤིང་ཤར་ཕྱོགས་སུ་ཁ་བལྟས་ཏེ་འདུག་གོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་རྣམ་ཐོས་ཀྱི་བུ་གནོད་སྦྱིན་སྟོང་ཕྲག་དུ་མས་གཡོག་བྱས་པ་གསེར་དངུལ་གྱིས་ཐུ་བ་བཀང་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསེར་དངུལ་གྱིས་གཏོར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ནས་བྱང་ཕྱོགས་སུ་བརྟེན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མདུན་གྱིས་ཕྱོགས་ཤིང་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ཁ་བལྟས་ཏེ་འདུག་གོ། །དེ་དག་གི་ནང་ན་གཉིས་ནི་ཡུལ་མཐའ་འཁོབ་པ་ཡིན་ལ། གཉིས་ནི་ཡུལ་དབུས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པ། གལ་ཏེ་བདག་གིས་ཡུལ་དབུས་ཀྱི་སྐད་ཀྱིས་ཆོས་བཤད་ན་ནི། གཉིས་ཀྱིས་ནི་བརྡ་ཕྲད་ལ་གཉིས་ཀྱིས་ཕྲད་པར་མི་འགྱུར། དེ་སྟེ་ཡུལ་མཐའ་འཁོབ་ཀྱི་སྐད་ཀྱིས་ཆོས་བཤད་ན་ཡང་གཉིས་ཀྱིས་ནི་བརྡ་ཕྲད་ལ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་བརྡ་ཕྲད་པར་མི་འགྱུར་གྱིས། མ་ལ་བདག་གིས་འདི་དག་ལ་སོ་སོར་ཆོས་བཤད་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་དགོངས་ནས་དེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཡུལ་འཁོར་སྲུང་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་འདི་ལྟར་ལུས་དང་བྲལ་བ་དང་ཚོར་བ་བསིལ་བར་གྱུར་པ་དང་འདུ་ཤེས་འགགས་པ་དང་འདུ་བྱེད་ཉེ་བར་ཞི་བ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནུབ་པར་གྱུར་པ་འདི་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་བཤད་པ་ན། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཡུལ་འཁོར་སྲུང་དང་དེ་དང་སྐལ་བ་མཉམ་པའི་ལྷ་སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་ཆོས་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་མིག་

touched their heads to his feet, and took their seats in the south, facing the Blessed One to the north.

Then the great king Virūpākṣa and the thousands upon thousands of nāgas who serve him all filled the fronts of their long shirts with pearls and went to see the Blessed One. When they arrived they scattered pearls over the Blessed One, touched their heads to his feet, and took their seats in the west, facing the Blessed One to the east.

Then the great king Vaiśravaṇa and the thousands upon thousands of yakṣas who serve him all filled the fronts of their long shirts with gold and silver, and went to see the Blessed One. Upon their arrival, they scattered gold and silver over the Blessed One, touched their heads to his feet, and took their seats in the north, facing the Blessed One to the south.

Now since two of the great kings were from barbaric outlying regions, and two were from central lands, the Blessed One thought, “If I give a Dharma teaching in the language of the central lands, two of them will understand what I am saying, and two of them will not, but if I give a Dharma teaching in the language of the barbaric outlying regions, still only two of them will understand what I am saying, and two of them will not. So, I will teach it to each of them individually.”

With this thought he said to the great king Dhṛtarāṣṭra, “Great King, the separation from the body, the abating of sensations, the cessation of perceptions, the allaying of formations, and the disappearance of consciousness is itself the end of suffering.” When he gave this Dharma teaching, the great king Dhṛtarāṣṭra and the many thousands of gods who belong to the same class as him achieved the Dharma vision that is free from dust and stainless with regard to phenomena.