Karmashataka 10.17

10.17

ཐོས་ནས་ཀྱང་དེ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། ཅི་དྲང་སྲོང་འདི་བག་མ་གཏོང་ངམ་བག་མ་ལེན་ཏམ་འོན་ཏེ་འདིས་ཡུལ་འཁོར་གྱི་མིའམ་ལག་བཟོའམ་ཕ་ཚན་ནམ་འཁོར་རམ་རྒྱལ་པོ་སྤྱན་འདྲེན་ནམ་སྙམ་ནས་དྲང་སྲོང་རི་བོས་དྲང་སྲོང་ཀཻ་ནེ་ཡ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ཅི་དྲང་སྲོང་ཁྱོད་བག་མ་གཏོང་ངམ་བག་མ་ལེན་ཏམ། འོན་ཏེ་ཁྱོད་ཡུལ་འཁོར་གྱི་མིའམ་ལག་བཟོའམ་ཕ་ཚན་ནམ་འཁོར་རམ་རྒྱལ་པོ་བཤོས་ལ་སྤྱན་འདྲེན་ནམ། དྲང་སྲོང་ཀཻ་ནེ་ཡས་སྨྲས་པ། བདག་ནི་བག་མ་གཏོང་བའམ་བག་མ་ལེན་པ་ཡང་མི་བྱེད་ལ། ཡུལ་འཁོར་གྱི་མིའམ་ལག་བཟོའམ་ཕ་ཚན་ནམ་འཁོར་རམ་རྒྱལ་པོ་ཡང་སྤྱན་མི་འདྲེན་གྱི། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་སང་བཤོས་ལ་སྤྱན་འདྲེན་ནོ། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་རི་བོས་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་སྔོན་མ་ཐོས་པ་ཐོས་ནས་སྤུ་ཐམས་ཅད་ཟིང་ཞེས་བྱེད་དེ་དགའ་བ་སྐྱེས་སོ། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་རི་བོས་དྲང་སྲོང་ཀཻ་ནེ་ཡ་ལ་སྨྲས་པ། དྲང་སྲོང་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་སུ་ཞིག །དྲང་སྲོང་ཀཻ་ནེ་ཡས་སྨྲས་པ། དྲང་སྲོང་གངས་རིའི་འདབ་ན་ཆུ་ཀླུང་གང་གཱའི་འགྲམ་ན་དྲང་སྲོང་སེར་སྐྱ་འདུག་པའི་གནས་ནས་ཐག་མི་རིང་བ་ཞིག་ན། ཤཱཀྱ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་བུ་ཞིག་སྐྱེས་པ་ཡོད་དོ། །དེ་བྲམ་ཟེ་མཚན་མཁན་བྱེ་བྲག་ཕྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལུང་བསྟན་ཏེ་གལ་ཏེ་ཁྱིམ་གྱི་ནང་ན་གནས་ན་ནི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོར་འགྱུར་རོ། །དེ་སྟེ་སྐྲ་དང་ཁ་སྤུ་དག་བྲེགས་ནས་ཆོས་གོས་ཚོན་ཅན་དག་བགོས་ཏེ། ཡང་དག་པའི་དད་པ་ཁོ་ནས་ཁྱིམ་ནས་ཁྱིམ་མེད་པར་རབ་ཏུ་བྱུང་ན་ནི་དེ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ལུང་བསྟན་པ་ལས། དེ་སྐྲ་དང་ཁ་སྤུ་བྲེགས་ནས་ཆོས་གོས་ཚོན་ཅན་དག་བགོས་ཏེ། ཡང་དག་པའི་དད་པ་ཁོ་ནས་ཁྱིམ་ནས་ཁྱིམ་མེད་པར་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ། དེ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ཏེ། དྲང་སྲོང་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཡིན་ནོ། །དྲང་སྲོང་དགེ་འདུན་ཞེས་བྱ་བ་སུ་ཞིག །དྲང་སྲོང་རྒྱལ་རིགས་

When he heard this he thought, “What is this sage doing, sending off a bride to be married? Or is he about to receive a bride, perhaps? If not, he must be hosting foreign visitors, or craftsmen, or a group of men, or perhaps the king and his retinue.” Wondering about this, Śaila asked Kaineya, “What are you doing, sage, sending off a bride to be married? Or are you about to receive a bride, perhaps? If not, are you hosting foreign visitors, or craftsmen, or a group of men, or perhaps the king and his retinue?”

“I am neither sending off a bride to be married, nor receiving a bride, nor hosting foreign visitors, craftsmen, or a group of men, nor hosting the king and his retinue,” replied Kaineya. “Rather, today I have invited the Buddha and the rest of the saṅgha of monks for a meal.”

When Śaila heard the name Buddha, a sound unlike any he had heard before, it gave him goosebumps, and filled him with joy. Śaila asked Kaineya, “Sage, who is this one you call ‘Buddha’?”

“Sage,” Kaineya replied, “near the Himalayas, on the banks of the Ganges, not far from the dwelling of the sage Kapila, a child was born to the Śākyas. The brahmin soothsayers and augurs made this prediction about him: ‘If he remains here at home, he will become a universal monarch, but if he shaves his head and face and dons the colorful robes of the holy, and if with nothing short of perfect faith he goes forth from home to live as a mendicant, then he will be renowned throughout the world as a tathāgata, an arhat, a totally and completely awakened buddha.’ He shaved his head and face and donned the colorful religious robes, and with nothing short of perfect faith went forth from home to live as a mendicant until he awakened unto unexcelled, total, and complete enlightenment. This, O sage, is the one we call Buddha.”

“Sage, who are those you call ‘saṅgha’?”

“O sage,